Tibetan
་ནམ། གལ་ཏེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཟུགས་དེ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྟར་ཞིག་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར། འོ་ན་ཆོས་མངོན་པ་ལས་འདོད་པ་འདི་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གང་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཡུལ་ད་ལྟར་བའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་བར་བྱེད་པ་སྐྱེ་ལ་ཡུལ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་སྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པས་འགགས་པ་ཡིན་དང༌། ཕྱི་དས་གང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་སྟེ། ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་བཞིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་ཅིང་འབྱུང་བ་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་དུ་སྐྱེ་སྟེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་འབྲས་བུ་ཕལ་ཆེར་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བར་བཤད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་གཅིག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གང་དང་པོར་སྐྱེས་པའོ། །གཉིས་པས་ནི་དངོས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོག་ཅིང་སྐྱེ་བ་ན་དེས་ཀྱང་དོན་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་སོ་ཞེས་ཉེ་བར་འདོགས་སོ། །ཚུལ་འདི་གནས་པ་ལ་ཡང་རྟག་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གནས་པ་ནི་དངོས་པོའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་དངོས་སུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་གནས་པ་མེད་ལ། གནས་པ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་དང་དུས་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གནས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་ད་ལྟར་བའི་དུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པས་ ནི་ད་ལྟར་བའི་དུས་མཚོན་པར་བྱེད་དེ་གནས་པ་དང་བྲལ་བའི་ད་ལྟར་བ་ཉིད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དུས་ལ་གནས་ཡོད་ན། །གནས་པ་དུས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་གནས་མེད་ན་གནས་པ། །མེད་པར་མཐའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་དུས་ལ་གནས་པ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་ནི་འོ་ན་ནི་གནས་པ་དུས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཁྱིམ་ན་ཡོད་པའི་ལྷ་སྦྱིན་ཁྱིམ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པ་དུས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ་དུས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་དེ་དུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གནས་པ་མེད་ན་ནི་གནས་པ་དང་བྲལ་བའི་དུས་ལ་མཐའ་ཡས་ཏེ་འཇིག་པ་ཡང་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཡུན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་ལ། དུས་དེ་རྟག་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཡང་རྟག་པར་འགྱུར་ན། འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་གནས་པ་མེད་དོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གནས་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པ་དང་བྲལ་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་མེད་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་མི་སྲིད་པ་ཞིག་ན། དངོས་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་པའང་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པས་གནས་པ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེ་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ཉིད་དམ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྲང་ན། གཉི་ག་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་མི་རྟག་དངོས་གཞན་ནི། །དངོས་པོ་མི་རྟག་པར་མི་འགྱུར། །གཅིག་ན་མི་རྟག་ཉིད་གང་ཡིན། །དེ་ཉིད་དངོས་དེ་ག་ལ་གནས། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྟག་པར་འགྱུར་ན་དངོས་པོ་ནི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལས་གཞན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གཅིག་ཉིད་འདོད་ན་ ཡང་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་པར་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་གཏན་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་གནས་པ་མེད་དོ། །གནས་པ་མེད་པས་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་གནས་པ་དང་མི་རྟག་པ་གཉིས་མེད་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་ལ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དུས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པོ། །གང་སྔར། གནས་མེད་དངོས་པོ་ག་ལ་ཞིག །མི་རྟག་པས་གནས་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་བརྗོད་པ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་གནས་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་ལྟར་བྱས་ནས་ཤེ་ན། གནས་པའི་དུས་ན་ནི་གནས་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་
Chinese
那末，如果（你）不承认，那么那时就会变成不是善逝。如果承认，那么那时色法像眼识一样坏灭，怎么会变成识呢？那么，俱舍论中的这个观点应该如何理解呢？应当解释说：从有色根所生的识，是生起能完全断除对境现在相的，并且对境和识这两者是刹那坏灭而止息的。之后，生起意意识，就像生起一样，由眼识等因的力量所生的，是能分别从根所生的识之相而生起，生起时就成为具有那个相的，因为因和果是远离对同一和对异的分别，并且果大多随顺因的差别的相。这样完全考察之后，在世俗的说法中，说是用两个识来认识的。因此，不是用两个识来认识一个对境，一个（识）是直接断除对境之相的，也就是最初生的那个。第二个（识）不是直接成为识的，而是由根识的力量这样分别而生起时，也以此来认识那个对境，这样来安立。这种方式存在，也不是恒常能够存在，存在是事物自己的自性而存在，自己的自性是不能完全断除非直接执取的识的。因此，因为不是应该完全断除的，所以没有存在，从没有存在，事物也是没有的，时间也是没有的，这样成立。这里说到：存在就是有，因为是现在的时间的自性。存在 就是表示现在的时间，因为没有离开存在的现在是不可能的。对此应当说：如果时间里有存在，那么存在就不会变成时间。如果不存在，那么存在，最终也不会存在。对此，如果认为时间里有存在，那么
English
Then, if (you) do not admit it, then at that time it will become not a Sugata. If you admit it, then at that time the form will be destroyed like eye consciousness, how will it become consciousness? Then, how should this view in the Abhidharma be understood? It should be explained that: the consciousness that arises from the colored sense faculty is what arises to completely cut off the appearance of the present object, and both the object and the consciousness are interrupted by momentary destruction. Afterwards, the mind consciousness arises, just as it arises, born from the power of the causes such as eye consciousness, it is able to distinguish the appearance of consciousness born from the sense faculty and arises, and when it arises, it becomes the one with that appearance, because the cause and effect are free from the distinction of being the same and being different, and the effect mostly follows the appearance of the difference of the cause. After such complete examination, in worldly terms, it is said that it is known by two consciousnesses. Therefore, it is not that one object is known by two consciousnesses, one (consciousness) is what directly cuts off the appearance of the object, that is, the one that is born first. The second (consciousness) is not directly becoming consciousness, but when it arises by distinguishing in this way by the power of sense consciousness, it also knows that object by this, thus it is established. This way of existing is not always able to exist, existence is the self-nature of things that exists, and one's own self-nature is not able to completely cut off the consciousness that does not directly grasp. Therefore, because it is not something that should be completely cut off, there is no existence, and from no existence, things are also non-existent, and time is also non-existent, thus it is established. Here it is said: existence is existence, because it is the self-nature of the present time. Existence means the present time, because the present without existence is impossible. To this it should be said: if there is existence in time, then existence will not become time. If there is no existence, then existence, in the end, will not exist either. To this, if you think that there is existence in time, then
Chinese
又，安住不转为时间。例如，所依和能依各自分离的缘故，房屋里的天施不转为房屋本身一样，安住不转为时间，因为存在于时间中。因此，不是时间的自性，所以不是时间的体性。如果安住不存在，那么与安住分离的时间是无边的，坏灭也不会存在。因此，现在产生的时间将永久存在。如果时间是常恒的，那么现在产生的物体也将是常恒的。但事实并非如此，因此安住不存在。这里说到，安住是存在的，因为与它相应的物体具有无常性。与安住分离的物体是不存在的，因为没有所依的无常性是不可能的。物体具有无常性，因此它存在，所以安住也存在。对此应当解释，如果所谓的无常性存在，那么它与物体是异体还是同体呢？为了说明无论哪种情况都不合理，所以说：如果无常异于物，物体不会变无常。如果是一体，无常性是什么？它本身存在于何处？如果无常性异于物体，那么此时，由于无常性是不同的体性，物体将变成常恒。但物体不是常恒，所以异于无常性是不存在的。如果认为是一体
English
Furthermore, abiding does not transform into time. For example, just as the support and the supported are distinct, Devadatta in the house does not transform into the house itself, so abiding does not transform into time, because it exists in time. Therefore, it is not the nature of time, so it is not the characteristic of time. If abiding does not exist, then time, separated from abiding, is endless, and destruction will not exist either. Therefore, the time that arises now will exist forever. If time is permanent, then the object that arises now will also be permanent. But this is not the case, therefore abiding does not exist. Here it is said: Abiding is existence itself, because the object associated with it has impermanence. An object separated from abiding does not exist, because impermanence without a support is impossible. The object has impermanence, therefore it exists, so abiding also exists. This should be explained: If something called impermanence exists, then is it different from the object or the same? To show that neither is reasonable, it is said: If impermanence is other than the object, the object will not become impermanent. If it is one, what is impermanence? Where does it itself abide? If impermanence is other than the object, then at that time, since impermanence is a different characteristic, the object will become permanent. But the object is not permanent, so being other than impermanence does not exist. If one assumes it to be the same