Tibetan
སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཉིད་ཀྱང་འདི་ལ་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་ཚོར་བ་པོ་སོགས་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཚོར་བ་ལས་ཐ་དད་པར་བདག་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ཚོར་བ་པོ་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ནག་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དེར་ཁས་བླངས་ནས་གཏན་ཚིགས་སུ་བསྟན་པ་འདི་ལ་བསྒྲེ་བར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་རང་རིག་པ་དང་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དག་གིས་ཡང་དག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ངོ་བོ་དག་ཡིན་ཡང་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་ཚད་མེད་པ་དེ་དག་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཁོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་བྱེད་པ་པོར་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་ན་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཁོ་ནས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་དེའི་ངོ་བོར་རང་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་གཅིག་མ་གྲུབ་ན་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཡང་གཞན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཚོར་བ་དང་ཚོར་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་དང་ཕན་ཚུན་ལས་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་འདི་ཡང་སྐབས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལྟ་བ་པོ་དང་བ་ལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །སྒྲ་གཉིས་པོ་དག་གིས་འདི་འཚེད་པ་པོ་དང་འཚེད་པ་དང་ཉན་པ་པོ་དང༌། མཉན་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་དག་ཀྱང་རིགས་པ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྐབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གང་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པ་དག་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་དེ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་གང་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ ཀྱང་དུས་གསུམ་དུ་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱ་བར་མི་ནུས་པར་འགྱུར་ན། ཐ་སྙད་ཀྱང་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།
Chinese
“具有生起性本身不成”的立宗就安立于此。因此，为了显示行为和作者本身，以及作者和业本身，在此并非能成立，所以说了“感受、感受者等”。如果又从感受之外，由其他所完全考察的，比如我等的感受者是完全不存在的，即使那样，也应将黑等世俗中承诺的，作为理由来指示的这个，安立为可以比较的。这些虽然是自证和根识所真实领会的体性，但也不是由行为和作者本身中无量的那样来证悟的，因为那唯有互相观待才能证悟。作者所要成立的体性就是行为，然而，对于显现为作者的事物，如果不证悟为作者本身，就不能证悟。那也是因为行为成立的能立本身就是作者，所以唯有观待于证悟行为，才能证悟为作者本身。因此，那些是作为它的体性，从自身来证悟的。也不是从互相来证悟，如果那样，一个不成，对于不成的事物，也不应作为其他能成立的，因为不合理。因此，感受和感受者，这个从自和他者都不成的理由，也安立于以场合而说的“具有生起性本身不是理由”之处。如是，作者和业本身的自性，能见者和所见本身，也应连带说成不是能成立的。以这两个词，对于这个烹饪者和烹饪，以及听者和所听本身等等的其他理由，也以共同的道理，因为不成，所以应以场合而说成是远离成立所立之能力。如果任何事物，若自性上没有生灭，那么那些是不存在的，并且那些不存在的事物，也不能在三时中作为进入而安立为名言，然而，也正在作名言。
English
This assertion that "inherently possessing origination is not established" is established here. Thus, to show that neither the action and the agent themselves, nor the agent and the object themselves, are established here, it is said, "feeling, the feeler, etc." Furthermore, if the feeler, such as the self, which is completely examined by others as distinct from feeling, is utterly non-existent, even then, one should establish this, which is indicated as a reason by assuming blackness, etc., in conventional terms, as something to be compared. Although these are entities that are truly understood by self-awareness and sense perception, they are not to be realized by those who are immeasurable in terms of action and agent themselves, because they are to be realized only in dependence on each other. The entity to be established by the agent is the action; however, if one does not realize the agent itself in relation to what appears as the agent, one cannot realize it. That is because the very ability to establish the action is the agent, so it is only in dependence on the realization of the action that one realizes the agent itself. Therefore, those are to be realized as its entity, from itself. Nor is it from each other, for if that were the case, if one is not established, it is not reasonable for what is not established to be established as something else. Therefore, this reason of feeling and the feeler, which is not established from self and others, is also established in the place where it is said, "inherently possessing origination is not a reason" in terms of occasion. Likewise, the nature of the agent and the object themselves, the seer and what is to be seen themselves, should also be connected as not being able to establish. With these two words, other reasons such as the cook and the cooking, and the listener and what is to be heard themselves, etc., should also be stated in terms of occasion as being devoid of the ability to establish what is to be established, because they are not established by the common reasoning. If any things do not inherently have arising and ceasing, then those are non-existent, and those non-existent things cannot be designated as entering into the three times; however, designation is being made.
Tibetan
།དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཐ་སྙད་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ན། རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་མེད་ཅིང༌། །འགག་མེད་གང་དེ་ཐར་མིན་ནམ། །ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ལ་དུས་གསུམ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་མ་གྲུབ་མི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དུས་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡང་ཅི་གཅིག་ཡིན་ནམ། དུས་མ་ཡིན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་དེ་རང་ཉིད་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མས་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་ན་ཡང་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། མི་གནས་ཕྱིར་ཏེ་དེ་གཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་དུ་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་གྲུབ་ཕྱིར་དང༌། འཆོལ་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་པོ་དག་གིས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བ་དང༌། མ་འོངས་པ་དག་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་རྣམས་རེ་རེ་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་གྲུབ་པ་ལ་རག་ལས་ན་གྲུབ་པ་དག་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་ཡང༌། མ་འོངས་པ་དག་དེ་ལྟར་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པར་ནི་འདས་པའི་དུས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ན་འདས་པའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་མེད་ན་ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པ་དག་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཞན་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདི་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན། འདི་དག་ནི་འཆོལ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ད་ལྟར་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་གང་ད་ལྟར་བ་ཉིད་འདས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་མ་འོངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ལྟོས་ ནས་འདི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །མ་འོངས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་འདས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གཞན་དུ་ཡང་ལྟོས་པའི་དབྱེ་བས་གསུམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འཆོལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་འདི་དུ་མ་འདི་ཡང་དག་པར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་དངོས་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་དུས་གཅིག་གམ་དུ་མར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ན། གང་ཞིག་དངོས་པོ་ཉིད་སྐྱེ
Chinese
因此，那样的措辞是不恰当的，因为是有生有灭的事物。因此，如果有人认为应该说：自性本无生，无灭，那不是解脱吗？为了说明那三时都不存在，所以才说了“自性不成立，不住留”等等。因为所谓的时间，是与事物不同的东西吗？那不同的东西又是一吗？不是时间。对此，暂且说，不是不同的东西，因为自性本身不是事物的自性，因为自己的体性不成立，因为不能被量度所理解。那样承认了，也不是一，因为不住留，所以“那是一”是多余的。因为被称作三种形态的，不是以一种形态存在的。如果说是多，那也不合理，因为互相成立和错乱这两个理由。因为过去、现在和未来，那些应该那样理解的事物，如果每一个都依赖于从它之外成立，那么就是成立的。即使现在和未来不能那样理解，如果不能理解过去的时间，如果不能理解过去的体性，那么现在和未来也不是自己的体性。同样，也应该对其他说。因此，仅仅因为互相依赖，一个也不成立，因此，这怎么能成立为多的自性呢？这些也是错乱的，就像这样，相对于现在，什么是现在，相对于过去，什么是未来，相对于它，这将会发生。相对于未来，是过去，相对于它，是过去的体性。同样，在其他方面，也因为依赖的差别，就是三。因此，因为错乱，这多也不是真实成立的。因此，像这样，如果安住于事物之外的时间，无论是单一还是多数都不成立，那么，什么事物本身会生
English
Therefore, such wording is inappropriate because they are things that have birth and death. Therefore, if someone thinks that it should be said: "The nature itself is unborn, without cessation, is that not liberation?" In order to show that the three times do not exist, it is said, "The self is not established, does not abide," and so on. Because what is called time, is it something different from things? Is that different thing one? It is not time. For now, it is not a different thing, because the self itself is not the self of things, because one's own nature is not established, because it cannot be understood by measurement. Even if it is admitted that way, it is not one, because it does not abide, so "that is one" is superfluous. Because what is called three forms is not existing in one form. If it is said to be many, that is also unreasonable, because of the two reasons of mutual establishment and confusion. Because the past, present, and future, those things that should be understood in that way, if each one depends on being established from something else, then they are established. Even if the present and future cannot be understood in that way, if the past time cannot be understood, if the nature of the past cannot be understood, then the present and future are not their own nature either. Similarly, it should also be said to others. Therefore, just because of mutual dependence, not even one is established, therefore, how can this be established as the nature of many? These are also confused, like this, relative to the present, what is the present, relative to the past, what is the future, relative to it, this will happen. Relative to the future, it is the past, relative to it, it is the nature of the past. Similarly, in other aspects, also because of the difference of dependence, it is three. Therefore, because of confusion, this many is also not truly established. Therefore, like this, if time outside of things, whether single or multiple, is not established, then, what thing itself will be born