Tibetan
ཞེས་བྱའི་སྒྲ་འདི་ཉིད། །གང་དག་རྣ་བར་གྲག་འགྱུར་བ། །ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཐར་བྱའི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་རྒྱུ་རུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག །གང་དག་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་བློ་ཁ་བྱེ་བས་རྣམ་པར་རྒྱས་པ་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་པདྨ་རྒྱས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་ཉིད་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་ལྷ་དང་མིས་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་རྟོགས་པར་མཛད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཡིན་པའམ། མ་རིག་པའི་གཉིད་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་སད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་གཉིད་སད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་སངས་རྒྱས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། བདུད་བཞི་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་རམ། ཆེན་པོ་རྣམ་པ་དྲུག་ཉིད་ལ་མངའ་བས་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རམ། སྐལ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཐུགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོགས་པ་མི་མངའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་དངོས་པོ་བརྡ་མི་སྤྲོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་བ་བཅུ་བཞི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དྲིས་པ་ན་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར། ཐུབ་ལ་མཛད་དང་མཛད་མིན་དང༌། །གསུང་བྱ་གསུང་བྱ་མིན་མངའ་བ། །དེས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ཀུན་མཁྱེན་ནི། །མིན་ཞེས་བྱ་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། །དེ་ལ་མཛད་པ་ནི་མཛད་པར་འོས་པ་ཡིན་ཏེ། མཛད་མིན་ནི་མཛད་པར་མི་འོས་པ་སྟེ། འདི་གཉི་ག་ཡང་ཐུབ་པ་ལ་མངའོ། །དེ་ལ་མཛད་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་འགྲོ་དང་ཐར་པའི་རྒྱུ་ལ་ངེས་པར་ སྦྱར་བ་ཡིན་ལ། མཛད་མིན་ནི་གཞན་དག་ལ་གནོད་པའོ། །གསུང་བར་བྱ་བ་དང་གསུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མངའ་སྟེ། གསུང་བྱ་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བཀའོ། །གསུང་བྱ་མ་ཡིན་པ་ནི་གནོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་ཡང་ཐུབ་པ་ལ་མངའོ། །མཛད་བྱ་དང་མཛད་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང༌། གསུང་བར་བྱ་བ་དང་གསུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འདི་སུས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་ནུས་ཤེ་ན། གང་གི་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་མཐའ་ཡས་པའི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་ཐོགས་པ་མི་མངའ་བར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འཇུག་
Chinese
此名为之音声，凡是耳中所听闻，为了使一切皆得解脱，其即成为解脱之因。何谓“佛”？即是对一切法如实通达者。因对一切法之真如实相现证圆满菩提，故对一切所知境智慧开敷，如莲花盛开般，此即名为佛。又或者，因其自身通达，且使天人所未能了悟者皆得悟解，故名为佛。又或者，因其已脱离一切无明之沉睡，而完全觉醒，故名为佛，如人从睡眠中醒来一般。又或者，因其已通达真如实相，故名为佛。彼即为薄伽梵，因其已战胜四魔，或因其自身拥有六种伟大之相，具备自在等功德，或因其自身具足圆满之福德。因其心对一切皆无障碍，故称为一切智者。若谓因其对未曾开示之事物不作表示，故此非为一切智者，难道不是吗？譬如，当有人向如来提问“世间是常”等十四个问题时，如来皆未作任何回答。对此应作解释：如此并不能成立其非为一切智者。何以故？能仁具作与非作，应说与非说。因此全知全知者，说为非有何因？其中，“作”是指适宜作为之事，“非作”是指不适宜作为之事，此二者能仁皆具足。其中，“作”是指使众生必定与善趣及解脱之因相结合，“非作”是指对其他众生造成损害。“应说”与“非说”亦具足，应说即是能成就利益他人之教言，非说即是能成就损害。此二者能仁亦具足。作与非作，应说与非说，此由谁能完全断绝呢？即由其智慧行境以无量之差别所区分之众生蕴，能无碍地如实进入。
English
This sound called "thus," whoever hears it, becomes the cause for the sake of liberating all. What is called "Buddha"? It is the one who has understood all dharmas as they are. Because of realizing perfect enlightenment of the suchness of all dharmas, the one whose mind is opened to all knowable objects and is fully expanded is called Buddha, just like a blooming lotus. Or, because he himself has understood and has made those who were not understood by gods and humans understand, he is called Buddha. Or, because he is completely awakened from the sleep of ignorance, he is called Buddha, like a person waking up from sleep. Or, because he has understood the suchness, he is called Buddha. He is the Bhagavan, because he has conquered the four maras, or because he possesses the six great aspects, endowed with qualities such as freedom, or because of his perfect fortune. Because his mind has no obstruction to anything, he is called the all-knowing one. If it is said that because he does not express things that have not been revealed, is this not becoming a non-all-knowing one? For example, when the Tathagata was asked fourteen questions such as "the world is eternal," he did not say anything. It should be explained that it is not established that he is not all-knowing. Why? The capable one has doing and not doing, speaking and not speaking. Therefore, what reason is there to say that the all-knowing, all-knowing one is not? Among them, "doing" is what is appropriate to do, and "not doing" is what is not appropriate to do. The capable one possesses both of these. Among them, "doing" is to definitely connect sentient beings with the cause of happiness and liberation, and "not doing" is to harm others. He also possesses "speaking" and "not speaking." Speaking is the teaching that accomplishes benefit for others, and not speaking is what accomplishes harm. The capable one also possesses these. Who can completely cut off doing and not doing, speaking and not speaking? It is the one whose wisdom activity enters without obstruction into the aggregates of sentient beings, which are distinguished by the infinite distinctions.
Tibetan
པས་སོ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པས་མཛད་པ་མཛད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ལ། མཛད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་མཛད་པ་མ་ཡིན་པར་རོ། །གསུང་བར་བྱ་བ་ཡང་གསུང་བར་བྱ་བར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ལ། གསུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་གསུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གཟིགས་པ་དེའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་བདེ་འགྲོ་དང་ཐར་པའི་རྒྱུ་ལ་འགོད་པ་དོན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མངོན་པར་མི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཤེས་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཤེས་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཤེས་པ་དག་གིས་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གསུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་དོན་བཀའ་མ་སྩལ་པ་ཉིད་ལས་འདི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་མི་ནུས་སོ། །དོན་ཟབ་མོར་གྱུར་པ་དྲི་བ་ནི་ཇི་ལྟའམ་དེ་ལྟ་ཡང་རུང་སྟེ། དྲི་བར་བྱ་བ་ལ་འདྲི་ན། དྲི་བར་བྱ་བར་གྱུར་པས་དྲི་བ་པོའི་ཉམས་དང་ཉམས་མེད་པ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་དྲི་བའི་ལན་གདབ་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་དྲི་བ་པོའི་དོན་ཟབ་མོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་མཐུ་མེད་པ་ལས་དྲི་བའི་དོན་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་གཟིགས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཁོ་ན་མཛེས་སོ། །ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་ལ་ནི་ལུང་སྟོན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དེས་ཕན་འདོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་སྐྱེ་བོ་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་ལ་ཟབ་མོའི་ཆོས་མི་གསུང་བ་འདི་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁ་ཅིག་ གིས། དུས་དང་བསམས་པ་མཁྱེན་ཁྱོད་ཀྱིས། །ལ་ལར་དྲིས་ཀྱང་མི་གསུང་ལ། །ཉེར་བྱོན་ནས་ཀྱང་གསུང་མཛད་ཅིང༌། །གཞན་དུ་བཀུག་ནས་གསུང་བར་མཛད། །ཅེས་བཤད་དོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་རྒྱུར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བློ་བླུན་པ་ལ་དེའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བས། རྨོངས་པས་མ་བྱས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །རྒྱལ་བུ་བསྙེངས་བྲལ་དང་ཁྲོན་པ་འགུགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོའི་བུ་རྒྱལ་བུ་གཞོན་ནུ་བསྙེངས་བྲལ་གྱིས་གཅེར་བུ་པས་སྦང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་གིས་གཞན་དག་ཁྲོ་བར་འགྱུར་སྡང་བར་འགྱུར་འཁྲུག་པར་འགྱུར་ཞིང༌། ཁྲོ་བའམ་ཞེ་སྡང་ངམ་ང་རྒྱལ་ལམ་གཏི་མུག་གིས་ཡིད་མི་ཆེས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ། གཞན་ལ་མི་སྙེན་པ་དང་མི་འདོད་པ་དང་མི་མཛེས་པ་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བར་
Chinese
故。彼以如是之智慧，于所作之事，如实了知是所作，非所作之事，则知是非所作。于应说之语，如实了知是应说，于不应说之语，则知是不应说。是故，如是如实见者，能随众生之所欲，安置于善趣及解脱之因，则成有义。若不甚解，或不了知，或颠倒知，或以犹豫之识，皆不能成办所欲之事。是故，不应说之事，若不垂教，则不能定知此非一切智者。若问深义，或如是，或不如是，若问应问之事，则应知问者之根器及无根器，然后回答所问。世尊见问者无力领会深义，不能通达所问之义，则唯有不作授记方为美妙。若对甚深之法特别有信心者，则亦可作授记，因彼能饶益之故。何者于非器之众生不宣说甚深之法，此即是一切智智之因。是故，有说 云：时与心念汝皆知，于有问者亦不语，临近至前乃宣说，引至他处方演说。如是说。何为一切智智之因，彼于愚者反成非一切智智之因，愚昧所为，岂有穷尽？如王子无畏及引水井之喻。如具相王之子，青年王子无畏，被裸体外道劝诱后，问世尊：如来以何事令他人嗔怒、憎恨、争斗，并因嗔怒、嫉妒、傲慢或愚痴而不信，令他人不悦、不喜、不美妙、不如意
English
Therefore. He, endowed with such wisdom, truly knows what should be done as what should be done, and what should not be done as what should not be done. He truly knows what should be spoken as what should be spoken, and what should not be spoken as what should not be spoken. Therefore, one who sees things as they truly are can place beings in the causes of happiness and liberation according to their desires, which becomes meaningful. Not knowing, or knowing perversely, or knowing with doubt, does not accomplish the desired purpose. Therefore, not teaching what should not be spoken does not necessarily prove that one is not omniscient. When asking about profound matters, whether it is like this or not, if one asks about what should be asked, one should know the questioner's capacity and lack of capacity, and then answer the question. The Blessed One sees that the questioner lacks the power to comprehend the profound meaning and cannot understand the meaning of the question, so it is only beautiful not to give a prophecy. To those who have great faith in the profound Dharma, it is also appropriate to give a prophecy, because it benefits them. Not speaking the profound Dharma to beings who are not vessels is the cause of omniscience. Therefore, some say: You know the time and thoughts, But you do not speak to some who ask. You speak when they come near, And you speak when you lead them elsewhere. So it is said. What is the cause of omniscience becomes the cause of non-omniscience for the foolish. What is not done by ignorance? Like the prince Fearless and drawing water from a well. Just as the son of King Endowed with Form, the young prince Fearless, after being persuaded by a naked ascetic, asked the Blessed One: "What does the Tathagata do that causes others to become angry, hateful, and quarrelsome, and causes them to disbelieve due to anger, jealousy, pride, or ignorance, making them unpleasant, disliked, unbeautiful, and undesirable to others?"