Tibetan
་གི་རང་བཞིན་མེད་ལ། གལ་ཏེ་ཡང་འཁྲུལ་བ་ཙམ་དུ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ན་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་གནོད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ཉེ་བར་དམིགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། འབྲས་བུ་གཞན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡོད་པས་དེས་ཕྱིར་རྟོག་པ་ཙམ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་དེ་དག་ཡོད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ཡང་གང་རང་བཞིན་མེད་པ་མཐོང་བ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་མཐོང་ལ་ངོ་བོ་མི་དམིགས་པས་ཀྱང་དེ་ལ་མི་བདེན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ལ། སྲེད་པ་ཟད་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་འདི་ལྟར་བརྫུན་པར་མཐོང་བ་ ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་མཐོང་བས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ་ཞེས་གནས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་གཞན་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྤྲུལ་པ་མཐའ་ཡས་པས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་རུང་བ་རབ་ཏུ་འཇུག་པས། དེ་བཞིན་བྱེད་པོ་སྤྲུལ་པར་མཚུངས། །ལས་ནི་སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་དང་མཚུངས། །རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་གང་ཅུང་ཟད། །ཡོད་པ་དེ་དག་རྟོག་པ་ཙམ། །ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུའི་ལས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་མ་རིག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་གང་ཟག་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྤྲུལ་པ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མེད་ལ་འདི་ཡང་རྟོག་པ་ཙམ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་བརྫུན་པ་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་སླུ་བ་ཙམ་རྨོངས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཆགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ལས་དེ་རང་བཞིན་མེད་པའི་བྱེད་པ་པོས་བསྐྱེད་ལ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པས། འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་སྨྲས་པ། འདི་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དཔེ་དང་དོན་དག་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་ནི་ཡང་དག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་ལས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའམ། ཡང་དག་པའི་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རིགས་སོ། །འདིར་ཡང་དག་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་གང་ཞིག་སྤྲུལ་ནུས་པའི་བྱེད་པ་པོ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དཔེ་དང་མི་འདྲའོ། །སྨྲས་པ། གང་འདིར་ཡང་དག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་མངོན་པར་འདོད་ན། དེ་བྱེད་པ་པོར་གྱུར་པའམ་ལས་སུ་གྱུར་པའི་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་རྟོགས། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་བྱེད་པ་པོར་གྱུར་པར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་ན། དེ་ཡང༌། ཡང་དག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བ
Chinese
没有自性。如果说甚至连错觉的目标都没有，那也会损害世俗谛，就像兔角一样，既不能被视为存在，也不能产生其他结果。因为这一切都是存在的，所以仅仅是分别念，仅仅在世俗中存在，这样安立。而且，见到无自性就是见到胜义谛，因为不执著于本体，所以从非真实中产生，贪爱灭尽而获得解脱。这就是像这样视其为虚假，就是见到烦恼的自性而获得解脱，这样安住。如同如来（梵文：Tathāgata）的化身没有自性一样，其他的无自性，具有如来形象的无量化身，能够行持各种各样的事业，完全可以进入。因此，作者与化身相似。业与化身所化的相似。任何稍微存在的自性空，那些都只是分别念。如同如来以化身的方式，作为业的作者，追随无明的人，就像如来的化身一样没有自性，而这也只是分别念，仅仅是世俗，虚假的，具有欺骗性的，欺骗孩童的众生，仅仅是欺骗，愚昧的众生，仅仅是贪执，这就是它的意义。如果业由无自性的作者所生，而且它也存在于无自性之中，那么它就能产生各种各样的有情。这里说到：这不合理，因为例子和意义不同。例子是真实的如来存在，因此可以推断从真实中产生非真实，或者真实的化身。如果这里没有真实的事物，那么谁能化现，作者进入的原因是什么呢？因此，与例子不同。说到：如果有人想要证明这里有真实的如来，那么就要完全理解它是作为作者还是作为业的真实。如果暂时理解为作为作者，那么它也是真实的如来的自性。
English
There is no inherent existence. If it is said that there is not even an object of illusion, then that would also harm the conventional truth, just like a rabbit's horn, it cannot be regarded as existent, nor can it produce other results. Because all of this exists, therefore it is merely conceptualization, it exists merely in the conventional, thus it is established. Moreover, seeing the absence of inherent existence is seeing the ultimate truth, because one does not cling to the essence, therefore it arises from the unreal, and liberation is attained by the exhaustion of craving. That is, seeing it as false in this way is dwelling in the state of liberation by seeing the nature of afflictions. Just as the emanation of the Tathagata (Sanskrit: Tathāgata) has no inherent existence, other non-inherent existences, the infinite emanations with the form of the Tathagata, are able to accomplish various kinds of activities, and can fully enter into them. Therefore, the agent is similar to the emanation. Action is similar to the emanation by the emanation. Whatever little exists that is empty of inherent existence, those are merely conceptualizations. Just as the Tathagata, in the manner of an emanation, is the agent of karma, the person who follows ignorance, like the emanation of the Tathagata, has no inherent existence, and this is also merely conceptualization, merely conventional, false, having the nature of deception, deceiving childish beings, merely deceiving, ignorant beings, merely clinging, that is its meaning. If karma is produced by an agent without inherent existence, and it also exists in the absence of inherent existence, then it will be able to produce various kinds of beings. Here it is said: This is unreasonable, because the example and the meaning are different. The example is that the true Tathagata exists, therefore it can be inferred that the non-true arises from the true, or the true emanation. If there is no true thing here, then who can emanate, what is the reason for the agent to enter? Therefore, it is different from the example. It is said: If someone wants to prove that there is a true Tathagata here, then one must fully understand that it is the truth as the agent or as the action. If one temporarily understands it as being the agent, then it is also the nature of the true Tathagata.
Tibetan
ཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོའི་ཕྱིར་སྤྲུལ་པའི་བྱེད་པ་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པ་བཞིན། ཡང་ན་ལས་སུ་གྱུར་པས་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྤྲུལ་པ་ནི་སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་པ་བཞིན་འདི་ལ་ ཡང་དག་པར་བརྗོད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་མེད་དམ་ཅི་ཞེ་ན། སུ་ཞིག་འདི་སྐད་དུ་ཡོད་པའམ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ། གང་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་ན་དེ་ནི་དེ་ལ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་ན། གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་མེད་པ། སྤྲུལ་པ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཞི་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པས་དེ་ལ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་གྲུབ་པ་མེད་པས་དཔེ་དང་མི་འདྲ་བར་རྟོག་པར་ག་ལ་བྱེད། འདིར་སྨྲས་པ། གང་འདི་སྐད་དུ་སྨྲས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པས། གང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་རྟོག་པ་ཙམ་ཞེས་པས། སླར་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ན་འདི་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་གཉིས་ཁས་ལེན་པར་བྱེད། གལ་ཏེ་སླར་ཡང་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་པས། རྟོག་པ་ཙམ་གྱི་དངོས་པོར་ཁས་མི་ལེན་ན། དེའི་ཚེ་སྐྱོན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། ཡོད་བཞིན་པ་ལ་བྱེད་པ་པོ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱེད་པ་པོ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མེད་པས་ལོག་ལྟར་འགྱུར་ལ། དེས་ན་རང་བཞིན་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་ཞིང༌། རྟོག་པ་ཁས་མི་བླང་བར་ཡང་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་ཅེ་ན། མྱང་འདས་བྱེད་པོ་ལས་ཀྱང་མེད། །གལ་ཏེ་མེད་ན་ལས་བསྐྱེད་པའི། །འབྲས་བུ་སྡུག་དང་མི་སྡུག་མེད། །གལ་ཏེ་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་བཞིན་པའི་ཕྱིར་སླར་ཡང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱའོ། །གང་འདི་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པ་ལས་རྣམ་པར་གཞག་ལ། དེ་མི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ལས་དེ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ འདི་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །རེ་ཞིག་ལས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་གྱུར་ན། སྐྱོན་འདི་དག་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་ལས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །གལ་ཏེ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་རྟོག་པ་
Chinese
并非如此，因为作者的缘故，如化身的作者是如来的化身。或者因为成为了业，从而完全证悟。即使那样，化身以化身来化现，对此也不应正确地宣说。难道如来一定不存在吗？谁会这样说存在或不存在呢？如果证悟了被称为如来的自性，那么他就能完全证悟到如来存在或不存在。任何没有自性的，就像如来的化身一样，没有证悟。就像化身一样，自性寂静，本体没有产生，因此不应考察如来存在或不存在。那么，因为如来的自性没有成立，怎么能像比喻一样去理解呢？这里说到，因为所说的空性的自性不存在。凡是稍微存在的，都只是分别。那么，为什么这些也承认自性不存在和仅仅是分别存在这二者呢？如果再次是自性存在。不承认仅仅是分别的事物，那么那时会有什么过失呢？说到，如果自性存在，那么那时涅槃就不存在了。因为对于已经存在的事物，作者没有意义。作者也不存在了。如果仅仅是分别也不存在，那么那时因为没有业的果报，就会变成邪见。因此，为了论证不应承认自性，也不应不承认分别而说：如果业的自性存在，涅槃的作者也没有业。如果不存在，那么由业产生的苦乐果报就不存在。如果业的自性存在，那么那时因为它自性存在，所以不会再次改变。像这样，涅槃从业和烦恼的止息中分离出来。它不会产生，业也不依赖于作者。那样的话，因为没有原因，这不会成为存在。暂时如果业有自性，就会有这些过失，因此业没有自性。如果任何事物都是分别
English
It is not so, because of the agent, like the agent of emanation is the emanation of the Tathagata. Or if one truly realizes by becoming karma. Even so, it is not reasonable to correctly say that an emanation emanates through an emanation. Does the Tathagata certainly not exist? Who would say that it exists or does not exist? If one realizes the self-nature called Tathagata, then he can fully realize whether it exists or does not exist in it. Whatever does not have self-nature, like the emanation of the Tathagata, there is no realization. Like an emanation, self-nature is peaceful, and the essence is not born, so one should not examine whether it exists or does not exist in it. Then, since the self-nature of the Tathagata is not established, how can one understand it like a metaphor? Here it is said that because the self-nature of emptiness that is spoken of does not exist. Whatever exists slightly is only a distinction. Then, why do these also acknowledge both the non-existence of self-nature and the existence of mere distinction? If again there is self-nature. If one does not acknowledge the object of mere distinction, then what fault will there be at that time? It is said, if self-nature exists, then at that time there will be no Nirvana. Because for something that already exists, the agent is meaningless. The agent also does not exist. If mere distinction also does not exist, then at that time, because there is no result of karma, it will become a wrong view. Therefore, in order to argue that one should not acknowledge self-nature, nor should one not acknowledge distinction, it is said: If the self-nature of karma exists, the agent of Nirvana also has no karma. If it does not exist, then the result of happiness and suffering produced by karma does not exist. If the self-nature of karma exists, then at that time, because it exists by its own nature, it will not change again. Like this, Nirvana is separated from the cessation of karma and afflictions. It will not arise, and karma also does not depend on the agent. In that case, because there is no cause, this will not become existence. For the time being, if karma has self-nature, there will be these faults, therefore karma has no self-nature. If anything is a distinction