Tibetan
འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་གཅིག་པུ་ལ་རྣམ་པ་བཞིར་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ལ་ཕན་ཚུན་མཚན་ཉིད་ཐ་ དང་པའི་བདག་ཉིད་བཞི་བརྟེན་པར་མི་འཐད་དེ། དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བའམ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་མཆེད་གཅིག་གི་རྟེན་གྱི་དངོས་པོར་རྟོག་ན་ཡང་འབྱུང་བ་རྣམས་གཅིག་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །འདི་དག་ཀྱང་དེ་ལྟར་མེད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གཅིག་ལ་བཞི་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །བཞི་གང་གཅིག་ཏུ་མ་ཡིན་པས། །གཟུགས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི། །རྒྱུར་བྱས་ནས་གྲུབ་ཇི་ལྟར་ཡོད། །གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ཡོད་བཞིན་པ་ལ་གཟུགས་བརྟེན་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་གཟུགས་གཅིག་ཀྱང་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། བརྟེན་པ་ནི་རྟེན་གྱི་དབྱེ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་གཟུགས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་རྒྱུར་བྱས་ནས་གྲུབ་པར་ཅི་ལྟར་ཡོད། ཡང་ན་རྟེན་ཐ་དད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་བརྟེན་པའི་གཟུགས་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ན་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་བརྟེན་པ་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱོས་ཤིག །དེ་དག་ཀྱང་མི་སྲིད་ལ། དེའི་ཕྱིར་གར་གྱི་སྐྱེས་བུ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་མི་བདེན་པ་རྣམས་ངེས་པར་འདི་དག་གི་ཡོད་པ་ཉིད་ཉམས་སོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཟུགས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་རྒྱུར་བྱས་ནས་གྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད། འདིར་སྨྲས་པ། གཟུགས་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། འཛིན་བཞིན་པའི་ཕྱིར། འདིར་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པས་འཛིན་ལ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་མེད་ན་དེའི་འཛིན་པ་མི་འབྱུང་ལ། འཛིན་པ་ཡང་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་དེའི་འཛིན་པ་ཡོད་ན་གཟུགས་ཡོད་ལ། འདི་ལ་འཛིན་པ་མི་སྲིད་དོ། དེའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཡང་འཛིན་པ་མེད་པས། གཟུགས་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་པ་འདིར་འབྲེལ་ཏོ། །འདི་དག་གི་ཤིན་ཏུ་མི་འཛིན་པ་ཡང་རྒྱས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་སྨྲས་པ། གཟུགས་ལ་འཛིན་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །རྟགས་ཅི་ལས་ཤེ་ན། གལ་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ན་འདི་ནི་གཟུགས་སོ་ཞེས་པའི་བློ་མི་འབྱུང་ལ། འདིའི་བློ་ཡང་ཡོད་པས་ཤེས་བྱ་སྟེ། རྟགས་དེས་ན་འཛིན་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱའོ། །སྨྲས་པ། རྟགས་ལས་ཤེ་ན་དེའི་རྟགས་ཀྱང་མེད་དེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་གཟུགས་ཡོད་ན་གཟུགས་ཀྱི་
Chinese
如果说依靠四大产生色蕴，那么色蕴单独一个就会获得四种形态。一个东西不应该依赖于互为不同性质的四种自体。因此，色应该被承认为四种形态，或者，如果认为诸蕴是一个生起的所依之事物，那么也应该承认诸大为一。为了论证这些也不存在，所以说：一个上面不可能有四个，四个也不是一个，色怎么能以四大为因而成立呢？如果色依赖于已经存在的四大，那么，色一个也会变成四个，因为所依赖之物是与能依赖之物的差别相联系的。既然这样也不存在，那么色怎么能以四大为因而成立呢？或者，如果所依赖的色不是与不同的所依相一致，那么，让作为所依的那些随顺于一个所依赖之物吧。那些也是不可能的。因此，就像幻化的人一样，互相不真实的事物，必定会丧失这些事物的存在，也就是说，色怎么能以四大为因而成立呢？这里有人说：色是存在的，因为正在执取。这里，眼识以青色的形态生起而执取。如果那里没有青色，那么对它的执取就不会产生。因为执取是存在的，所以色是存在的。对此反驳说：如果对它的执取存在，那么色就存在，但是对它的执取是不可能的。因此，因为根本没有执取，所以“色是怎么样的”这句话是与此相关的。这些根本不执取也应该详细地论证。这里有人说：对色的执取是存在的。以什么为理由呢？如果色不被执取，那么“这是色”的念头就不会产生，因为这个念头是存在的，所以应该知道，以那个理由来说，执取是存在的。反驳说： 如果以理由来说，那么那个理由也是不存在的，因为是从因和缘产生出来的，所以是不存在的。另外，如果色存在，那么色的
English
If it is said that the form aggregate arises dependent on the four great elements, then the form aggregate alone would obtain four aspects. It is not proper for one thing to rely on four self-natures that are mutually distinct in characteristics. Therefore, form should be accepted as having four aspects, or, if one conceives of the elements as the object of reliance of a single aggregate, then one should also accept the great elements as being one. To prove that these also do not exist, it is said: Four are not present in one, and four are not one, so how can form be established by taking the four great elements as its cause? If form were to rely on the four great elements that already exist, then, at that time, even one form would become four, because the dependent is related to the distinction of the support. Since that is also not the case, how can form be established by taking the four great elements as its cause? Or, if the form that is relied upon is not in accordance with the different supports, then let those that have become supports follow after one dependent. Those are also impossible. Therefore, like an illusionary person, things that are mutually untrue will certainly lose the very existence of these things, that is to say, how can form be established by taking the four great elements as its cause? Here someone says: Form is existent, because it is being apprehended. Here, the eye consciousness apprehends by arising in the aspect of blue. If there were no blue there, then the apprehension of it would not arise. Since apprehension is existent, therefore form is existent. In response to this, it is said: If the apprehension of it exists, then form exists, but the apprehension of it is impossible. Therefore, since there is absolutely no apprehension, the statement "how is form?" is related to this. The fact that these are not apprehended at all should also be elaborated upon. Here someone says: The apprehension of form is existent. What is the reason? If form were not apprehended, then the thought "this is form" would not arise, and since this thought is existent, it should be known that, by that reason, apprehension is existent. The reply: If it is by reason, then that reason is also non-existent, because it arises from cause and condition, therefore it is non-existent. Furthermore, if form exists, then the form's
Tibetan
བློ་འཐད་ཀྱི་མེད་པ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་འདི་དག་དེ་ལྟ་ན་དེའི་ཚེ་ཡོད་པའི་གཟུགས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་གཟུགས་ཡོད་པར་རུང་ན། གཟུགས་ཀྱི་བློ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ཡོད་པའི་རྟགས་སུ་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པ། ཡོད་ན་ཡང་རྟགས་དེ་མེད་ན་མི་འཐད་པས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ལས་ཤེ་ན། རྟགས་དེ་ཡང་མེད་དེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཡོད་ནའང་རྟགས་དེ་མེད་མི་རིགས། །ཞེས་པ་འདིས། ཕ་རོལ་གྱི་རྟགས་ལས་གཟུགས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་དེ་སེལ་ཏོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གང་འདི་སྐད་དུ་ཤིན་ཏུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གཟུགས་འཛིན་བཞིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱའོ། །འདིར་སྨྲས་པ། སླར་ཡང་ཅིས་གཟུགས་འཛིན་ན་བློས་སོ། །སྨྲས་པ། བློས་གཟུགས་ལ་ཇི་ལྟར་འཛིན། དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བས་སོ། །སྨྲས་པ། འདི་དག་མི་འཐད་དེ་རྒྱུ་མཚན་ཅིས་ཤེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བློ་དེས་གཟུགས་འཛིན་ན། །རང་གི་རང་བཞིན་ལ་འཛིན་འགྱུར། །རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པས་ཡོད་མིན་ལ། །ཡང་དག་གཟུགས་མེད་ཇི་ལྟར་འཛིན། །འདིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཛིན་ན་སྔོན་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མེའི་དྲོ་བ་ཉིད་ལྟ་བུ་དེ་དང་ལྡན་པ་ལས་ཕ་རོལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཉེ་བར་དམིགས་པར་བྱེད་དོ། །ཆུ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་གལ་ཏེ་བློ་ནི་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན། དེ་ནི་འཛིན་པའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་རེ་ཞིག་ཉེ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་ལ། དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་དང༌། དམིགས་པ་མེད་པར་དམིགས་པ་པོ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟར་བློ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་འཛིན་པར་མི་ནུས་པ་དེའི་ཚེ། འདིར་གཟུགས་ཇི་ལྟར་འཛིན་ པར་བྱེད། རིགས་པས་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཀྱང་མི་འཛིན་ཏེ། བོང་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་ཡང་འདིའི་བློ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་འགྱུར། དེས་ན་གཟུགས་འཛིན་པ་མེད་དོ།། །།འདི་ལྟར་ཡང་འཛིན་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་སྨོས་པ་གཟུགས་སྐྱེས་བློས། །སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་མི་འཛིན། འདས་དང་མ་འོངས་པ
Chinese
并非是不合道理的。如果这些是这样，那么那时存在的色法的色法能生起心，那么色法存在是可以的。如果没有色法的心，怎么会成为色法存在的征象呢？这样说。即使存在，如果没有那个征象也是不合理的，这是因为，那个本身是极不执着的缘故。从征象来说，那个征象也是没有的，因为是从因和缘所生的缘故。即使存在，那个征象也是不能没有的。这句的意思是，遣除了对方从征象而承认色法存在的观点。这里说，凡是像这样所说的极不执着的缘故，这样说是没有道理的，因为正在执着色法的缘故。这里说，再次用什么来执着色法呢？用心。说，心是如何执着色法的呢？以它的形象产生。说，这些是不合理的，理由是什么呢？因为什么缘故？如果那个心执着色法，那么就会执着自己的自性。因为是从缘所生的，所以不是存在的，又怎么能执着真实的无色法呢？这里如果执着事物们的自性，那么首先会见到自己的体性。比如，像火的热性一样，从具有那个热性而也能接近观察到其他的体性。像水一样。那样如果心变成执着的自性，那么它就暂时只会接近观察到执着的自己的体性，而且观察也不是，因为和进入自性相违背的缘故，以及作用和作者变成一个的过失，以及没有观察而观察者不合理的缘故。当像这样心不能执着自己的体性的时候，这里心是如何执着色法的呢？从理智上来说，因为不执着自己的体性，所以也不执着色法，就像木头等一样。另外，这个心是因为缘起，所以不是本体存在的。因为是缘起，又怎么能执着不是自性存在的色法呢？因此没有执着色法。像这样也没有执着，因为什么缘故？如所说色法所生的心，刹那刹那不执着。过去和未来
English
It is not unreasonable. If these are so, then the form of form that exists at that time can give rise to mind, then it is permissible for form to exist. If there is no mind of form, how can it become a sign of the existence of form? It is said like this. Even if it exists, it is unreasonable if there is no sign, because that itself is extremely non-attached. From the sign, that sign is also non-existent, because it is born from cause and condition. Even if it exists, that sign cannot be without. This means that it eliminates the opponent's view of admitting the existence of form from the sign. Here it is said that it is unreasonable to say that it is extremely non-attached, because it is clinging to form. Here it is said, what is used to cling to form again? With the mind. Say, how does the mind cling to form? It arises in its image. Say, these are unreasonable, what is the reason? For what reason? If that mind clings to form, then it will cling to its own nature. Because it is born from conditions, it is not existent, and how can it cling to the real formless? Here, if you cling to the nature of things, then you will first see your own essence. For example, like the heat of fire, from having that heat, you can also closely observe other essences. Like water. If the mind becomes the nature of clinging, then it will only temporarily approach and observe its own nature of clinging, and observation is not, because it is contrary to entering the self, and the fault of the action and the actor becoming one, and the unreasonableness of the observer without observation. When the mind cannot cling to its own nature like this, how does the mind cling to form here? From an intellectual point of view, because it does not cling to its own nature, it does not cling to form, just like wood and so on. In addition, this mind is not inherently existent because it is dependently originated. Because it is dependently originated, how can it cling to form that is not inherently existent? Therefore, there is no clinging to form. There is no clinging like this, for what reason? As the mind born of form said, it does not cling from moment to moment. Past and future