Tibetan
་བྱེད། ཞེ་སྡང་མི་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་རོ། །ང་རྒྱལ་ཁེངས་པའི་རྣམ་པར་རོ། །མི་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་ནི་མ་རིག་པའོ། །ཡིད་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་ནི་ཐེ་ཚོམ་མོ། །འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ནི་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཇུག་པའོ། །ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་དམན་པ་ལ་མཆོག་གི་རྣམ་པར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་རྒྱུ་དང་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་འཇུག་པའོ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། །རེ་ཞིག་དེ་དག་རྟག་པའི་རྣམ་པར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སུ་ཞིག་དེའི་རྣམ་པར་དམིགས་པ་ཡོད། ཡང་ན་མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བའི་ཞེས་ཡོངས་སུ་རྟོག་ན་དེ་ལྟ་ན་འདི་ལྟར་བདག་གི་བའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བའོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་ཤེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ན་དེའི་ཚེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཙམ་ཡང་ཆད་པའི་ཕྱིར་ཆད་པར་ལྟ་བ་སྟེ། ཅི་ལྟར་མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བར་མི་འགྱུར། གཞན་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཙམ་ལ་དེའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་ པ་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་དུ་གང་ཞིག་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེ་ནི་གཙོ་བོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བདག་པོ་མ་རིག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གཞན་དུ་ན་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་བཞིན་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་ན། དེ་ངེས་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་དམིགས་པར་འགྱུར་ལ། དངོས་པོའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་མི་སྲིད་ལ། བཅུ་དྲུག་ལས་གཞན་དྲི་མེད་རྣམ་པ་མེད། །ཅེས་བསྟན་བཅོས་ལས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་རིག་པས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོའི་རྣམ་པར་འཇུག་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཤེས་པར་འཇུག་གོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ །མ་རིག་པས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་དམིགས་ལ། ཞེ་སྡང་གིས་མི་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་རོ། །ང་རྒྱལ་གྱིས་ཁེངས་པའི་རྣམ་པར་རོ། །ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཡིད་གཉིས་སུའོ། །འཇིག་ཚོགས་ཀྱིས་བདག་དང་བདག་གི་བའི་རྣམ་པར་རོ། །མཐར་འཛིན་གྱིས་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་རྣམ་པར་རོ། །ལོག་པར་ལྟ་བས་མེད་པའི་རྣམ་པར་རོ། །ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པས་དམན་པ་ལ་མཆོག་གི་
Chinese
起作用。嗔恨以不悦意的形态起作用。我慢以傲慢的形态起作用。无知的形态即是无明。犹豫的形态即是怀疑。坏聚见以我与我所之间起作用。见解殊胜执著于低劣的事物，以殊胜的形态起作用。戒律与苦行殊胜执著于无因和非道，以因和道的形态起作用。暂时对于这些不观察常有的形态，谁会观察这些形态呢？或者如果完全了知边执见，那么像这样仅仅观察非我所的法，也完全了知是边执见。如果也是那样，那么那时仅仅涅槃的法也因为断灭的缘故，是断见，怎么不会变成边执见呢？此外，仅仅对于不是那些形态的法，以那些形态增益，由于邪分别，烦恼就会生起。因此，依靠缘起的事物没有自性，因为不是自性生的缘故。对于那些事物，谁能如实了知自性，那即是颠倒之主无明。否则，如果事物具有自性的体性，那么它必定会被缘于真如的圣道所缘，缘于事物自相的形态在圣道中是不存在的。十六之外没有其他无垢的形态。如论中所说。因此，无明所遍计的事物是存在的，但不是真如。像这样，由于进入事物的形态，因为没有证悟真如，所以安立为进入不了知真如。无明所遍计的事物，贪欲缘于悦意的形态，嗔恨缘于不悦意的形态，我慢缘于傲慢的形态，怀疑缘于犹豫，坏聚见缘于我和我所的形态，边执见缘于常和断的形态，邪见缘于没有的形态，见解殊胜执著于低劣的事物，以殊胜的
English
It acts. Hatred acts in the form of unpleasantness. Pride acts in the form of arrogance. The form of ignorance is ignorance. The form of doubt is doubt. The view of the collection of destructible things acts between self and what belongs to self. Holding views as supreme acts in the form of supreme over inferior things. Holding morality and asceticism as supreme acts in the form of cause and path over causelessness and non-path. For the time being, one does not observe those forms as permanent, who would observe those forms? Or if one fully understands the view of clinging to extremes, then like this, merely observing the Dharma that is not the form of self, one also fully understands it as the view of clinging to extremes. If it is also like that, then at that time, merely the Dharma of Nirvana is also a view of annihilation because of the cause of annihilation, how can it not become a view of clinging to extremes? Furthermore, merely for the Dharma that is not those forms, by imputing those forms, due to wrong discrimination, afflictions will arise. Therefore, things that arise dependently have no self-nature, because they are not born of self-nature. For those things, whoever truly understands self-nature, that is the lord of inversion, ignorance. Otherwise, if things have the nature of self-nature, then it will surely be perceived by the noble path that is focused on Suchness, the form of focusing on the self-characteristics of things does not exist in the noble path. There is no other stainless form other than the sixteen. As it is said in the treatise. Therefore, the things that are completely conceived by ignorance exist, but they are not Suchness. Like this, because of entering into the form of things, because one has not realized Suchness, it is established as not entering into the knowledge of Suchness. Things that are completely conceived by ignorance, desire is focused on the pleasant form, hatred is focused on the unpleasant form, pride is focused on the arrogant form, doubt is focused on hesitation, the view of the collection of destructible things is focused on the form of self and what belongs to self, the view of clinging to extremes is focused on the form of permanence and annihilation, wrong view is focused on the form of non-existence, holding views as supreme, over inferior things, with the supreme
Tibetan
རྣམ་པར་རོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་མ་རིག་པས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་དེ་དག་ཞེན་པས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འཇུག་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། རྨོངས་མེད་ཅིག་ཤོས་སྐྱེ་བ་མེད། །ཅེས་བྱ་བས་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གཞག་གོ །རྨོངས་པ་སྤངས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་སྤོང་གི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མ་རིག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལྷས། མ་རིག་ཀུན་དུ་གནས་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་ལས་ལ་ལུས་དབང་གིས། །དེ་ཕྱིར་ ཀུན་ཀྱང་རྨོངས་པ་ཡིས། །ཉོན་མོངས་པས་དེ་འདིར་བསྣུན་ནོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །གང་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་ཉིད་ལ་བདག་ཅེས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་དེ་ཡང་མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བ་དང༌། འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཞི་གཅིག་ལ་དམིགས་པར་འཐད་དོ་ཞེས་ཤིན་ཏུ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པའོ། །དེ་ལས་ཀྱང་འདི་ཤིན་ཏུ་འཐད་པས་དངོས་པོར་ཡོད་ན་ཡང་དེས་ན་གཉིས་ཀ་ཁས་བླང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་མེད་པས་ཐེར་ཟུག་པ་དང་རྒྱུན་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་ཞན། གསུངས་པ། རྒྱུན་གྱི་ཕྱིར་ན་འདི་ཡོད་དེ། །རྒྱུ་བྱིན་ནས་ནི་དངོས་པོ་འགག །སྔར་བཞིན་འདི་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། དེ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་འཇུག་པ་ལས་དུས་གསུམ་དུ་འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ལས་རྒྱུན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ལྟར་སཱ་ལུའི་ས་བོན་གྱི་མྱུ་གུ་དང་སྡོང་བུ་དང་ལྡུམ་བུ་རྣམས་བརྒྱུད་མར་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ནི་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་དེ་ཡང་ས་བོན་གྱི་རྒྱུས་འཇུག་ལ། ས་བོན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་དེ་ལས་ཀྱང་ས་བོན་དང་འདྲ་བའི་འབྲས་བུ་མཐར་འཇུག་གོ །འབྲས་བུ་དེ་ཡང་ས་བོན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། ཇི་ལྟར་བྱས་ན་འདིར་ས་བོན་འགགས་ལ། འདིའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་ལས་འདྲ་བའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་མྱུ་གུ་བྱིན་ནས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ
Chinese
རྣམ་པར་རོ། །以道之相，执持戒律与苦行最为殊胜，如是，一切烦恼皆因无明而遍计，于颠倒之事物本身，彼等执着而妄加分别。因此，无明灭则无他生。如是，一切烦恼皆以无明为因。断除愚昧，则一切无余断除，否则不然，因彼等与无明相联故。如圣天所言：无明遍在于一切，如身依于业力。是故，一切皆由愚昧故，烦恼于此相击。如是说。复次，世尊如是说：于此五取蕴，如实见为我。此经亦与执边见及坏聚见一同，于一境而缘，是极坚固之成立。由此更显此理之极度合理性，若事物存在，则应承认二者。如是说。此处说：若事物存在，然则彼之常与无常皆无，则堕入常见与断见之过，如何能免？答曰：以相续故，此存在，因给予因，事物灭。如前，此亦不成，且堕入断见之过。于此，因果之关系成立，于三时中，有为法之刹那取蕴生起，故称相续。如稻种之芽、茎、叶等次第生起，是为种子之相续。如是，于其他亦应知。芽等之相续，亦由种子之因而生起，由种子为因之芽等相续，亦最终生起与种子相似之果。果亦被安立为种子之因，如何安立？于此，种子灭，由此之自性相续，生起相似之果，故真实之果之因，由芽给予而灭。由生果之能力所区分
English
Alternatively. Holding morality and asceticism as supreme by way of the path, thus, all afflictions are imputed by clinging to those very objects of pervertedness, which are completely examined by ignorance. Because of that, if there is no ignorance, there is no other birth. Thus, all afflictions are established as having ignorance as their cause. By abandoning ignorance, everything is abandoned completely, otherwise it is not, because they are connected with ignorance. As Arya Deva said: Ignorance dwells everywhere, just as the body depends on karma. Therefore, everything is struck here by afflictions because of ignorance. It is said. Furthermore, the Blessed One said this: In these five aggregates of appropriation, it is truly seen as self. That sutra is also very firmly established as being directed towards a single basis together with the view of clinging to extremes and the view of the collection of destructibles. Moreover, since this is extremely reasonable, if things exist, then both should be acknowledged. It is said. Here it is said: If things exist, but even so, their permanence and impermanence do not exist, then how can it be avoided that it falls into the view of permanence and the view of annihilation? It is said: Because of the continuity, this exists, because giving the cause, the thing ceases. As before, this is also not established and falls into the fault of annihilation. In that, the relationship of cause and effect enters, and from the arising of the momentary appropriation of conditioned things in the three times, it is called continuity. Thus, the sprouts, stems, and leaves of the rice seed arise successively, which is the continuity of the seed. Likewise, it should be known for others as well. That continuity of sprouts, etc., also enters through the cause of the seed, and from the continuity of sprouts, etc., which are caused by the seed, a fruit similar to the seed ultimately enters. That fruit is also established as the cause of the seed, how is it done? Here, the seed ceases, and from the continuity of its nature, it produces a similar fruit, so the cause of the real fruit ceases by giving the sprout. Distinguished by the ability to produce fruit.