Tibetan
པྱད་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལྡོག་ན་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་ཕལ་ཆེར་ཉོན་མོངས་པ་ཕམ་པར་མ་བྱས་པ་དག་ལྟར་སྣང་ཞེ་ན། ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། བསོད་ནམས་ཆུང་དུས་ཆོས་འདི་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ཡང་མི་འགྱུར། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཙམ་ཞིག་གིས། །སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་བྱས་པར་འགྱུར། །མི་མཁས་པ་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྟ་བ་གོམས་པར་བྱས་ཤིང་དངོས་པོ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་རྣམས་ལ་འདིའི་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་སྟོན་པ་གང་གཡང་ས་ལྟར་སེམས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་རྒྱུ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་ལ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ངེས་པ་ལས་མ་བཏོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་འདི་ལ་ཅི་འདི་ལྟར་ཡིན་ནམ་འདི་ལྟར་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཡང་མི་སྐྱེའོ། །དེའི་ཕྱིར་གྲོལ་བའི་རྒྱུ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཐར་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། གལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡང་དག་པར་ཉེ་བར་བསྟན་ན་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་གིས་ཆོས་འདི་ལྟར་མ་ཡིན་ཞིང་ འདི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་འདི་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ངེས་པར་འདིའི་སྲིད་པ་དེངས་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་དམིགས་པ་ན་དེའི་ཚེ་དེ་རིམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་རྐུན་པོ་གཅོད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་པོ་ངེས་པར་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་འཐད་པ་དང་བཅས་པའི་ལུང་གི་སྟོབས་ལས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་ངེས་པར་གྱུར་པ་ནི་ཉོན་མོངས་ཟད་པ་ལས་འཁོར་བ་རྒྱུན་ཆད་པར་བྱེད་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་དུས་ན་ཡང་འདིའི་སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོ་ཁོ་ནར་མངོན་ཏེ། དེ་འཇོམས་པ་དང་མཐུན་པའི་གནས་སྐབས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིན་མོས་བཟུང་བ་རྟའི་རྒྱལ་པོ་འབའ་ལ་ཧ་ཀས་ཐར་བར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་བཞོན་པ་ཆད་པའི་དེད་དཔོན་སྲིན་མོས་བཟུང་སྟེ་ཁྱིམ་ཐབ་ཉིད་དུ་བསྟེན་ཅིང་དེས་ཁྱོད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་ལྷོ་ཕྱོགས་བཟློག་པ་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཟློག་པར་བྱེད་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཙམ་གྱིས་ཕྱིན་ལ། དེ་ཡང་རྟའི་རྒྱལ་པོ་འབའ་ལ་ཧ་ཀ་དང་ཕྲད་ནས་དེ་ནས་སྲིན་མོ་དེ་ལས་ཐར་ཅིང་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ན་ནི་སྲིན་མོ་དེ་ལས་ཐར་བར་མི་འགྱུར་ན། རྒྱ་མཚོའི་ཕར་འགྲམ་དུ་ཡང་ཕྱིན་པར་མི་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་གང་ལ་ཐེ་
Chinese
如果通过修习能使烦恼止息，那么为什么大多数人看起来没有战胜烦恼呢？这是因为他们缺乏对甚深之法的特别兴趣。就像这样： 福德浅薄之时，对此法， 甚至不会生起怀疑。 仅仅生起怀疑， 也会使生存变得脆弱。 不聪明的人从无始以来就习惯于颠倒的见解，并且对如影像般的现象执着为真实，认为宣说空性就像悬崖一样。这是因为他们的心续缺乏对空性特别感兴趣的善根。对于那样的众生来说，除了颠倒的认知之外，他们甚至不会对空性的法产生“这是这样吗？这不是这样吗？”的怀疑。因此，由于解脱之因是颠倒的，所以怎么可能有解脱呢？如果正确地宣说了空性的法，那么是什么原因导致他们认为这个法不是这样，并且产生怀疑呢？仅仅是产生怀疑，也一定会使他们的生存变得脆弱。如果他们想“这是这样吗？”，那么那时它会逐渐成为斩断烦恼盗贼的原因。或者，怀疑者必定会努力探求，并且凭借合乎道理的教证的力量，对正确的见解产生定解，从而通过烦恼的止息而断绝轮回。因此，即使在怀疑的时候，他们的生存也只会显得脆弱，因为他们处于与摧毁它相符的状态。就像被罗刹抓住的马王巴拉哈卡解救了一样。例如，一个失去坐骑的商队首领被罗刹抓住，并被当作家庭成员一样对待，罗刹对他说：“你永远不能去南方”，从而阻止他去南方。仅仅因为怀疑“他为什么要阻止我这样做？”就离开了。之后，他遇到了马王巴拉哈卡，并从那个罗刹那里获得了解脱，到达了大海的彼岸。如果他没有产生怀疑，那么他就不会从那个罗刹那里获得解脱，也不会到达大海的彼岸。还有，对于那些
English
If afflictions are reversed by practice, then why do most people appear not to have overcome afflictions? This is because they lack particular interest in the profound Dharma. Like this: When merit is small, regarding this Dharma, One will not even develop doubt. Merely developing doubt, Will cause existence to become fragile. Unintelligent people have been accustomed to inverted views since beginningless time, and they cling to phenomena like reflections as if they were true. They think of the teaching of emptiness as if it were a precipice. This is because their minds lack the root of virtue that is particularly interested in emptiness. For such beings, apart from inverted cognition, they will not even develop doubt about this Dharma of emptiness, thinking, "Is it like this? Is it not like this?" Therefore, since the cause of liberation is inverted, how can there be liberation? If the Dharma of emptiness is correctly taught, then what cause makes them think that this Dharma is not like this and develop doubt? Merely developing doubt will certainly cause their existence to become fragile. If they think, "Is it like this?" then at that time it will gradually become the cause of cutting off the thieves of affliction. Or, the doubter will certainly strive to investigate, and by the power of reasonable teachings, will certainly become certain about the correct view, thereby cutting off samsara by the cessation of affliction. Therefore, even at the time of doubt, their existence will only appear fragile, because they are in a state that is in accordance with destroying it. It is like the horse king Balahaka being freed by a rakshasa. For example, a caravan leader who has lost his mount is seized by a rakshasa and treated as a family member, and the rakshasa says to him, "You must never go to the south," thereby preventing him from going to the south. He leaves merely because he doubts, "Why is he preventing me from doing this?" Afterwards, he meets the horse king Balahaka, and from then on he is freed from that rakshasa and reaches the other side of the ocean. If he does not develop doubt, then he will not be freed from that rakshasa, and he will not reach the other side of the ocean. Also, for those who
Tibetan
ཚོམ་ཟ་བ་སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཟོད་པའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཇི་སྲིད་ཐར་བར་འགྱུར་བ་དེའི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པ་དང་འཕེལ་བར་གསུངས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཟད་པ་ལས་ཀྱང་ཟད་པར་འགྱུར་ལ། རྐྱེན་མ་ཚང་བ་ལས་ཀྱང་མི་འབྱུང་ངོ༌། །འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དམུས་ལོང་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་མི་ནུས་སོ་ཞེས་སྟོན་པས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན། ཆོས་གང་ཞིག་ལ་ཐུབ་པ་ཡིས། །ཐར་པའི་བར་དུ་འཕེལ་བ་ཉིད། །གསུངས་དེར་གང་ལ་གུས་མེད་པ།། དེ་ནི་གསལ་བར་བློ་ལྡན་མིན། །གང་ཞིག་གཏན་དུ་ཕན་འདོགས་ཤིང་འཕེལ་བ་རབ་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ལ་གུས་པ་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པའི་རྨོངས་པ་དེ་ནི་དོར་བའི་གནས་ལ་འཇིགས་པར་ལྟ་བ་དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་བླུན་པོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བྱེད་པ་ཞིག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བླུན་པོར་འགྱུར་དུ་འོང་བས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ལ་གུས་པ་གཞག་པར་བྱའོ། །ལི་ཁ་རའི་ལ་དུ་བཞིན་དང༌། ཐུར་མ་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་ལི་ཁ་རའི་ལ་དུ་ཀུན་ནས་མྱང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་དང་འདྲའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་གིས་རིག་སྔགས་གཉིས་གྲུབ་བོ། །དེ་ལ་གཅིག་གིས་ནི་ཐུར་མ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ནས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ནད་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ནས་སོ། །དེ་ནས་དེས་མཛའ་བོ་འགའ་ཞིག་ལ་ཁྱོད་རིག་སྔགས་གཉིས་པོ་འདི་ནོས་དང། ཁྱོད་ལ་ཕན་པར་འགྱུར་གྱི་ཞེས་སྨྲས་པ་ལས་དེས་མ་མནོས་སོ། །དེ་ནས་གྲོགས་པོ་མཛའ་བ་དེ་ཤི་བ་དང༌། དེ་ལ་ནད་ཆེན་པོ་བྱུང་བ་དེ་ཡང་གསོར་མི་རུང་བ་ཞིག་སྟེ། དེ་ཉིད་ཤི་བར་ཡང་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ཅི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་མི་སྟོང་བ་བཞིན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ལྟར་མཐོང་ངམ། འོན་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཁོ་ན་ཡིན་དང་སྟོང་པའོ་ཞེས་བསྙད་ཅེ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ནི་མྱ་ངན་འདས་འགྱུར་ཞེས། །སྟོང་མིན་སྟོང་ལྟར་མཐོང་མིན་ཏེ། །ལོག་ལྟས་མྱ་ངན་མི་འདའ་བར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་གསུང་ངོ༌། །དངོས་པོ་རྣམས་གཞན་དུ་གནས
Chinese
聚集、食用成为衰朽之因，其自性为空性之相的法，世尊从最初的忍耐刹那起，直到获得解脱之间，都说它不会完全衰败而且会增长，但世俗的法并非如此。那些法从异熟果耗尽也会衰败，而且因缘不具足也不会产生。因此，导师说，没有般若波罗蜜多加持的布施等，就像盲人一样，不能到达一切智的城市。因此，如果这样，对于佛陀所说的，直到解脱之间都会增长的法，如果有人不恭敬，那显然不是有智慧的人。对于能恒常利益和增长，且具有殊胜功德的法，如果不生起恭敬心，这种愚痴就像害怕应该抛弃之处一样，因此会显露出自己的愚蠢。因此，因为会变得如此愚蠢，所以智者们应该对视自性为空性持有恭敬。如同里卡拉的拉杜一样，如同图尔玛和手印一样。例如，就像里卡拉的拉杜应该被完全品尝一样。还有，比如某人成就了两种明咒。其中一个是通过完全念诵图尔玛，来平息众生的一切疾病。第二个是通过手印等。然后，他对某个朋友说：“你接受这两种明咒吧，它们会对你有益的。”但他没有接受。然后，这位朋友去世了，他得了重病，而且是无法治愈的，就像他自己也会死去一样。还有，难道这些事物不像不空一样，为了脱离贪欲而视为空性吗？或者说，难道仅仅是自性为空性，并且宣称是空性吗？应该说：‘我将入灭’，不是不空，也不是视为空性，具有邪见就不会入灭，如来是这样说的。事物存在于其他地方。
English
Gathering and consuming become the cause of decay, and the Dharma, whose characteristic is emptiness of inherent existence, is said by the Bhagavan to be undiminished and increasing from the first moment of patience until liberation is attained, but worldly dharmas are not like that. Those dharmas will decay even from the exhaustion of their fruition, and will not arise if the conditions are not complete. Thus, the Teacher said that giving and so forth, which are not blessed by the Perfection of Wisdom, cannot lead to the city of omniscience like a blind person. Therefore, if that is the case, whoever does not respect the Dharma that the Buddha said would increase until liberation is clearly not wise. Not generating respect for the Dharma that constantly benefits and increases and has excellent qualities, that ignorance is like fearing what should be abandoned, and therefore reveals one's own foolishness. Therefore, since one will become so foolish, the wise should place respect in viewing inherent existence as emptiness. Like the Laddu of Likara, like the Thurma and the Mudra. For example, just as the Laddu of Likara should be fully tasted. Also, how some person has accomplished two vidya-mantras. One of them is by completely reciting the Thurma, to pacify all the diseases of beings. The second is with mudras and so on. Then he said to some friend, "Accept these two vidya-mantras, they will be beneficial to you." But he did not accept. Then that friend died, and he had a serious illness, and it was incurable, just as he himself would die. Also, do these things seem empty in order to be free from desire as if they were not empty? Or is it just that inherent existence is empty, and it is declared to be empty? It should be said: 'I will pass into nirvana,' it is not non-empty, nor is it seen as empty, with wrong views one will not pass into nirvana, thus the Tathagatas say. Things exist elsewhere.