Tibetan
ས་བྱ་བ་ནི་གང་དུ་ཡང་མི་གཤེགས་ལ་གང་ནས་ཀྱང་མ་བྱོན་པ་སྟེ། དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་ བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཀུན་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འགོག་པའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒ་ཤི་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་འབྲས་བུ་འཇིག་པ་ཁོ་ན་ཞིག་སྟེ་སྐྱེ་བ་ནི་དེའི་དོན་དུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་སྐྱེ་བ་དེས་ན་རྟག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཐུབ་པ་མ་རྟོགས་ཇི་ལྟའི་དངོས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདིའི་དོན་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཚོར་བ་གསུམ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་ཡུལ་དང་དུས་དང་ལུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་མྱོང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ལ་དེ་དག་མེད་པར་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མེད་པས་དེའི་དོན་དུ་ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་དག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་སྐྱེ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྟག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ནི་རང་བཞིན་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྟོག་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་ཡང་སྟོན་པ་གཞན་གྱི་ཚིག་གིས་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར། ཐུབ་པ་མ་རྟོགས་ཇི་ལྟའི་དངོས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟོག་གེ་བདག་ནི་གང་ཞིག་ཕ་རོལ་པོའི་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་དེ་ནི་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་སྐྱེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། འདིར་རེ་ཞིག་ཕ་རོལ་པོས་ཀུན་བརྟགས་པ་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟར་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་རྣམས་ལ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྐྱེ་བ་གྲུབ་པས་མི་ རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པ་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ལ་འབྲས་བུའི་དོན་མ་
Chinese
所谓的“地”，哪里也不去，从哪里也不来。因此，称为“如来”。 意思是，如实地彻悟了如是之性，因此称为“如来”。或者，世尊说，凡是具有生起之法的，必定具有灭法。因为显示了以生为缘而有老死，所以凡是生者，其果必定是坏灭，因为生就是为了这个目的。因此，一切为了果而生，所以不是常有的，不是自性存在的，这就是意思。因为这个缘故，所以： 智者未证如是谛， 如来存在亦非有。 此句意义如前。另一种解释是，感受三种感受的业，由于处所、时间和身体状况的差别而感受，没有这些就无法真实感受业果，因此，为了这个目的，外在和内在的事物才生起。因此，一切事物为了果而生，不是以自己的本性而存在的，所以不是常有的。另一种解释是，如果自性没有改变，就会变成常有，但事实并非如此。因此，不是有实体的，一切自性皆空，这就是意思。解释说，一切事物的空性，也不是其他导师的言辞所能揭示的，因此说： 智者未证如是谛， 如来存在亦非有。 论师说，如果对方承认不是为了果而生，那就是生了，因为是为了果的缘故，就像为了果而生一样。在此，对方所臆测的，地、水、火、风的极微，不具生灭，就像虚空中的花朵一样，因为没有因，所以存在本身是不存在的。对于这些不存在的事物，虚妄地安立为因，从而成立生，因此，证明为无常也是不合理的，因为自身没有果的意义。
English
The so-called "earth" neither goes anywhere nor comes from anywhere. Therefore, it is called "Tathagata." It means that because one has thoroughly understood the nature of suchness as it is, one is called "Tathagata." Or, the Blessed One said that whatever has the nature of arising also inevitably has the nature of ceasing. Because it is shown that old age and death arise from the condition of birth, whatever is born, its fruit is definitely destruction, because birth is for this purpose. Therefore, everything is born for the sake of the fruit, so it is not permanent, it is not self-existent, that is the meaning. Because of this reason, therefore: The wise have not realized such truth, The Tathagata exists, yet is not. The meaning of this verse is the same as before. Another explanation is that the karma that experiences the three feelings is experienced due to the differences in place, time, and physical condition. Without these, one cannot truly experience the result of karma. Therefore, for this purpose, external and internal things arise. Therefore, all things arise for the sake of the fruit, and they do not exist by their own nature, so they are not permanent. Another explanation is that if the nature does not change, it will become permanent, but that is not the case. Therefore, it is not substantial, and all natures are empty, that is the meaning. It is explained that the emptiness of all things is not revealed by the words of other teachers, so it is said: The wise have not realized such truth, The Tathagata exists, yet is not. The logician says that if the opponent admits that it is not born for the sake of the fruit, then it is born, because it is for the sake of the fruit, just like being born for the sake of the fruit. Here, what the opponent imagines, the subtle particles of earth, water, fire, and wind, do not possess arising and ceasing, just like flowers in the sky, because there is no cause, so existence itself is non-existent. For these non-existent things, falsely establishing them as causes, thereby establishing birth, therefore, proving impermanence is also unreasonable, because one's own self has no meaning of fruit.
Tibetan
གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལ་གཞན་ལ་གྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཁས་ལེན་ན་ཧ་ཅང་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མི་རིགས་པ་ཁས་བླངས་པས་ཕ་རོལ་པོ་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྟག་པ་འབྲས་བུའི་དོན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་གཞན་གྱི་དམ་བཅའ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འགལ་བ་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ལྟར་ན་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རང་ལ་གྲུབ་པས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དོན་སྟོན་པ་ལ་མི་མཁས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། མཁས་པ་ནི་སླ་བས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དཀའ་བས་སྟོན་པར་མི་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་ནམ་མཁའ་ཡང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་ལ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁམས་དྲུག་འདོན་པས་གང་ཟག་ཏུ་བཏགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་དོན་དེ་ཉིད་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་རུ་འགྱུར་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་ལས་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་དེ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། །དེར་ནི་ས་བོན་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཡིན་པ་ལྟར་གང་གིས་བྱེད་པ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་ལ། རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཙམ་གྱིས་ནི་ནམ་མཁའ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལྟར་མི་འདོད་ན་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་མི་འགལ་བར་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སློབ་དཔོན་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་གསུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་མཛད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང། རྟག་པ་ཉིད་ལྟར་དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐྱེ་དང་གནས་དང་འཇིག་རྣམས་ལ། །ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་ཡོད་མིན་ཞིང༌། །རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་ཡོད་མིན་ན། །ནམ་ཞིག་འབྱུང་བ་ཡོད་པར་འགྱུར། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་མི་རྟག་རྟག་གོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ལོག་ཡིན་ན། །སྟོང་པ་མི་རྟག་པའོ་ཞེས། །འཛིན་པའང་ཇི་ལྟར་ལོག་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དངོས་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།
Chinese
因为已经成立的缘故，如果承认在他人那里成立作为理由，就会过于荒谬。因为凭借承认事物不相同来使对方折服，所以认为常恒是果的意义本身也是不合理的。用这个来陈述与他人承诺相违背的推论也是不合理的，因为那只是在双方都成立的情况下才能陈述。按照有些人的观点，既然在双方都成立的情况下，推论不可能造成损害，那么自己成立的推论也会造成损害，如果这样认为，那就变成了不擅长阐述意义，因为智者是用简单的方式来阐述，不会用困难的方式来阐述。此外，因为虚空也被说成是眼识和产生幼苗的因，以及因为提出六界是假立为人的因，所以果的意义本身就变成了不确定。如果说，因在转变时会变成其他的因，从这个道理来说，虚空就没有因的性质，那么情况并非如此。在那里，就像种子是幼苗的因一样，谁来做，谁就是因，显现上认为只有产生者才是因，仅仅凭借理由的事物，也只是认为虚空是因而已，如果不这样认为，就无法说经和论典二者不相违背。导师是因为在一切情况下都说事物没有自性，所以也不是通过成立的方式来成立无常，因为那是真实性的场合，而且就像常恒一样，那也会在之后被遮破，就像：生和住和灭，不会同时产生，也不会依次产生，那么什么时候会产生呢？将会这样解释。论典中也说：如果说无常是常恒，这样执着是错误的，那么执着空性是无常，又怎么不是错误的呢？这样说的。此外，事物是从世间彻底成立的，所以为了成立它，完全没有必要采用推论。
English
Because it is already established, if one accepts what is established for others as a reason, it would be too absurd. Since refuting the opponent is done by admitting that things are not the same, it is also unreasonable to assume that permanence is the very meaning of the result. It is also unreasonable to state that this contradicts the inference to another's commitment, since that is only stated when both are established. According to some, since inference cannot cause harm when both are established, inference established for oneself can also cause harm. If one thinks this way, then one becomes unskilled in explaining the meaning, because the wise explain with ease and do not explain with difficulty. Furthermore, since space is also said to be the cause of eye consciousness and the generation of sprouts, and since the six elements are presented as the cause of what is imputed as a person, the very meaning of the result becomes uncertain. If it is said that when a cause transforms, it becomes another cause, and from this principle, space does not have the nature of a cause, then that is not the case. There, just as a seed is the cause of a sprout, whoever does it is the cause. It is manifestly considered that only the producer is the cause, and merely by the object of reason, it is only considered that space is also the cause. If it is not considered in this way, it will not be possible to say that the Sutras and Shastras do not contradict each other. The teacher does not establish impermanence through establishment because he says that things are without self-nature in all ways, because that is the occasion of reality, and like permanence, that will also be refuted later, like: birth and abiding and destruction, do not occur simultaneously, nor do they occur sequentially, then when will they occur? It will be explained like this. It is also said in the treatise: If it is said that impermanence is permanent, such an attachment is wrong, then how is it not wrong to hold that emptiness is impermanent? It is said like this. Furthermore, since things are thoroughly established from the world, it is not necessary to adopt inference at all to establish it.