Tibetan
་སོ། །འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐལ་ཟིན་པ་ལ་བྱ་སྟེ། གང་ཞིག་དེ་ལྟ་དེ་ལས་འདས་ཤིང་རྒལ་བ་དེ་ཇི་ལྟར་འདས་པར་འགྱུར། འོ་མའི་དངོས་པོ་ལས་འདས་པའི་ཞོ་ལ་འོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་དང་བྱིས་པའི་དངོས་པོ་ལས་འདས་པའི་ལང་ཚོ་ལ་བབ་པ་ལ་བྱིས་པ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདས་པ་ལས་འདས་པ་ནི་འདས་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་ ངོ། །ཅི་སྟེ་འདས་པ་ནི་འདས་པ་ལས་མ་འདས་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདས་པ་ལས་ནི་མ་འདས་པ་སྟེ་འདས་པ་ལས་མི་འདའ་བ་འདས་པའི་བྱ་བས་མི་སྟོང་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་འདས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་འདས་པ་ཉིད་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་འདས་པ་ལས་མ་འདས་པར་ཡང་འདས་པར་མི་རིགས་སོ། །ཅི་སྟེ་འདས་པ་ནི་འདས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་ལས་མ་འདས་པའང་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདས་པ་ལས་མ་འདས་པ་ཁོ་ན་འདས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདས་པ་གྲུབ་པ་ཡོད་དང་འདི་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན། འདས་པ་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྟོག་པ་ན་འདས་པ་ལས་འདས་པར་རམ། མ་འདས་པར་རྟོག་གྲང་ན། །གཉི་ག་ལྟར་ན་ཡང་དེའི་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་པས་འདས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇེ་མ་གྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་ཤིང༌། འདས་པ་ལས་མ་འདས་པའི་འདས་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་བརྟག་པར་ནུས། དེའི་ཕྱིར་འདས་པའི་དུས་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདས་པ་མེད་ན་ཡང་དེ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་འདས་པ་མ་ཡིན་ན་འདས་པ་ཡང་མི་སྲིད་པས་དུས་གསུམ་ཆར་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་གང་ཞིག་དུས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཡོད་པའི་སྨྲ་བ་ཉིད་བསྔགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་སླར་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། གང་མ་འོངས་པའི་དོན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་དེ་སྐྱེས་པའམ་མ་སྐྱེས་པ་ཞིག་ལ་རྟོག་གྲང༌། དེ་ལ་རེ་ཞིག །གལ་ཏེ་མ་འོངས་སྐྱེས་ཡོད་ན། །ཅི་ལྟར་ད་ལྟ་བར་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་སྐྱེས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་ན་ནི་དེ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་ད་ལྟར་བར་འགྱུར་གྱི་མ་འོངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་མ་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང༌། ཅི་སྟེ་དེ་ལ་སྐྱེས་མེད་ན། །མ་འོངས་རྟག་པར་འགྱུར་རམ་ཅི། །གང་ཞིག་མ་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་
Chinese
索。所谓“已逝”，是指已经消逝的事物。如果某事物已经从某种状态逝去并超越，那它又如何能被称为“已逝”呢？正如我们不能将已经从牛奶状态转化的酸奶称为“牛奶”，也不能将已经度过童年进入青春期的人称为“儿童”一样。因此，我们不能说“从已逝中逝去”就是“已逝”。如果有人认为“已逝”仅仅是从“已逝”中未逝去的状态，那么，即使如此，从“已逝”中未逝去，即不从“已逝”中消失，且未被“已逝”的行为所空置的事物，又为何能被称为“已逝”呢？因为从它那里逝去是不可能的。因此，在这种情况下，从“已逝”中未逝去的事物也不能被称为“已逝”。如果有人认为，“已逝”存在于“已逝”自身的本性之中，因此也是从“已逝”中未逝去的，所以仅仅是从“已逝”中未逝去的事物才能被称为“已逝”，那么，我将要反驳：如果“已逝”的成立是存在的，那么这或许可以成立。然而，当我们对“已逝”的成立进行分析时，它并不存在。如果在思考时，我们思考从“已逝”中逝去或未逝去，无论哪种情况，它的成立都是不可能的。既然“已逝”自身的本性尚未成立，又如何能存在于它的自性之中，并被认为是“从已逝中未逝去的已逝”呢？因此，过去的时间并不以其自身的本性而存在。即使“已逝”不存在，并且没有不依赖于它的“非已逝”，那么“已逝”也是不可能存在的。因此，过去、现在、未来这三时，都不以其自性而存在。那些分别论者，因为主张一切时皆实有，而赞叹一切有部的观点，对此，我们有必要再次进行辩驳和考察：那些认为未来之事物是实有的人，他们认为未来之事物是已经产生还是尚未产生呢？对此，我们首先要问：如果未来已经产生，那为何它还没有变成现在？如果有人认为未来的事物已经产生，所以是存在的，那么，因为它已经产生，所以是存在的，并且会变成现在，而不会是未来。如果有人认为它是尚未产生的，但却认为它是存在的，那么，即使如此，如果它没有产生，未来难道不会变成恒常吗？那些尚未产生的事物
English
So. The term "past" refers to something that has already passed away. If something has passed away from a certain state and transcended it, how can it still be called "past"? Just as we cannot call yogurt, which has been transformed from milk, "milk," nor can we call someone who has passed childhood and entered adolescence a "child." Therefore, we cannot say that "passing away from the past" is "past." If someone thinks that "past" is merely the state of not having passed away from the "past," then even so, what does not pass away from the "past," that is, what does not disappear from the "past" and is not emptied by the action of the "past," why can it be called "past"? Because it is impossible to pass away from it. Therefore, in this case, what has not passed away from the "past" cannot be called "past" either. If someone thinks that the "past" exists in its own nature of the "past," so it is also not passed away from the "past," so only what has not passed away from the "past" can be called "past," then I will refute: If the establishment of the "past" exists, then this may be established. However, when we analyze the establishment of the "past," it does not exist. If, when thinking, we think of passing away or not passing away from the "past," in either case, its establishment is impossible. Since the very nature of the "past" has not been established, how can it exist in its own self-nature and be considered "the past that has not passed away from the past"? Therefore, past time does not exist by its own nature. Even if the "past" does not exist, and there is no "non-past" that does not depend on it, then the "past" is also impossible. Therefore, the three times, past, present, and future, do not exist by their own nature. Those particularists, because they assert that all times are real, and praise the view of the Sarvastivadins, to this, we need to argue and examine again: Those who think that future things are real, do they think that future things have already arisen or have not yet arisen? To this, we must first ask: If the future has already arisen, then why has it not become the present? If someone thinks that future things have already arisen, so they exist, then because it has already arisen, it exists, and it will become the present, not the future. If someone thinks that it has not yet arisen, but thinks that it exists, then even so, if it has not arisen, will the future not become permanent? Those things that have not yet arisen