Tibetan
ཅིང་གྱོས་པོ་ལ་གུས་པ་དམ་པས་སྲིད་ཞུ་བྱས་པར་གྱུར་ལ། ཁྲུས་དང༌། བསྐུ་བྱུག་དང༌། ཕྲེང་བ་སྦྱིན་པ་དང༌། ཟས་དང༌། སྐོམ་དང༌། བཟའ་བ་གྱ་ནོམ་པས་ཉིན་པར་རིམ་གྲོ་བྱས་ཤིང་མཚན་མོ་ཆུ་དྲོན་པོས་དེའི་རྐང་པ་བཀྲུས་ཤིང༌། ཏིལ་མར་བསྐུས་ནས་རང་གི་གོས་ཕུད་དེ་སྒྲེན་མོར་སྦྱོར་བ་ངན་པ་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེའི་མལ་དུ་ཉལ་བར་བརྩམས་སོ། །གནག་རྗེ་རྒད་པོས་སྨྲས་པ། ཀྭའི་སྡིག་ཅན་མ་འདིས་ཅི་ཞིག་བརྩམས། གནག་རྫི་མོས་སྨྲས་པ། བདག་ལ་ཁྱོས་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་ལ་བྱ་དཀའ་བ་ཡང་གིས་ལ་སྦྱིན་པར་དཀའ་བ་ཡང་བྱིན་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ཀྱིས། འདི་ལས་ཅེས་བྱ་དཀའ་བ་དང༌། སྦྱིན་པར་དཀའ་བའི་ལས་སྦྱིན་དཀའ་བ་ཡང་མེད་དོ། །གནག་རྫི་རྒད་པོས་སྨྲས་པ། བདག་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཐབས་བཤམས་ཀྱིས་དགའ་བར་སྡོད་ཅིག་ཕྱིན་ཆད་ཁྱིམ་འདིར་མི་འདུག་གོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ་ཕྱིར་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་བུ་དེ་འོངས་པར་དེ་ཕ་མ་མཐོང་སྟེ་ཆུང་མ་ལ་དེ་གར་སོང་ཞེས་ དྲིས་པས། དེས་རྗེ་བོ་བདག་ལ་མ་ཚང་བ་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱི། བདག་གིས་མཆོག་ཏུ་གུས་པས་དེ་ལ་སྙིང་ཉེ་བ་དང༌། ནམ་ཟླ་ལ་བ་སོད་པའི་ཁྲུས་དང་བྱུག་པ་དང་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་ལ། ཇོ་བོས་ཇི་སྐད་བཀའ་སྩལ་པ་ལྟར་བྱ་དཀའ་བ་ཡང་བྱས་ལ། སྦྱིན་པར་དཀའ་བ་ཡང་བྱིན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་བདག་ནན་གྱིས་བོར་ནས་སོང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཅི་བྱས་ཞེས་དྲིས་པས་ཡང་བྱུང་ཚུལ་སྔ་མ་བཤད་དོ། །དེ་ནས་ཕ་ལ་གུས་པས་དེས་དེ་བསྐྲད་དེ་ཁྱིམ་ནས་ཕྱུང་ལ། ཕ་ལ་སྔོ་བསྲིང་བྱས་ནས་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་བཅུག་གོ །ཇི་ལྟར་ཆུང་མ་ངན་པ་གནག་རྫི་མོ་འདིའི་ལུས་གྱོས་པོ་ལ་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་མཆོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྒྱལ་པོ་ངན་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གཡུལ་ངོར་སྲོག་གཏོང་བ་ཡང་མཆོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་དུ་ཡང་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆང་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་གཏོང་བ་མཆོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་གཡུལ་ངོར་ཤི་བ་ནི། །ལྷུན་པོའི་རྩེ་མོར་ངེས་འགྲོ་ན། །སྐུ་ཚེ་ཤི་བ་རྣམས་ཀྱང་ནི། །དེ་ལྟར་འགྲོ་བར་ཅིས་མི་འགྱུར། །འདིར་སྨྲས་པ། འདི་ན་རྒྱལ་པོ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོན་ཉིད་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དེའི་དགའ་བའི་རྒྱུ་ཚར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་འཇིག་རྟེན་མགོན་ཁྱོད་ལ། །མགོན་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །མགོན་མེད་དེ་ཡིས་བདག་ཉིད་ནི། །མ་བཏང་སུ་ཞིག་དགའ་བར་འགྱུར། །འདིར་རྒྱལ་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོན་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་བསྟན་པས་རང་གི་སྲོག་དང༌། ནོར་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་མི་རིགས་པ་སྤངས་ནས་རིགས་པའི་ལས་ལ་འཇུག་གོ །རྒྱལ་པོ་ལ་ནི་རང་དགར་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་པོ་མགོན་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། མགོན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མཆོག་ཏུ་རྒུད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། རང་ཡན་དུ་འགྱུར་ཞིང་རྗེས་སུ་འཆོས་པ་པོ་དང་བྲལ་བ་ལ་རིགས་པར་རོ་གཅིག་པའི་འཇུག་པ་ག་ལ་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་འདི་གྱ་རྒུད་ཀྱི་བར་ན་གནས་པ་ན་གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཏང་བར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་མགོན་ ཉིད་དེས་དགའ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་མགོན་ཉིད་ནི་འདིའི་དགའ་བའི་རྒྱུར་མི་རུང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་བག་མེད་པའི་གནས་ན་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐྱོ་བ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་བཏུས་པར་འགྱུར་གྱི། ཡོངས་སུ་མགུ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་མགོན་མེད་པ་ཞིག་ཕྱག་ལ་སོགས་པས་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། རྒྱལ་པོ་མགོན་མེད་པ་ཡང་རབ་ཏུ་འདུད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་སོགས་པས་དགའ་བར་འགྱུར་རོ། །འདིར་བཤད་པ། མཁས་གང་གསོན་པའི་འཇིག་རྟེན་ན། །དངོས་པོ་འདི་ལས་སླར་ཡང་ནི། །འབྱུང་བས་གཞན་ལ་ཚོལ་བ་ཡིས། །མགོན་མེད་དངོས་པོས་དགའ་བར་འགྱུར། །འདིར་སྨྲས་པ། གང་གི་ཕྱིར་ཆད་པ་ཞན་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་གྲགས་པར་མི་འགྱུར་ལ། རྒྱལ་པོ་ཆད་པ་དྲག་པོ་ཅན་ལ་ནི་ཤི་ཡང་གྲགས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོས་ཆད་པ་དྲག་པོ་ཅན་དུ་བྱ་དགོས་སོ། །བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་ཤི་བར་གྱུར་པ་ལའང༌། །གྲགས་པས་ཡོན་ཏན་དགའ་མི་འབྱུང༌། །ཁྱོད་ཡོད་མེད་དང་ཁྱི་འཚེད་ལ། །གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ཅི་སྟེ་མེད། །གལ་ཏེ་ཤི་བར་གྱུར་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་ལ་གྲགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ན་ནི། རྒྱལ་པོས་ཆད་པ་དྲག་པོ་ཅན་དུ་བྱ་བར་རིགས་པ་ཞིག་ན། གྲགས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གྲགས་པས་ནི་དེའི་སྡིག་པ་དེ་རྣམ་པར་སེལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བདག་གི་གྲགས་པ་འཇིག་རྟེན་ཇི་སྲིད་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་རྣམ་པར་ལྷུང་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་འགྱུར་བས་གྲགས་པས་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བརྩེ་བ་མེད་པ
Chinese
于是，她以极大的恭敬心侍奉那个瘸子，白天用沐浴、涂油、赠送花环、食物、饮料和丰盛的饮食来服侍他，晚上用温水洗他的脚，涂上芝麻油，脱下自己的衣服，以赤身裸体行淫的方式睡在他的床上。老牧牛人说：“这个可恶的女人在做什么？”牧牛女说：“你曾对我说，要我给他做难做的事，也要给他难施舍的东西。没有什么比这更难做，更难施舍的了。”老牧牛人说：“你为了赶我走而设下圈套，高兴地住在这里吧，以后我不会再住在这个家里了。”说完就出去了。他的儿子来了，看见了他的父母，问他的妻子：“他去哪里了？” 她说：“主人对我什么都不缺，我以极大的恭敬心亲近他，用应时的沐浴、涂油和饮食等来服侍他，做了主人吩咐的难做之事，也施舍了难施舍之物，即使这样，他还是坚决地抛弃我走了。”他问：“你做了什么？”她又说了之前发生的事情。然后，儿子恭敬地对待父亲，赶走了那个女人，把她从家里赶了出去，并安慰父亲，把他接回了自己的家。正如这个恶毒的牧牛女将自己的身体施舍给瘸子并非供养一样，恶王在战场上牺牲众生的生命也不是供养。世间上，因为有过失，所以将所有的财产都施舍给酒等也不是供养。这里说到：如果战死在战场上，就一定能到达须弥山顶，那么正常死亡的人，为什么不能那样去呢？这里说到：在这里，国王是整个世间的怙主，谁能做到这一点，谁就是他圆满喜悦的原因。应当说：国王，您是世间的怙主，如果没有其他的怙主，那么没有怙主的人不放弃自己，谁会感到高兴呢？这里是结尾。
English
Then, she served the cripple with great reverence. During the day, she served him with bathing, anointing, offering garlands, food, drink, and abundant meals. At night, she washed his feet with warm water, anointed him with sesame oil, and, removing her own clothes, began to lie in his bed in a manner of performing wicked acts of naked union. The old cowherd said, "What is this wicked woman doing?" The cowherdess said, "You told me to give him what is difficult to do and what is difficult to give. There is nothing more difficult to do or more difficult to give than this." The old cowherd said, "You have devised a scheme to drive me away. Stay here happily, I will not stay in this house anymore." Having said this, he left. When his son came, he saw his parents and asked his wife, "Where did he go?" She said, "The master lacked nothing from me. I approached him with great reverence, serving him with timely bathing, anointing, food, and so on. I did what the master commanded that was difficult to do, and I also gave what was difficult to give. Even so, he resolutely abandoned me and left." He asked, "What did you do?" She recounted the previous events. Then, the son treated his father with respect, drove away the woman, expelled her from the house, and, comforting his father, brought him back to his own home. Just as this wicked cowherdess offering her body to the cripple is not an offering, so too, a wicked king sacrificing the lives of beings on the battlefield is not an offering. In the world, because it is flawed, giving all possessions to alcohol and the like is not an offering. Here it is said: If one dies in battle, one will surely reach the summit of Mount Meru, then why would those who die naturally not go there as well? Here it is said: Here, the king is the protector of the entire world. Whoever does this is the cause of his complete joy. It should be said: King, you are the protector of the world. If there is no other protector, then who would be happy if the protectorless one does not abandon himself? This is the end.
Chinese
国王是所有世间的怙主，因为世间都遵从他，为了守护自己的生命和财产，舍弃不合道理之事而从事合乎道理的事业。国王因为可以随心所欲地行事，所以没有任何可以训导他的怙主。而所谓的“无怙主”也是一切衰败的根源，对于变得自由散漫且脱离训导者的人来说，哪里会有与道理相符的行为呢？因此，当他处于衰败的境地时，如果不是完全放纵自己，那么怙主本身也不会感到高兴。所以，世间的怙主本身不能成为他快乐的因缘。因此，因为安住于放逸之处，所以只能积累极度的忧伤，而不是完全的满足。如同向僧团的各位长老顶礼一样。如同僧团的各位长老这些无怙主的人会因顶礼等而感到高兴一样，无怙主的国王也会因极度的敬畏和尊敬等而感到高兴。这里说到：智者在有生命的世间里，从这个事物再次产生，通过向他人寻求，无怙主的事物会感到高兴。这里说到：因为刑罚软弱的国王不会出名，而刑罚严厉的国王即使死了，名声也会随之而来，所以国王应该施行严厉的刑罚。应当说：国王死后，名声不会带来功德的喜悦。你存在与否和养狗的人，为什么没有很大的名声呢？如果即使死了，国王也能通过名声获得一些功德的差别，那么国王施行严厉的刑罚才是合理的，但实际上，通过名声，他并没有获得任何功德的差别，因为名声并不能消除他的罪恶。如果认为我的名声能使我在世间存在多久，就能使我成为不堕落的法性，所以名声能成为功德，那么，应当说：没有慈悲心
English
The king is the protector of all the worlds, because the world follows him, abandoning unreasonable things and engaging in reasonable deeds in order to protect their own lives and property. Because the king can act as he pleases, there is no protector who can instruct him. And the so-called "without a protector" is also the root of all decline. For those who become free and detached from instructors, where will there be behavior that is in accordance with reason? Therefore, when he is in a state of decline, if he is not completely indulging himself, then the protector himself will not be happy. Therefore, the protector of the world itself cannot be the cause of his happiness. Therefore, because he dwells in a place of carelessness, he will only accumulate extreme sorrow, not complete satisfaction. Just like prostrating to each of the elders of the Sangha. Just as the elders of the Sangha, who are without protectors, will be happy with prostrations and so on, so too will the king without a protector be happy with extreme reverence and respect and so on. Here it is said: In the living world of the wise, from this thing is born again, through seeking from others, the thing without a protector will be happy. Here it is said: Because a king with weak punishments will not be famous, but a king with severe punishments will have fame following him even after death, so the king should inflict severe punishments. It should be said: Even after the king dies, fame will not bring the joy of merit. You, whether you exist or not, and the dog breeder, why is there no great fame? If even after death, the king can obtain some difference of merit through fame, then it is reasonable for the king to inflict severe punishments, but in reality, through fame, he does not obtain any difference of merit, because fame does not eliminate his sins. If it is thought that my fame can make me a non-falling dharma as long as I exist in the world, so fame can become a merit, then it should be said: Without compassion
Tibetan
་དང༌། རྐུ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཚོགས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡང་ཁྱོད་ལ་ཅི་སྟེ་མེད། གང་གི་ཕྱིར་ཁྱོད་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཆེར་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་གྲགས་པ་ཆེན་པོས་ངེས་པར་སྡིག་པ་བསགས་པ་ལས། ཁྱོད་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའི་མཐར་ཕྱིར་པ་གཅིག་པུར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གྲགས་པས་ཁ་ན་མ་ ཐོ་བའི་དྲི་མ་འཁྲུ་བར་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཁྱི་འཚེད་དག་ལ་ཡང་ཁྱི་རྣམས་ལ་བརྗིད་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ཡོད་པས་ཁྱི་འཚེད་དག་ལ་ཡང་འཁྲུ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་པས་གྲགས་པས་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་ཆད་པ་དྲག་པོ་ཅན་མ་ཡིན་པར་བྱ་དགོས་སོ། །བུ་མོ་ལྕེབས་པ་བཞིན་ནོ། །ཕྱུག་པོའི་བུ་མོ་ཞིག་ཤི་སྟེ། འབྱོར་བ་ཆེན་པོས་ཕྱིར་འབྱིན་པར་གྱུར་ཏོ། །བུ་མོ་གཞན་ཞིག་གིས་མཐོང་ལ་མཐོང་ནས་ཀྱང་བདག་ལ་ཡང་འདི་ལྟ་བུའི་འབྱོར་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་སྟེ། བདག་ཉིད་འགེག་ཐག་ལ་དབྱངས་ཏེ་སྲོག་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྒྱལ་པོ་ཡང་རྒྱལ་པོ་དེ་ཤི་བར་གྱུར་ཀྱང་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་འབར་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གྲགས་པའི་ཆེད་དུ་སྡིག་པ་བྱེད་དོ། །འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་མ་རུངས་རྒྱལ་ཤི་ལ། །གྲགས་པས་ཡོན་ཏན་འགྱུར་ན་ནི། །རྐུན་པོ་མ་རུངས་པ་ལ་ཡང༌། །ཅི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འགྱུར་མ་ཡིན། །འདིར་སྨྲས་པ། རིགས་དང་ལྡན་པའི་རྒྱལ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྒྱལ་ཐབས་ལ་འོས་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདིའི་རྒྱགས་པ་རིགས་སོ། །བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཚེ་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཉིད། །བསོད་ནམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་དེ་ཡི་ཚེ། །འདི་ནི་དབང་ཕྱུག་བརྟེན་མིན་ཞེས། །བརྗོད་པར་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དང་གང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ལས་བསོད་ནམས་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ། དེ་དང་དེ་ལ་དབང་ཕྱུག་ཉིད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་ལ། ལས་དེ་ཡང་གཅིག་ལ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་སེམས་ཅན་འདི་ནི་དབང་ཕྱུག་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ལ་འདིས་རྒྱགས་པ་བསྐྱེད་པར་མི་རིགས་ཏེ། བཟོ་སློབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བཟོ་སློབ་པ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་སྟེ། གང་འགའ་ཞིག་འདོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སློབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསོད་ནམས་དག་བྱས་ན་རྒྱལ་སྲིད་འཐོབ་བོ། །འདིར་བཤད་པ། གང་ཚེ་ལས་བདག་འཇིག་རྟེན་ན། །རང་བྱས་འབྲས་བུ་ལ་སྤྱོད་
Chinese
，偷盗等等没有功德的各种各样的集合，你难道没有吗？因为你有很多没有功德，因此具有这种原因的大名声，必定积累了罪恶，你会成为堕入恶趣的唯一的后援者。如果名声能够洗刷罪过的污垢，那么那些养狗的人，因为狗具有威严而拥有大名声，也能洗刷养狗人的罪恶。但事实并非如此，名声没有任何用处。因此，希望我好的国王不应该施以严厉的惩罚。就像少女自缢一样。一个富人的女儿死了，用大量的财富来赎回。另一个女孩看到后心想，我也能得到这样的财富，于是自己上吊自杀身亡。同样，国王也是如此，即使那个国王死了，为了所谓的名声，仍然做着燃烧着火焰的示范般的罪恶之事。这里说到，如果恶劣的国王死了，名声能变成功德，那么对于恶劣的盗贼来说，为什么不会那样转变呢？这里说到，凡是具有种姓的国王，才适合统治国家，其他人则不适合。因此，这种傲慢是有道理的。应当说，当一切的自在者，由福德所产生的时候，就不能说这是不依赖自在者的。无论在谁身上，能够圆满成就享用的业，也就是所谓的福德存在，自在就会在那个人身上圆满具足，而这种业并不是唯一确定的。当众生不能说不依赖自在者的时候，就不应该因此而生起傲慢，就像学习技艺一样。就像学习技艺是世间一切众生共同的，无论谁想要什么都能学会一样，如果行持福德，就能获得王位。这里说到，当业的主宰在世间，享用自己所造的果报时。