Tibetan
གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ལ། སྟོབས་ཆུང་བས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་འཇོམས་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། མི་རྟག་གཉི་གར་སྟོབས་ཆུང་དེར། །གནས་པ་སྟོབས་ཆུང་མ་ཡིན་ན། །ཕྱི་ནས་དེ་དག་ངེས་པར་གོ །བཟློག་པར་ཅི་ཡིས་མཐོང་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གནས་པའི་དུས་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྟོབས་ཆུང་ན་གང་གིས་ན་ཕྱིས་ཆོས་མཐུན་པར་གནས་པ་དེ་འཇོམས་པར་འགྱུར་བ་ཕྱི་ནས་དེ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཅིས་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་སྔ་རོལ་ཉིད་དུ་དེ་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་ཡེ་ནས་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྟག་པའམ་གནས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ན་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། གལ་ཏེ་མི་རྟག་སྟོབས་ཆུང་མིན། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཡོད་ན་ནི། །ཀུན་ལའང་གནས་པ་མེད་པའམ། །ཡང་ན་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་མིན། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྟོབས་ཆུང་བ་མ་ཡིན་པས་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་གནས་ཤིང་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་ནས་གནས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་གནས་པ་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཀུན་ལ་མི་གནས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ གྱི། དེའི་ཆ་འགའ་ཞིག་ནི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་གང་ན་གནས་པ་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པའོ། །ཆ་འགའ་ཞིག་ནི་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་གང་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་གནས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་འདི་མཚན་གཞི་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའམ་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྲང་ན། དེ་ལ། གལ་ཏེ་རྟག་ཏུ་མི་རྟག་ཉིད། །ཡོད་ན་རྟག་ཏུ་གནས་ཡོད་མིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་ན་ནི། དེའི་ཚེ་གནས་པ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ཟིན་ནས། ཕྱི་ནས་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྐྱོན་སྤང་བར་འདོད་ནས་ཕྱི་ནས་དངོས་པོ་མི་རྟག་པར་འདོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་དེ་སྔར་གནས་པ་དང་ལྡན་པས་རྟག་པར་གྱུར་ནས་ཕྱིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པས་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ན། གང་དངོས་པོ་གཅིག་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་མི་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཕན་ཚུན་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གནས་པ་མི་རྟག་དང༌། །ལྷན་ཅིག་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་ན། །དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། མི་རྟག་ལོག་པར་འགྱུར་བའམ། །ཡང་ན་གནས་པ་བརྫུན་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་གནས་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལོག་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་འཇིག་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གནས་པ་བརྫུན་པར་འགྱུར་བས་གནས་པ་མི་རིགས་སོ། །གནས་པ་དེ་མེད་པས་བྱང་དངོས་པོ་མེད་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་རྟེན་ཅན་གྱི་དུས་མེད་པས་དུས་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །འདིར་སྨྲས་པ། དངོས་པོའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དུས་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་འདུ་བྱེད་འདས་པའི་རྟེན་ཅན་འདས་པའི་དུས་ནི་ཡོད་དོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་འདས་པ་མེད་ན་ནི་བདག་འདས་པའི་དུས་ན་ འདི་ལྟ་བུ་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ་འདས་པ་ལ་དམིགས་པ་དྲན་པ་ཅིའི་ཡུལ་ཅན་ཞིག་ཏུ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་ཡོད་པས་དངོས་པོའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དུས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདིར་དྲན་པ་འདི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་སྟེ། ད་ལྟར་བའི་ཡུལ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་དངོས་སུ་དམིགས་བཞིན་པ་ལ་ནི་དྲན་པས་དགོངས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བར་ངེས་པར་ད་ལྟར་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་གནས་སྐབས་དེར་གཙོ་བོ་ལ་རྟེན་པར་མི་བྱེད་དེ། དེ་འཇུག་པ་ཤས་ཆེ་བའི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་དངོས་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་འགའ་ཞིག་གི་མཚན་ཉིད་བྱེད་པས་དངོས་པོ་འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ལ་དྲན་པའི་མཚན་ཉིད་ཆེས་གསལ་གྱི་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་པ་འབྱུང་བ་དངོས་པོ་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྙིང་པོ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། མཐོང་ཟིན་དངོས་པོ་མི་སྣང་ཞིང༌། །སླར་ཡང་སེམས་སྐྱེ་མིན་དེས་ན། །དྲན་པ་ཞེས་བྱ་ལོག་པ་ཡི། །དོན་ལ་ལོག་པ་ཁོ་ན་འབྱུང༌། །ད་ལྟར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དངོས་པོ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་དངོས་སུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ད་ལྟར་བས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སླར་མི་སྣང་ངོ༌། །དོན་གཅིག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་གོང་དུ་བཀག་ཟིན་ཏེ། ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མཐོང་ཟིན་པའི་དངོས་པོ་མི་སྣང་ངོ༌། །གང་གི་ཚེ་མི་སྣང་བ་དེའི་ཚེ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་སླར་ཡང་མི་སྐྱེའོ། །གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་དེའི་བདག་ཉིད་དེས་
Chinese
不可能是无常本身。弱者也不能摧毁强者。这是为了说明这不是一个种姓而说的。如果无常在两者中都是弱者，那么存在就不是弱者。从那以后，他们肯定会明白。否则，谁会看到呢？如果存在的时候无常本身是弱者，那么什么会摧毁后来和谐存在的事物呢？从那以后，它本身怎么会是强大的呢？因此，它一开始就不是最强大的，或者根本就不是最强大的。因此，如果事物变得永恒或不存在，这也是不合理的。因此，它是不存在的。此外，如果无常不是弱者，而存在于一切事物中，那么一切事物都不存在，或者一切都不是无常。如果无常本身不是弱者而变得强大，并且存在于一切事物中，如果它遍及一切事物而存在，那么那时一切事物都不存在。如果它不存在于一切事物中，那么那时一切法都不是无常的，它的一部分将变得永恒，因为存在是最强大的。一部分将变得无常，因为无常本身是最强大的。这样，一切都不是无常的，或者不存在。此外，如果无常本身是与特征同时产生，还是后来产生的呢？对此，如果无常总是存在，那么存在就不是总是存在的，因为特征不会与基础相混淆。如果无常总是相随，那么那时存在就不是总是存在的，因为它与无常相关。或者已经变成永恒，然后变得无常。如果想要避免如上所述的过失，而认为事物后来是无常的，那么那时事物最初具有存在而变成永恒，后来具有无常本身而变得无常，就会变成这样。一个事物既是永恒的又是无常的，这也是不合理的。
English
It cannot be impermanence itself. The weak cannot destroy the strong either. This is said to show that this is not a caste. If impermanence is weak in both, then existence is not weak. From then on, they will surely understand. Otherwise, who would see it? If impermanence itself is weak at the time of existence, then what will destroy the things that exist harmoniously later? From then on, how can it be powerful itself? Therefore, it is not the most powerful from the beginning, or it will never become the most powerful itself. Therefore, if things become eternal or non-existent, this is also unreasonable. Therefore, it does not exist. Furthermore, if impermanence is not weak and exists in all things, then all things do not exist, or all are not impermanent. If impermanence itself is not weak and becomes powerful, and exists in all things, if it pervades all things and exists, then at that time all things do not exist. If it does not exist in all things, then at that time all dharmas are not impermanent, a part of it will become eternal, because existence is the most powerful. A part will become impermanent, because impermanence itself is the most powerful. In this way, everything is not impermanent, or it does not exist. Furthermore, if impermanence itself arises simultaneously with the characteristic, or arises later? To this, if impermanence always exists, then existence is not always present, because the characteristic is not confused with the basis. If impermanence always follows, then at that time existence is not always present, because it is related to impermanence. Or it has already become eternal, and then becomes impermanent. If you want to avoid the faults mentioned above, and think that things are impermanent later, then at that time the thing initially has existence and becomes eternal, and later has impermanence itself and becomes impermanent, it will become like this. It is also unreasonable that one thing is both eternal and impermanent.
Chinese
。 此外，为了使有为法的体性互不混淆，如果存在和无常与事物同时存在，那么，要么无常会消失，要么存在会变成虚假的。如果事物存在时，它的无常性就会消失。如果它坏灭，那么存在就会变成虚假的，因此存在是不合理的。由于存在不存在，所以显现的事物不存在，即使事物存在，由于它的所依之时不存在，所以成立了时间无自性。这里说到，事物的因的时间是存在的。如此，作为过去有为法的所依，过去的时间是存在的。如果过去的事物不存在，那么我过去的时候变成了这样和这样，如此缘于过去的记忆会成为什么样的境？因此，由于存在缘于它的记忆，所以说事物的因的时间是存在的。这里，记忆只缘于将要被体验的境，对于现在识直接缘取的境，记忆没有任何作用。如果确定同时产生，现在境也是存在的，即使如此，它也不依赖于那一时刻的主要因素，因为它依赖于进入占优势的时刻来对任何事物进行定义，所以只有缘于过去事物的识才是最清晰的记忆的定义，对于其他的则不是。因此，产生缘于什么的记忆，那个事物就是存在的。为了显示那也是没有实义的，所以说：已见事物不复现，复次心识不生故，称为记忆乃颠倒，于义唯生颠倒想。现在状态的事物，以现在的识直接作用的自性，也就是现在所见的，不再显现。一个事物被两个识完全决定的情况，已经在前面遮破了。以同样的方式，已见的事物不再显现。当它不显现的时候，缘于它的心识也不再产生。当事物本身的
English
Moreover, in order to prevent the characteristics of conditioned phenomena from being confused with each other, if existence and impermanence exist simultaneously with a thing, then either impermanence will disappear, or existence will become false. If the impermanence of that thing disappears at the time of its existence, then if it perishes, then existence will become false, so existence is unreasonable. Since existence does not exist, the manifested thing does not exist, and even if the thing exists, since its dependent time does not exist, it is established that time is without self-nature. Here it is said that the time of the cause of things does exist. Thus, as the dependent of past conditioned phenomena, past time exists. If the past thing does not exist, then what kind of object will the memory of the past become, thinking that I have become like this and like that in the past? Therefore, since there is memory dependent on it, it is said that the time of the cause of things does exist. Here, memory only engages with the object that is going to be experienced, and memory has no function for the object that is directly perceived by the present consciousness. If it is certain that they arise simultaneously, the present object also exists, but even so, it does not depend on the main factor at that moment, because it depends on the moment when entry is dominant to define any thing, so only the consciousness that focuses on past things is the clearest definition of memory, not for others. Therefore, the thing on which the memory arises exists. To show that it is also meaningless, it is said: Seen things do not reappear, and the mind does not arise again, so the so-called memory is inverted, and only inverted thoughts arise in meaning. The nature of the thing in the present state, which is directly acted upon by the present consciousness, that is, what is seen now, no longer appears. The situation where one thing is completely determined by two consciousnesses has already been refuted above. In the same way, the seen thing no longer appears. When it does not appear, the mind that depends on it no longer arises. When the thing itself