Tibetan
།དངོས་པོ་ལ་ནི་གང་ཞིག་སྐྱེ་བས་བྱེད་པ་དང་པོ་ཡོད་ཅིང༌། གང་ཞིག་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་ཐ་མ་ཡང་ཡོད་དེ་དེའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་ཡང་ཡོད་པས་རྟག་པར་སྨྲ་བ་མེད་པ་དང༌། དེའི་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་ སྨྲ་བ་མི་རིགས་སོ། །གང་ཞིག་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སྐྱོན་མཐོང་བས་མ་འོངས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་དེའི་ལྟར་ན་ཡང༌། སྒྲིམ་པ་མེད་པར་ཐར་འགྱུར་ཏེ། །གྲོལ་ལ་མ་འོངས་ཡོད་མ་ཡིན། །མ་འོངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱེ་པ་མེད་པར་སྒྲིམ་པར་འགྱུར་ཏེ་འཕགས་པའི་ལམ་བསྐྱེད་པ་མེད་པར་ཡང་འདི་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །གྲོལ་བ་རྣམས་ལ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་མ་འོངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱེ་བ་གཉིས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཐོབ་བ་རྣམས་ལ་མ་འོངས་པ་མེད་པར་སྒྲིམ་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་རྣམས་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་མ་འོངས་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་འདི་ཡང་སྒྲིམ་པ་མེད་པར་ཐར་བར་འགྱུར་ན། འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་མེད་པར་སྨྲ་བར་མི་རིགས་སོ། །ཐར་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། འདིའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་སྨྲ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། ཆགས་མེད་པར་ཡང་འདོད་ཆགས་ནི། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །མ་འོངས་པ་མེད་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་འོངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་རྟེན་མེད་པའི་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་ཆགས་པའི་རྟེན་ཅན་འདོད་ཆགས་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་བཞིན་རྟེན་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་ཏེ། དེ་ཆགས་པ་མེད་པར་འདོད་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ནི་སྲིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་མི་སྲིད་པ་དེའི་ཚེ་མ་འོངས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་སོ། །ཡང་གི་སྒྲས་ནི་ཆགས་པ་མེད་པར་ཡང་འདོད་ཆགས་སུ་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་མ་འོངས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་ཏོ། །ད་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་སྨྲ་བ་གཉི་གའི་ལྟར་ན་ཡང་རྒྱུས་འབྲས་བུ་ སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་མངོན་བར་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ། འབྲས་བུ་ཡོད་ཉིད་གང་འདོད་དང༌། །འབྲས་བུ་མེད་ཉིད་གང་འདོད་པ། །ཁྱིམ་གྱི་དོན་དུ་ཀ་བ་ལས། །སོགས་པའི་རྒྱན་ནི་དོན་མེད་འགྱུར། །གྲངས་ཅན་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་གི་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་དོ། །གྲངས་ཅན་པའི་ལྟར་ན་ནི་གང་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གང་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། མེད་པ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་ཡོད་པ་ལ་འཇིག་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ཏོ། །དེ་ནི་མེད་པ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ནུས་པས་ནུས་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཉིད་སྐྱེ་སྟེ། འབྲས་བུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ན། འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཁོ་ན་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་པ་ཡང་རང་བཞིན་མ་བྱུང་བ་ལས་འབྱུང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་འཇིགས་པས་དུས་གསུམ་ཆར་དུ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་ཅིང་ཚོགས་པ་ཡང་གནས་སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་གྱི། རྫས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པས་དུས་གསུམ་ཀར་རྣམ་པར་གནས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྫས་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པས་ད་ལྟར་བའི་གནས་སྐབས་ཙམ་ཞིག་ཏུ་བྱེད་ཀྱི། སྔ་ན་མེད་པའི་རྫས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །བྱེ་བྲག་པ་དང་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་དག་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དག་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་སེམས་ཤིང་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་སོ། །དེ་ལ་བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ས་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལས་དོན་གཞན་རྡུལ་གཉིས་འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་སྐྱེ་བར་རྟོགས་ཤིང་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱང་དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟར་ན་མིག་ནི་མ་བྱུང་བ་ལས་འབྱུང་ཞིང་བྱུང་ནས་ཀྱང་རྣམ་པར་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བྱ་བའི་ལུང་ལས་ནི་གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་འབྲས་བུ་མེད་པ་སྐྱེའོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཞག་པས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བ་ལས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དང་གང་སྐྱེ་བ་དེ་དང་དེ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་སྐྱེའོ་ཞེའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒོལ་བ་དེ་དག་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་ལས་མི་འདའ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་
Chinese
于事物，若有生起之初因，亦有坏灭之末因，是故有初有末，则不可言常。若谓无果报，亦不合理。若见有果报之过失，而认为无未来，如是认知，则无勤亦得解脱。若已解脱，则无未来。若无未来之烦恼与生，则应无勤而得解脱，亦即不需修习圣道亦得解脱。然已解脱者，以圣道之力，未来之烦恼与生皆不复生，故非谓无未来。如已得果者，若谓无未来，则应无勤亦得成就，如是，若谓无未来果报，则应无勤亦得解脱，然此非如是，故不可言无果报。不仅有堕入解脱之过失，且为显示因此亦将堕入无因论，故说：无贪亦生贪，如是则生起识，然此不应理，识乃未来之故，非谓有。如是，则无所依之生起作用不生。如是，贪之所依亦如生起之作用，乃依于他缘，若谓无贪，则成无因论，无因论则非有，亦将有阿罗汉亦有贪之过失。是故无因论之生不起。何时生起非无因，彼时谓无未来亦不合理。又字表示，或谓无贪亦生贪，或谓非无未来，乃分别思择之义。今为显示无论谓有果报或无果报，皆不能以因证成果，故说：无论汝谓有果报，或谓无果报，
English
Regarding entities, if there is a first cause that brings about arising, there is also a final cause that brings about cessation. Therefore, having a beginning and an end, it cannot be said to be permanent. If one says there is no result, it is also unreasonable. If one sees the fault in having a result and thinks there is no future, according to that understanding, one would be liberated without effort. If one is liberated, there is no future. If there is no future affliction and birth, then one should be liberated without effort, that is, one would be liberated without cultivating the noble path. However, for those who are liberated, by the power of the noble path, future afflictions and births do not arise again, so it is not that there is no future. Just as for those who have attained the result, if one says there is no future, then one should attain it without effort. Likewise, if one says there is no future result, then one should be liberated without effort. However, this is not so, so one cannot say there is no result. Not only is there the fault of falling into liberation, but to show that one will also fall into the doctrine of causelessness, it is said: Even without attachment, attachment arises. Thus, consciousness arises, but this is not reasonable, because consciousness is of the future, so it is not said to exist. Thus, the action of arising without a basis does not occur. Likewise, attachment, which has a basis, is like the action of arising, dependent on other conditions. If one says there is no attachment, then it becomes causelessness. Causelessness does not exist, and there would also be the fault that even an Arhat has attachment. Therefore, causeless arising does not occur. When arising is not causeless, it is not reasonable to say there is no future. The word "also" indicates that either attachment arises even without attachment, or it is not that there is no future, which is the meaning of distinguishing and contemplating. Now, to show that whether one says there is a result or no result, one cannot prove the result with the cause, it is said: Whether you say there is a result, or you say there is no result,
Chinese
因为柱子等装饰会变得没有意义。数论派和胜论派都认为果是存在的。按照数论派的观点，凡是存在的，就是存在的；凡是不存在的，就是不存在的。他们认为不存在的事物不会产生，存在的事物不会消灭。他们主张，因为不存在的事物不会产生，因为近取因会执持，因为能力会发挥作用等等，所以果是存在的。如果说果不存在，那么一切事物都会从一切事物中产生，但事实并非如此。因此，他们认为只有存在的事物才会成为果。胜论派也因为害怕会陷入自性从非自性中产生的过失，所以在三时中都认为果是存在的，并且认为集合也只是暂时的果，而不是实体的果。因此，在三时中都存在的、具有自身特征的实体，只是通过因和缘的集合，在当下产生暂时的状态而已，并不是产生先前不存在的实体。胜论派、经量部和唯识宗都认为果是不存在的。他们认为，果已存在，再生就变得没有意义，只有果不存在才会产生。其中，胜论派认为，从地等极微中，会产生其他的、由两个极微组成的有支分的实体，并且认为只有果不存在才会产生等等。同样，经量部也认为，根据“比丘们，如此一来，眼从非有而生，生已复灭”的经文，可以推断出先前的因是不存在的果。唯识宗也认为，一切事物的生起，都是因为安立了习气的差别，从阿赖耶识的习气完全成熟的近取因中，产生能取识等，无论产生什么，都是不存在的事物产生。如此一来，这些论敌的主张，都离不开果存在和果不存在的范畴，他们各自的观点就是如此。
English
Because decorations like pillars become meaningless. The Samkhya and Vaisheshika schools both assert that the effect exists. According to the Samkhya view, whatever exists, exists; whatever does not exist, does not exist. They assert that what does not exist cannot arise, and what exists cannot perish. They maintain that because what does not exist cannot produce, because the proximate cause holds, because the capacity functions, and so on, the effect itself arises. If it were said that the effect does not exist, then everything would arise from everything, but this is not the case. Therefore, they think that only what exists becomes the effect. The Vaisheshika school also, fearing that it would fall into the fault of the self arising from the non-self, considers the effect to exist in all three times, and considers the aggregate to be only a temporary effect, not an effect of substance. Therefore, the substance with its own characteristics, which exists in all three times, only produces a temporary state in the present through the collection of causes and conditions, but does not produce a substance that did not exist before. The Vaisheshika, Sautrantika, and Vijnanavada schools all assert that the effect does not exist. They think that it is meaningless for the effect to arise if it already exists, and they understand that only the non-existent effect arises. Among them, the Vaisheshikas believe that from the atoms of earth and so on, other substances with parts, such as the combination of two atoms, arise, and they understand that only the non-existent effect arises, and so on. Similarly, the Sautrantikas also believe that, according to the sutra, "Monks, in this way, the eye arises from non-existence, and having arisen, it perishes," it can be inferred that the previous cause is a non-existent effect. The Vijnanavadins also believe that the arising of all phenomena is due to the establishment of the difference of habit, and from the proximate cause of the complete maturation of the habit of the Alaya-vijnana, the grasping consciousness and so on arise, and whatever arises, only the non-existent arises. In this way, the assertions of these opponents do not go beyond the categories of the existence and non-existence of the effect, and their respective views are just like that.