Tibetan
་ན་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་དོ་ཞེའོ། །འདི་ལ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འཆིང་དང་བཅིང་དང་ཐབས་ལས་གཞན། ཐར་པ་གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ལས་ཅི་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། །དེས་ན་དེ་ཐར་ཞེས་མི་བརྗོད། །དེ་ལ་འཆིང་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའོ། །འཆིང་བར་བྱ་བ་ལ་རང་དབང་མེད་པར་བྱེད་པས་འཆིང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བཅིང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་སྟེ། མྱོང་མོངས་པའི་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྡོག་པའི་ཐབས་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་སྟེ། དེས་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཆིང་བ་དང་བཅིང་བར་བྱ་བ་མེད་པར་ནི་འཆིང་བའི་བྱ་བ་མི་སྲིད་པས་འཆིང་བ་དང་བཅིང་བར་བྱ་བ་དག་གི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཟློག་པར་བྱ་བ་དང་ཟློག་པར་བྱེད་པ་མེད་པར་ནི་ཟློག་པ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཡོད་པ་ལས་བཟློག་པར་བྱ་བ་དང༌། ཟློག་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་བཟློག་པར་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ལ། ཟློག་པར་བྱེད་པ་ནི་ལམ་སྟེ། མུན་པ་ལ་སྒྲོན་མ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བདེན་པ་གསུམ་པོ་འདི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ལས་དཔགས་པའི་ཡོད་ པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཐར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འབྱུང་བ་མེད་དོ། །འཆིང་བ་དང་ཐར་པ་གཉིས་ཆར་ལ་ཡང་ཡན་ལག་གི་ངོ་བོར་ཉེ་བར་མ་སོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འདི་འབྲས་བུ་དེས་སྤངས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཐར་པ་གྲོལ་བའོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་འདི་གྲོལ་བར་གྱུར་པ་ལས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དེ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཐར་པར་བརྗོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། དེས་ན་དེ་ཐར་ཞེས་མི་བརྗོད། །གྲོལ་བའི་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་འཆིང་བ་བཅད་པས་བཅིང་བར་བྱ་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད་བདེན་པ་དངོས་པོ་གྲོལ་བ་ཞིན་པ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྟག་པ་དང་བྲལ་བ་ན་དོན་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་ན། ཐར་པ་ནི་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་ཡིན་པ་འདི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱེ་བ་མི་འབྱུང་བ་དེ་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་
Chinese
也是为了就近指示，因此说它存在。对此应当解说：如果解脱存在于束缚、系缚和方法之外，那么它不会从中产生任何东西，因此不能称其为解脱。其中，束缚是集谛，因为使应被束缚者失去自主而成为束缚。系缚是苦谛，因为是感受痛苦的他人之控制。解脱它的方法是道谛，因为它能使烦恼止息。没有束缚和应被束缚，束缚的行为是不可能的，因此束缚和应被束缚的存在的本身就是它存在的因。同样，没有应被止息和止息者，止息不会存在，并且从它的存在中，应被止息和止息者二者才存在。其中，应被止息的是一切烦恼，而止息者是道，如同黑暗中的明灯。正如这三个谛是从一切烦恼和从中解脱来推断其存在的本身一样，具有烦恼止息之特征的解脱并非如此。因为从中不会产生任何东西。束缚和解脱二者，也因为没有接近成为支分之自性。如果这在某处成为接近结合之本身，那么那时它会成为被果所舍弃的存在本身。但这不是那样存在的，因此它没有存在的本身。如果认为解脱是解脱，即使那样，这也不是从已解脱中产生的其他事物，如果不是那样，它就会与它毫无关联，并且什么也不做。因此，这不应被称为解脱，因此不能称其为解脱。解脱的行为是，通过断除束缚而从应被系缚中解脱的本身，是具有真实事物解脱之行为的本身，并且当它远离对是它本身还是其他之考察时，如果不是变成其他事物，那么，解脱是变成其他事物，这不应是存在的本身。因此，烦恼和生不再产生，就说是做到了
English
It is also to indicate proximity, therefore it is said to exist. This should be explained: If liberation exists apart from bondage, binding, and method, then nothing arises from it, therefore it cannot be called liberation. Among these, bondage is the truth of origination, because it makes what should be bound lose its autonomy and become bondage. Binding is the truth of suffering, because it is the control of others who experience suffering. The method of reversing it is the truth of the path, because it causes afflictions to cease. Without bondage and what should be bound, the act of bondage is impossible, therefore the very existence of bondage and what should be bound is the cause of its existence. Similarly, without what should be ceased and the one who ceases, cessation will not exist, and from its existence, both what should be ceased and the one who ceases exist. Among these, what should be ceased is all afflictions, and the one who ceases is the path, like a lamp in the darkness. Just as these three truths are inferred from all afflictions and liberation from them as their very existence, liberation, which has the characteristic of the cessation of afflictions, is not like that. Because nothing arises from it. Both bondage and liberation, also because they have not approached becoming the nature of a limb. If this becomes a close union in some place, then at that time it will become the very existence abandoned by the result. But this is not so, therefore it does not have existence itself. If it is thought that liberation is liberation, even so, this is not something other than what has been liberated, if it is not so, it will be unrelated to it, and will do nothing. Therefore, this should not be called liberation, therefore it cannot be called liberation. The act of liberation is that which, by cutting off bondage, is liberated from what should be bound, is the very possession of the act of liberating the true thing, and when it is free from examining whether it is itself or other, if it has not become something else, then liberation is something that has become something else, this should not be existence itself. Therefore, afflictions and birth no longer arise, it is said to have been done.