Tibetan
ག་མེད་པ་ཡོད་པ་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤོང་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤངས་པ་ལས་ཐར་པ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་བདག་ཡོད་ན་ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འཇུག་པར་ཐལ་བར་འཇིགས་ནས་གྲོལ་བའི་གནས་སྐབས་ན་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་ཁས་མི་ལེན་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་དང༌། གལ་ཏེ་གྲོལ་བ་ཉིད་ཡོད་ན། །དེ་ནི་སྔར་ཡང་མེད་པ་མེད། །མི་ལྡན་པ་ལ་གང་མཐོང་བ། །དེ་ནི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱར་བཤད། །མ་ཡིན་ནམ། འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་དང་མི་ལྡན་ཞིང་རྐྱང་པར་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་གནས་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་ཆ་ཇི་ཙམ་ཞིག་དམིགས་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཟད་མི་ཤེས་པའི་གསེར་གྱི་དེ་ལས་གཞན་པའི་འབྲེལ་པ་ཅན་ལྕགས་ཡོངས་སུ་ཟད་པ་ལས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་བཞིན་དུ་གྲོལ་བའི་བདག་གི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་སྣང་བ་དེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་ན་ཅུང་ཟད་ཅིག་སྣང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འཇུག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐལ་བའི་སྔ་རོལ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རིགས་སོ། །སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་ཅིང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པའི་བློ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ དོན་འདི་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དམིགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཁས་བླང་བར་མི་ནུས་སོ། །རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་མཐོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐྲ་ཤད་དང་སྦྲང་བུ་ལ་སོགས་པའི་དོན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་བདག་མེད་ན་དེའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་གྱི་འདུ་བྱེད་རྣམས་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པའི་ཕྱིར་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ལ། དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མའི་རྟེན་བདག་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཡོད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་ཁས་མ་བླངས་པ་ལས་ཆད་པར་ལྟ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་མི་རྟག་ཆད་ཡིན་ན། །ད་དུང་རྩྭ་སོགས་རྣམས་ཅིས་ཡོད། །འདི་ནི་གལ་ཏེ་བདེན་གྱུར་ན། །སུ་ལའང་གཏི་མུག་ཀྱང་མི་འབྱུང༌། །འཇིག་རྟེན་
Chinese
如果无我存在，并且舍弃执着，那么从舍弃执着中解脱就会实现。如果存在我，那么害怕在解脱的状态下会产生执着，所以不承认在解脱的状态下存在我。确实如此。如果解脱本身存在，那么它就不是以前没有的。对于不具备的东西，看到什么呢？那被称为自性。不是吗？与具有关联的法不具备，并且单独存在于自己的本性上的事物，如果能确定其中的一部分，那么就被认为是它的自性，因为它与其他法不混合。例如，对于用之不竭的黄金，当与它相关的铁完全耗尽时，所显现的清净状态被认为是它的自性。同样，如果认为在解脱的我之识清净的状态下，显现出什么样的识的特殊本质，那就是它的自性，那么即使稍微显现一点也不行，因为那样会陷入执着。因此，即使在陷入错误之前的状态，也应该认为那就是它的自性。在之前的状态中，被颠倒的污垢所污染，并且不能如实地认识事物的自性，因此不能承认它是正确的认知。因此，即使看到这个事物被颠倒的目标所抓住，也不能那样承认。对于有眼翳的人来说，如果也承认他们所看到的实际上不存在的毛发、蚊蝇等事物，那将是荒谬的。因此，应该安住于我不是以自己的本性而存在的观点。这里有人说：如果无我存在，那么由于刹那刹那坏灭的行在产生后立即坏灭，因此会堕入断见。由于存在不是刹那的我，作为刹那事物的所依，所以没有完全否认，因此不会有断见。应该这样回答：如果无常就是断灭，那么为什么还会有草等事物存在呢？如果这是真的，那么任何人也不会有愚痴，这个世界。
English
If non-self exists, and attachment is abandoned, then liberation will be achieved from abandoning attachment. If there were a self, then fearing that attachment would arise in the state of liberation, one would not admit that there is a self in the state of liberation. Indeed. If liberation itself exists, then it is not something that did not exist before. What is seen in something that does not possess it? That is said to be its own nature. Isn't it? That which does not possess related dharmas, and is simply established as its own essence, if one can identify a portion of that thing, then it is designated as its own nature, because it is not mixed with other dharmas. For example, for inexhaustible gold, when the related iron is completely exhausted, the pure state that appears is considered its own nature. Similarly, if one thinks that whatever special essence of consciousness appears in the pure state of the liberated self-consciousness, that is also its own nature, then even a slight appearance is not possible, because that would lead to attachment. Therefore, even in the state before falling into error, it should be considered that that is its own nature. In the previous state, it is not possible to accept as valid cognition a mind that has been defiled by inverted impurities and does not realize the true nature of things as they are. Therefore, even if seeing this thing is grasped by an inverted object, it cannot be admitted as such. For those with cataracts, it would be absurd to admit that they also see hairs, flies, and other things that do not actually exist. Therefore, one should abide in the view that the self does not exist by its own nature. Here someone says: If there is no self, then since conditioned things that perish moment by moment perish immediately after arising, there will be a view of annihilation. Since there is a non-momentary self as the basis of momentary things, there is no view of annihilation because it is not completely denied. It should be answered: If impermanence were annihilation, then why would there still be grass and other things? If this were true, then no one would have ignorance, this world.
Tibetan
ན་ནི་མི་རྟག་པའི་དོན་ཆད་པས་རྟོག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བསྐལ་པ་དང་པོ་ནས་ཞུགས་པ་རྩྭ་དང་ལྕུག་མ་དང༌། ལྗོན་ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་ད་རུང་དུ་ཡང་འབྱུང་བར་རིགས་སོ། །ཡང་གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཆད་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྒྱུན་ནི་མི་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྩྭ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་ད་རུང་དུ་ཡང་དམིགས་པར་འགྱུར། དམིགས་པ་ལས་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་ཆད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་སོ། །འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ལྟར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཆད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྟ་བ་འདི་གལ་ཏེ་ཇི་ལྟ་བའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ངེས་པར་སེམས་ཅན་གང་ལ་ཡང་གཏི་མུག་ཀྱང་མི་འབྱུང་ངོ༌། །ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་གོ །འདིའི་གཏི་མུག་ཀྱང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ། མི་རྟག་པ་ཡང་ཆད་པ་ཡིན་པས་ངེས་པར་ཆད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མ་རིག་པས་འཇུག་པར་མི་བྱ་བ་ཞིག་གོ །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལྡོག་པའི་སྒྲིམ་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ལ། འཇིག་ རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མ་རིག་པ་སྤངས་པས་འགར་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་ལ་ཆད་པ་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་མཐའ་དག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་བདག་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་པས་རྒྱུ་ངེས་པ་རྩྭ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཆད་པར་ལྟ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོས་རྟག་པ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རག་མ་ལས་པར་འགྱུར་བ་འགའ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་བོང་བུའི་རྭ་ལྟར་འགྲོ་བ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པས་དེ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་ཅན་འགྲོ་བའི་འཇུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་བདག་ཡོད་དུ་ཆུག་མོད་འདིའི་འགྲོ་བ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་མི་རིགས་སོ། །འདི་ལྟར། བདག་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར་ནའང་གཟུགས། །གཞན་ལས་འབྱུང་བར་སྣང་འགྱུར་ལ། །གཞན་ལས་གནས་པར་སྣང་འགྱུར་ཞིང༌། །གཞན་ལས་རྣམ་པར་འཇིག་པར་སྣང༌། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་གི་རྒྱུ་ཅན་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དེ་རྣམས་བདག་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་གཞན་ལས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། ནོར་བུ་དང་བུད་ཤིང་དང་ཉི་མ་ཕྲད་པ་ལས་མེ་འབྱུང་བ་དང༌། ཟླ་བ་དང་ཕྲད་ན་ནོར་བུ་ཆུ་
Chinese
因为无常的含义断绝，所以没有这样的想法。比如从最初的劫开始，草和竹子以及树木等等，因和果的关系进入的次第没有断绝，现在也应该会发生。又如果无常断绝，那么那时延续就会变成不进入的性质的进入。因此，像草等等这些现在也还会显现。从显现来看，可以了解到无常没有断绝。这应该毫无疑问地如此承认。如果不是这样，如果认为无常断绝的这种观点有意义，那么那时任何众生都不会产生愚痴。而且，通过“也”这个词，快乐等等和贪欲等等也不会改变。这里的愚痴也是无常，无常也是断绝，所以因为一定是断绝，所以不会被无明所影响。因此，会变成没有颠倒轮回的努力就可以成就，如果所有世间的无明都被抛弃，那么任何时候都不会变成没有见到真如，这也不是这样，所以无常没有断绝。如果认为一切事物产生的因是常我的话，因为因是确定的，所以不会有认为草等等会断绝的看法。那也是不可能的，因为事物是常，没有不依赖因和缘而改变的，以前已经说明了。就像不存在的驴角一样，不可能成为进入的因，所以不可能有以它为因的进入。或者，即使承认有我，也不可能成为进入的因。比如，即使我存在， 形色，也显现为从他处产生， 也显现为在他处存在， 也显现为从他处坏灭。 如果事物变成我的因，那么它们就不会变成从我之外的其他事物产生，就像宝石和木柴与太阳相遇而产生火，与月亮相遇时，宝石会变成水。
English
Because the meaning of impermanence is severed, there is no such thought. For example, from the very first kalpa, grass and bamboo, and trees, etc., the order of the relationship between cause and effect entering has not been severed, and it should still occur now. Furthermore, if impermanence were to cease, then at that time, continuity would become an entry with the characteristic of not entering. Therefore, these things like grass, etc., will still appear. From appearance, it can be understood that impermanence has not ceased. This should be undoubtedly acknowledged as such. If it is not so, if this view that impermanence has ceased has meaning, then at that time, no sentient being would ever arise with delusion. Moreover, through the word "also," happiness, etc., and desire, etc., would also not change. Here, delusion is also impermanent, and impermanence is also cessation, so because it is definitely cessation, it will not be influenced by ignorance. Therefore, it would become that without the effort of reversing samsara, it could be accomplished, and if the ignorance of all the worlds were abandoned, then at any time it would not become not seeing Suchness, and this is not so, so impermanence has not ceased. If it is thought that the cause of the arising of all things is the permanent self, because the cause is certain, there will be no view that grass, etc., will cease. That is also impossible, because things are permanent, and there is nothing that does not depend on cause and condition to change, as has been explained before. Just like the horn of a non-existent donkey, it is not reasonable to be the cause of entering, so it is impossible to have the entering of beings with it as the cause. Or, even if the self is admitted to exist, it is not reasonable to be the cause of entering. For example, even if the self exists, Form, also appears to arise from elsewhere, also appears to exist elsewhere, also appears to perish from elsewhere. If things become the cause of the self, then they will not become arising from other things other than the self, just as fire arises from the meeting of jewels and firewood and the sun, and when meeting the moon, the jewel becomes water.