Tibetan
་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །ཡང་གལ་ཏེ་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་ བའི་འབྲས་བུ་ཞུགས་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོས་གནས་པས་ས་བོན་མི་ལྡོག་ན་དེའི་ཚེ་ས་བོན་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རྟག་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ན། འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་ལྡོག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་མྱུ་གུ་གཞན་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་པས། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལྡོག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་རྟག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པས་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཉིས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་དག་མི་སྲིད་པ་ལས་འགྲུབ་པས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཆེས་གསལ་བར་གྲུབ་བོ། །སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། བདག་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་བའི་འགྲེལ་པའོ།། །།འདིར་དུས་སྨྲ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཞན་ལས་འབྱུང་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་འབྲས་བུ་འགའ་ཡང་མ་མཐོང་བས་རྗེས་སུ་དཔགས་པས་གོ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་རྟག་པ་རྣམས་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་དང་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡོད་ཀྱང་རེས་འགའ་མྱུ་གུས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ། ཅི་སྟེ་རེས་འགའ་འབྱུང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དུས་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུ་དེ་མཐོང་བ་ལས་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སྐད་ཅིག་ཐང་ཅིག་ཡུད་ཙམ་ལ་སོགས་པས་གསལ་བར་བྱ་ཞིང༌། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་སྟེ་དུས་གསུམ་ན་རྣམ་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་རྟག་པ་ཞིག་གོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དུས་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་ཅིང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་ པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་འཛིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་ཡོད་ན་དངོས་པོ་ལ། །འཇུག་དང་ལྡོག་པའང་དམིགས་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་འགྱུར་ཏེ། །དེས་ནི་འབྲས་བུར་ཡང་འགྱུར་རོ།། ཞེས
Chinese
是能作，由此产生果实，如是说。又如果名为“芽”的果实已生，但种子仍以自性存在，种子没有改变，那么因为见到种子没有变化，就会认为它是常恒的。但事实并非如此，因为见到种子已经改变。如果种子没有改变，那么就会从它产生其他的芽，但事实也并非如此。因为事物是变化无常的，所以不是常恒的。而且，由于自性不成立，种子和芽二者是同一还是他异的分别都不可能成立，因此事物没有自性就非常明显地成立了。导师圣天论师所著的《菩萨瑜伽行四百论》中，名为“破我之修习”的第十品释。此处时论者说，因为见到色等从他处产生，而且不是世间的现量，也没有见到任何果实，所以不是通过比量可以理解的，因此我不是存在的，这样说是说得很好的。但并非在任何情况下常恒的事物都不存在，因为时间是存在的。从这里，地、水、火、风、空和种子等存在，但有时芽和花等生灭不存在，如果有时产生，那么名为时间的果实就是从见到而推测的。它可以通过刹那、瞬间、须臾等来阐明，过去、未来和现在，即在三时中安住的事物之外，存在一个常恒的时间，他们这样说。对此应该反驳说，如果名为时间的与事物是他异的，并且以自性成立而存在，那么它就会成为生灭的原因。但事实并非如此，因为会陷入执着于与事物是他异的过失。如果某物存在于事物中，进入和退出的现象也会显现，那么它就会受到其他因素的影响，因此它也会成为果实。
English
It is the agent, and from this, fruit arises, as it is said. Furthermore, if the fruit called "sprout" has already arisen, but the seed still exists in its own nature, and the seed has not changed, then because it is seen that the seed has not changed, it will be considered permanent. But this is not the case, because it is seen that the seed has changed. If the seed does not change, then another sprout will arise from it, but this is also not the case. Because things are impermanent, they are not permanent. Moreover, since self-nature is not established, the distinction between whether the seed and the sprout are the same or different cannot be established, therefore the absence of self-nature of things is very clearly established. In the Four Hundred Verses on the Yogic Practice of Bodhisattvas by the teacher Aryadeva, the tenth chapter called "Refutation of Self-Grasping" is explained. Here, the proponents of time say that because it is seen that forms and so on arise from other sources, and because it is not manifest to the world, and because no fruit is seen, it cannot be understood by inference, therefore the self is not existent, what they say is well said. But it is not the case that permanent things do not exist in any way, because time exists. From here, earth, water, fire, wind, space, and seeds and so on exist, but sometimes the arising and ceasing of sprouts and flowers and so on do not exist, and if they sometimes arise, then the fruit called time is inferred from seeing it. It can be clarified by moments, instants, and so on, and they say that apart from things that abide in the three times, past, future, and present, there is a permanent time. To this it should be objected that if what is called time is different from things and exists as established by its own nature, then it would become the cause of arising and ceasing. But this is not the case, because it would lead to the fault of clinging to being different from things. If something exists in things, the phenomena of entering and leaving will also appear, then it will be influenced by other factors, therefore it will also become a fruit.
Tibetan
་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དུས་ལ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དུས་གསུམ་པོ་གང་དག་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་དག་ཀྱང་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་ལས་ངེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་ནུས་ཀྱི་དེ་དག་གིས་བསྙད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པར་ནུས་སོ། །དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞིང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ལ། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དབང་པོའི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ཁོ་ན་ནས་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྒོ་ནས་དུས་གསུམ་བཀག་པས་དུས་དགག་པར་མཛད་པར་བཞེད་པས་བཤད་པ། མ་འོངས་བུམ་པ་ད་ལྟར་བའི། །བུམ་ཡོད་མ་ཡིན་འདས་པ་མེད། །གང་ཕྱིར་དེ་གཉིས་མ་འོངས་པས། །དེ་ཕྱིར་མ་འོངས་ཡོད་མ་ཡིན། །མ་འོངས་པའི་དུས་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་མ་འོངས་པའི་བུམ་པ་ཉེ་བར་བཀོད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་དུ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བུམ་པ་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །དེ་ལྟར་མ་འོངས་པ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་སུམ་ཕྱིན་པའོ། །འདས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལས་འདས་པའོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བ་ནི་སྐྱེས་ལ་མ་འགགས་པའོ། །ད་ལྟར་བ་ནི་ད་ལྟར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི། དེར་མ་འོངས་པ་དང་རྒལ་བདག་གིས་མ་འོངས་པ་དང་འདས་པའི་དུས་ཉིས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་ གནས་ཏེ། གཉིས་གཉིས་ལ་མ་ལྟོས་པར་རེ་རེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་དང་ད་ལྟར་གཉིས་ལ་མ་ལྟོས་པ་ནི་མ་འོངས་པའི་དུས་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་ནུས་ཏེ། མ་འོངས་པ་ནི་མ་འོངས་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་དེ་གང་དུ་མ་འོངས་པ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་དུས་གཉིས་པོ་དེར་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་དགོས་སོ། །དེ་མེད་ན་ནི་གང་དུ་མ་འོངས་བ་ལས་འདི་མ་འོངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། དུས་གཞན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་མ་འོངས་པའི་བུམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ད་ལྟར་བའི་བུམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཅིག་ལ་གཅིག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟ
Chinese
由于行为等已被阻止，因此也不存在以自身特征成立之时进入和退出的原因。此外，将三种时间区分为时间差别的本体，由于它们本身不是有情，所以必然无法从自性中确定，因此无法以自身本体来区分，但可以通过它们所指称的事物差别，如瓶子等来区分。这些是与事物不同的自性，不像感觉等一样是体验的方式，也不像色和声等一样可以通过感官来完全确定。因此，仅仅通过瓶子等来完全确定它们的差别，因此通过这种方式否定三种时间，他们认为这是在否定时间，所以说：未来的瓶子和现在的瓶子，不是存在，也不是过去。因为那两者是未来的，因此未来不存在。为了表示未来的时间接近，所以将未来的瓶子放在近处。同样，为了表示过去和现在的时间接近，所以将过去和现在的瓶子放在近处。这样，未来是没有到达现在的时间。过去是已经过去的时间。现在是已经产生但没有停止的时间。现在是主要的，因为现在是所缘。在那里，未来和胜论者将未来和过去的时间二者进行区分不是主要的。这三种时间也存在于相互依赖之中，因为如果不是相互依赖，那么每一个都无法存在。如果不依赖过去和现在，就无法区分未来，因为未来以未来的自身本体，必然会成为过去和现在的两种时间。如果没有它，那么从哪里未来会变成未来本身？其他两种时间的区分也应与此类似。因此，凡是未来的瓶子，就不是现在的瓶子，也不是过去的瓶子，因为特征不同，而且一个不可能成为另一个。当它这样的时候，
English
Since actions and the like have already been blocked, there is also no cause for entering and leaving at the time established by its own characteristics. Furthermore, those three times that are distinguished as the essence of the difference of time, since they themselves are not sentient beings, they cannot necessarily be determined from their own nature, therefore they cannot be distinguished by their own essence, but they can be distinguished by the difference of the objects to be indicated by them, such as vases and the like. These are natures that are different from objects, and are not like the way of experiencing feelings and the like, nor are they to be completely determined by the senses like form and sound and the like. Therefore, since their differences are completely determined only through vases and the like, by negating the three times through this method, they consider this to be negating time, so it is said: The future vase and the present vase, are not existent, nor are they past. Because those two are future, therefore the future does not exist. In order to indicate that the future time is near, the future vase is placed near. Similarly, in order to indicate that the past and present times are near, the past and present vases are placed near. Thus, the future is the time that has not reached the present. The past is the time that has already passed. The present is the time that has arisen but has not stopped. The present is the main one, because the present is the object of focus. There, the distinction between future and past times by the future and the Vaiśeṣikas is not the main one. These three times also exist in mutual dependence, because if they are not mutually dependent, then each one cannot exist. If one does not rely on the past and the present, one cannot distinguish the future, because the future, with its own essence of the future, will inevitably become the two times of the past and the present. If it does not exist, then from where will the future become the future itself? The distinction of the other two times should also be applied similarly to this. Therefore, whatever is the future vase, it is not the present vase, nor is it the past vase, because the characteristics are different, and one cannot become the other. When it is like that,