Tibetan
་དཀར་བ་ཞིག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཐར་ པ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདི་ལ་འཇུག་པར་རིགས་ན། ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་བཤད་པ་གཞན་རྣམས་ཅི་སྟེ་འབྱུང༌། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་འདི་ལ་རབ་ཏུ་གསུང་བ་པོ་དང་རྣམ་པར་འཆད་པ་པོ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དག་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཉན་པ་པོའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའོ། །འདི་ལྟར། གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་དོན་གཉེར་བའི། །ཉན་པོ་སྣོད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། །དེ་ལ་གཟུ་བོར་གནས་པ་ནི་གང་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྟུང་བའོ། །ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བ་ཡང་གང་ཞིག་ཅེ་ན། གང་ཞིག་རང་དང་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་དག་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་བཤད་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྱད་པར་ཚོལ་བ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་འདོར་བའི་རྩ་བ་ནི་གཟུ་བོར་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་ཉན་པ་པོ་གཟུ་བོར་གནས་པ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་སྣོད་ཡིན་ནོ། །གཟུ་བོར་གནས་པར་གྱུར་ཀྱང་གལ་ཏེ་བློ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ན་སྟེ། ལེགས་པར་བཤད་པ་དང༌། ཉེས་པར་བཤད་པ་དག་གི་སྙིང་པོ་དང་སྙིང་པོ་མེད་པར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་མཁས་པའོ། །དེ་ནི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་པོ་མེད་པ་བཏང་ནས་སྙིང་པོ་ལེན་ནོ། །དེ་ལྟར་གལ་ཏེ་ཉན་པ་པོ་བློ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ན་ནི་དེ་དེ་ལྟར་སྣོད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གཟུ་བོར་གནས་ཤིང་བློ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཀྱང་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཉན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འགྱུར་ཞིང་རི་མོའི་སྐྱེས་བུའི་རྣམ་པ་ལྟར་མི་བརྩོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན། གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་དོན་གཉེར་བའི། །ཉན་པོ་སྣོད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། །ཉན་པ་པོ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ནི་ངེས་པར། སྨྲ་པོའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་གཞན་དུ། །མི་འགྱུར་ཉན་པ་པོ་ལའང་མིན། །དེ་ལ་སྨྲ་བ་པོའི་ཡོན་ཏན་དག་ནི་ཟུར་དོད་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང༌། གསལ་བ་དང་མ་འཁྲུགས་པར་བརྗོད་པ་དང༌། ཉན་པ་པོའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཁོང་ དུ་ཆུད་པ་དང༌། སེམས་ལ་ཟང་ཟིང་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དག་གོ །ཉན་པ་པོ་ཡང་ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་པོ་གཉིས་ལ་གུས་པ་དང༌། ཡིད་གཏོང་པ་ཉིད་དང༌། གཟུ་བོར་གནས་པ་ཉིད་དང༌། བློ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང༌། དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་དག་ལ་གུས་པར་བྱེད་པ་དང་ཡིད་གཏོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་བདག་གིས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ལ། ཉན་པ་པོ་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཉན་པ་པོ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོང་ན་ནི་སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཡོན་ཏན་སྐྱོན་གྱི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་རོ། །ཉན་པ་པོའི་སྐྱོན་ལས་ནི་ཡོན་ཏན་ཡང་སྐྱོན་གྱི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་འགྱུར་ལ། སྐྱོན་ཡང་ཡོན་ཏན་གྱི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་འགྱུར་གྱི། བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཉན་པ་པོ་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཚོགས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ་ཡོད་ན་ནི། སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ལ། ཉན་པ་པོ་ལ་ཡོན་ཏན་སྐྱོན་གྱི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོ་ཆེས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་ཡང་ཉན་པ་པོ་རང་གི་ཉེས་པར་མི་བརྩི་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་འཛུད་པར་བྱེད་དེ། བླུན་པོ་བདག་ལ་བསྟོད་པ་ན་ཅི་བདག་ཅག་ལ་ཤེས་རབ་མེད་དམ་ཅི་ཞིག་བྱ། རྟོག་པར་བྱེད་པ་པོ་མེད་དོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་གང་སྨྲ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྐུལ་བའི་མདོ་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། སྲིད་དང་སྲིད་ཐབས་ཞི་བ་ཡི། །ཐབས་དང་དེ་བཞིན་བཞི་གསུངས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་གང༌། །དེ་ནི་ཐུབ་པའི་ལྟ་བུར་མངོན། །དེ་ལ་སྲིད་པར་ནི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། །སྲིད་པའི་ཐབས་ནི་རྒྱུར་གྱུར་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་སོ། །ཞི་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ་ཉེ་བར་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བའི་ཐབས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དོ། །དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐར་པ་འདོད་ པ་རྣམས་ལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཉེ་བར་བསྟན་ཏེ། བླང་བར་བྱ་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དག་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་སྒོམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་སོ་སོ་རང་གི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་སྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་ལ་སྔར་བ་རྣམས་ནི་བདག་ཉིད་སྣོད་མ་ཡིན་པར་མ་འཕྲིགས་པ་ན་གང་གི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་རྟོགས་པས་ངེས་པར་འདི་ཡང་དག་པར་མ་བཤད་དོ་ཞེས་འཁྲུལ་པ་དེ་ཐུབ་པའི་ཡིན་པ་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་སངས་རྒྱས
Chinese
是洁白的。因此，一切希求解脱者都应趋入此道。其他关于宗义差别的近述有何用处呢？应当宣说，此法具有善于宣说者和善于阐释者，以及法之自性的伟大本体，然而，即便如此，听者的伟大本体也极难获得。例如：公正具慧求义者，被称为听者之器。其中，安住于公正，即不偏袒任何一方。所谓不偏袒任何一方，是指不执着或背离自己和他人的任何一方。如此，由于心相续的烦恼，唯以寻求善说之珍宝差别为务，因此，舍弃一切烦恼之根本即是安住于公正。因此，如此一来，安住于公正的听者，即是殊胜甘露妙法的法器。即使安住于公正，如果具有智慧，即善于分辨善说与恶说的精要与非精要。具有智慧者，自然舍弃非精要而取精要。如此，如果听者具有智慧，那么他便会成为法器。如此，即使安住于公正且具有智慧，也应以听闻善说为要务，而不应像木偶人一样不努力。因此：公正具慧求义者，被称为听者之器。如果听者是如此这般，那么必然：说法者的功德，不会转变为其他，听者也不会。其中，说法者的功德是，言辞精当、不颠倒、清晰、不混乱，以及理解听者的意乐，内心没有杂念等等。听者也应恭敬佛法和说法者，心生欢喜，安住于公正，具有智慧，并以求义为要务。以求义为要务，即恭敬佛法和说法者，心生欢
English
is pure. Therefore, all who desire liberation should enter this path. What is the use of other near descriptions of doctrinal differences? It should be said that this Dharma has those who are good at speaking and those who are good at explaining, as well as the great essence of the nature of Dharma itself, but even so, the great essence of the listener is very difficult to obtain. For example: An impartial, intelligent, and truth-seeking person is said to be a vessel for listening. Among them, to abide in impartiality is not to be biased towards any side. What does it mean to be unbiased towards any side? It means to be free from attachment to or turning away from one's own side or the side of others. Thus, because the mind stream is afflicted, one should only seek the distinctions of precious good teachings, and therefore, the root of abandoning all afflictions is to abide in impartiality. Therefore, in this way, a listener who abides in impartiality is a vessel for the excellent nectar of the sacred Dharma. Even if one abides in impartiality, if one becomes endowed with intelligence, one will be skilled in distinguishing the essence and non-essence of good and bad teachings. One who possesses intelligence naturally abandons the non-essence and takes the essence. Thus, if the listener becomes endowed with intelligence, then he will become a vessel. Thus, even if one abides in impartiality and is endowed with intelligence, one should take listening to good teachings as the main task, and not be like a wooden puppet who does not strive. Therefore: An impartial, intelligent, and truth-seeking person is said to be a vessel for listening. If the listener is such, then certainly: The qualities of the speaker will not change to others, nor will the listener. Among them, the qualities of the speaker are that the words are precise, not reversed, clear, not confused, and that he understands the listener's intentions, and that there is no confusion in his mind, and so on. The listener should also respect the Dharma and the speaker, rejoice in his heart, abide in impartiality, possess intelligence, and take seeking the meaning as the main task. Taking seeking the meaning as the main task means respecting the Dharma and the speaker, and rejoicing in his heart.
Chinese
我也能理解睡眠等状态。如果情况是这样，说法者不会有其他方面的功德变化，听法者也不会有其他方面的功德变化。如果听法者是这样的，那么说法者的功德就不会变成过失的本质。从听法者的过失来看，功德也会变成过失的本质，过失也会变成功德的本质。如果存在已经说完的具有特征的听法者，以及从听闻中产生的功德等，作为毫不颠倒的集合的基础，那么说法者不会有其他方面的功德变化，听法者也不会有功德变成过失的本质。因此，即使说法者非常清净，也会将那些不认为自己有过错的听法者归入具有过失的行列中，因为愚蠢的人赞美我时，难道我们没有智慧吗？我们该怎么办？没有能进行辨别的人啊！他就是这样说的。这要从《策发增上意乐经》中去理解。因此，薄伽梵说：有生与生之方便，寂灭与寂灭方便，如是宣说四谛理，世间愚昧不解者，视彼犹如能仁见。其中，生是指作为果的近取五蕴。生的方便是指作为因的诸行。寂灭是指涅槃，因为是一切近取苦恼止息的自性。寂灭的方便是指八正道。如是，薄伽梵为希求解脱者宣说了四圣谛，为了宣说应当接受和应当舍弃的果及其原因。对于那些具有听闻、思维和禅修，并且如实地各自领悟的人来说，薄伽梵所宣说的意义就是如实的。而那些在听闻、思维和禅修上不努力的人，当他们没有意识到自己不是法器时，就会想：为什么我们不能如实地理解意义呢？一定是这个人没有正确地宣说。他们会这样错误地认为这是能仁的过失。仅仅这样就足以毁谤佛陀。
English
I also understand states such as sleep. If this is the case, the speaker will not have other kinds of merit changes, and the listener will not have other kinds of merit changes either. If the listener is like this, then the speaker's merit will not become the essence of fault. From the listener's fault, merit will also become the essence of fault, and fault will also become the essence of merit. If there exists a listener with characteristics who has already been spoken to, and merits such as those arising from hearing, which serve as the basis for an undeviating collection, then the speaker will not have other kinds of merit changes, and the listener will not have merit becoming the essence of fault. Therefore, even if the speaker is very pure, they will include those listeners who do not consider themselves to have faults in the category of those with faults, because when foolish people praise me, do we not have wisdom? What should we do? There is no one who can discern! That is what he says. This should be understood from the "Sutra on Encouraging Higher Aspiration." Therefore, the Blessed One said: Existence and the means of existence, peace and the means of peace, thus the four truths are taught, those in the world who do not understand, see them as if they were the Sage's view. Among them, existence refers to the five aggregates of appropriation that become the fruit. The means of existence refers to the formations that become the cause. Peace refers to nirvana, because it is the nature of the cessation of all afflictions of appropriation. The means of peace refers to the eightfold noble path. Thus, the Blessed One taught the four noble truths to those who desire liberation, in order to teach the fruits to be accepted and abandoned, along with their causes. For those who possess hearing, thinking, and meditation, and who individually comprehend the truth as it is, the meaning taught by the Blessed One is exactly as it is. But those who do not diligently engage in hearing, thinking, and meditation, when they do not realize that they are not vessels, will think: Why can't we understand the meaning as it is? Surely this person has not explained it correctly. They will mistakenly think that this is the fault of the Sage. Just that is enough to slander the Buddha.