Tibetan
ཡོད་པར་གྱུར་ན་ད་ལྟར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ལ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྣམ་པའི་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སླར་མི་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་དྲན་པ་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཞིག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པར་འགྱུར། ཡང་ཅི་འདས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་མེད་དམ། མེད་དོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་སུ་སྨྲ། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་སེལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ནི། དེས་ན། དྲན་པ་ཞེས་བྱ་ལོག་པ་ཡི། །དོན་ལ་ལོག་པ་ཁོ་ན་འབྱུང༌། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པར་མཛད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དྲན་པའི་དམིགས་པ་ནི་འདས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་རང་གི་ངོ༌། བོས་ཡོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དྲན་པ་དེ་ཡོད་པའི་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཞིག་ན། གང་གི་ཚེ་འདས་པའི་དངོས་པོ་དེ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་པ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ལོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ། །ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དོན་གཞན་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་ནི་ལོག་པའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །འདས་པའི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དངོས་སུ་འཛིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེ་བ་ན་དྲན་པ་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། དེས་ན། དྲན་པ་ཞེས་བྱ་ལོག་པ་ཡི། །དོན་ལ་ལོག་པ་ཁོ་ན་འབྱུང༌། །ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་སྟེ། སད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྟའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་དུས་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །།འདིར་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་མེད་པ་འདི་ཚེས་གསལ་ཞིང་རྒྱས་པར་བསྟན་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་འདི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་པོ་དང༌། ཉེ་བར་འདོམས་པ་པོ་ཡིན་ན། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་འདི་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་ཆེར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་འདི་ནི་མཛད་པ་པོ་དང་རྣམ་པར་འཆད་པ་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ཀྱིས་ཆེས
Chinese
如果存在，则会陷入恒常的过失。如果不存在，那么具有其形象的识是不可能产生的，因此，具有其形象的对境的识也不会再次产生，那时，记忆会与什么样的识相应呢？还有，难道没有以过去境为对境的记忆吗？谁会那样说没有呢？我们不是要否定缘起。那是怎样的存在呢？因此，导师您这样安立道：记忆名为颠倒，于义唯有颠倒生。因此，记忆的对境是过去的物体。如果它是以自性存在的，那么那时，记忆缘于存在的义，如果是以自性成立的，那么，当过去的物体是无自性的时候，缘于它的记忆也是无自性的，因此，就成立了它是颠倒的。颠倒的意思是无自性，以及缘起，不是其他的意思，没有物体的意思不是颠倒的意思。过去的物体不是在一切方面都不存在，因为它是可以被记忆的，并且因为能见到它的果。也不是以自性存在的，因为会陷入常恒的过失，并且会陷入真实执著的过失。从那样的物体产生时，记忆也是那样的，因此，就成立了：记忆名为颠倒，于义唯有颠倒生。就像在清醒的状态下回忆起在梦境中经历的境一样。导师圣天论师所著的《入菩萨行四百论》中，名为“遮破时分之修习”的第十一品释。此处说：您已清晰而详尽地阐述了此无我，如来也是通达此理者和善于引导者，那为什么世间大多数人不接受此法呢？因为此法是由作者、阐释者和法的伟大自性所极度
English
If it exists, it would fall into the fault of being permanent. If it does not exist, then it is impossible for a consciousness with its image to arise, therefore, a consciousness with its image as an object will not arise again, and then, with what kind of consciousness will that memory be associated? Furthermore, is there no memory with a past object as its object? Who would say that there is none? We are not negating dependent arising. How does it exist? Therefore, the teacher himself establishes it thus: Memory is called inverted, only inversion arises in meaning. Therefore, the object of memory is a past object. If it exists by its own nature, then at that time, memory is based on the meaning of existence, and if it is established by its own nature, then when the past object is without self-nature, the memory based on it is also without self-nature, therefore, it is established that it is inverted. The meaning of inverted is without self-nature, and dependent arising, it is not another meaning, the meaning of no object is not the meaning of inverted. The past object is not non-existent in all aspects, because it is to be remembered, and because its fruit is seen. It is also not existent by its own nature, because it would fall into the fault of being permanent, and it would fall into the fault of grasping as real. When it arises from such an object, memory is also such, therefore, it is established that: Memory is called inverted, only inversion arises in meaning. Just like remembering the object experienced in a dream state in a waking state. The eleventh chapter of the "Four Hundred Verses on the Bodhisattva's Practice" by the teacher Aryadeva, called "Explanation of the Meditation on the Refutation of Time." Here it is said: You have clearly and extensively explained this selflessness, and the Tathagata is also one who understands this and is good at guiding, then why do most people in the world not accept this Dharma? Because this Dharma is extremely [esteemed] by the author, the explainer, and the great nature of the Dharma.