Tibetan
་དོ། །ཤེས་པ་བྱེད་པར་གྱུར་པ་གང་གིས་དངོས་པོ་གང་གི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེ་དེའི་མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བས་ན་ལུང་དེ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ཆད་པའི་ངོ་བོ་ལ་ནི་གང་ཡང་མེད་ན་འགོག་པ་དེ་སུ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་སྐྱེ་བ་ཟད་དོ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པར་བསྙེན་ཏོ། །བྱ་བ་བྱས་སོ། །འདི་ལས་སྲིད་པ་གཞན་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་སྐྱེ་བ་ཟད་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བ་མེད་ན་དངོས་པོ་ཟད་དོ་ཞིག་གོ །ཡང་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགྱུར་ན། ཇི་སྲིད་དུ་དེའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་འཕངས་པའི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་འབྱུང་བ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པས་ན་དེ་ཟད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་ནུས་སོ། །འདི་ལས་སྲིད་པ་གཞན་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལས་དྲངས་ཏེ། གལ་ཏེ་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ་ཞེ་ན། ཡང་དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན་དེའི་དུས་ན་དེའི། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་མ་འགགས་ན། །ཉོན་མོངས་ཟད་ཀྱང་འདས་མི་འགྱུར། །མདོ་ལས་ནི་ཕུང་པོ་འགགས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་འདི་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་རབ་ཏུ་བཏང་བ་བྱང་བར་གྱུར་བ་ཟད་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འགོག་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནུབ་པ་སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱིས་མཚམས་མི་སྦྱོར་ཞིང་ཕྱིས་མི་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཞི་བ། དེ་ཉིད་གྱ་ནོམ་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བཏུང་བ་སྲིད་པ་ཟད་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འགོག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མདོ་སྡེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ནི་ད་ལྟར་ཉིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ནས་ནུས་པར་གྱུར་པའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །མ་འོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ གཞན་གྱིས་མཚམས་མི་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་ད་ལྟར་ཉིད་ཀྱི་མི་སྐྱེ་བར་བསྟན་པའོ། །འདི་ལས་སྲིད་པ་གཞན་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་མ་འོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་སྦྱར་བར་ངེས་སོ། །ད་ལྟར་གྱི་དུས་ན་ཡང་དེའི་ཕུང་པོ་དེ་དགག་པ་མེད་ན་ནི་དེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མི་མཐོང༌། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ན་སྐྱེ་བ་དེ་མི་དམིགས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། གཞན་དེ་དག་ནི་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པས་དེའི་ཚེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མི
Chinese
དོ། 凡是能知晓，能够如实地完全断定任何事物的意义，就称为对该事物的现量，因此，这种说法是合理的。那么，如果蕴的相续断绝的自性什么都没有，那么灭止对谁显现呢？“生已尽，梵行已立，应作已作，更不受后有”这句话中，所谓生尽之识也是不合理的。如果某事物没有生，某事物就灭尽了吗？或者说不再生了吗？只要由该事物的因和缘所产生的蕴的相续存在，那么该事物就存在生，因此无法理解它已经灭尽。“更不受后有”这句话引申出来，如果说因为没有见到未来的生才这么说，如果确实是这样，那么在那时，如果蕴没有断绝，即使烦恼灭尽也不会成为寂灭。经中说，蕴断绝就是涅槃，彻底舍弃、完全放下、清净、灭尽、离贪、止息、寂静、消逝，不再被其他痛苦所连接，以后不再生的，就是寂静，就是殊胜，例如：完全放下所有蕴，有灭尽、离贪、止息、涅槃。经部中，“此痛苦”这句话是指现在的痛苦，从完全舍弃到能够做到之间所说的。针对未来的痛苦，“不再被其他痛苦所连接”到“涅槃灭尽”这句话，是指现在不再生。 “更不受后有”这句话一定是和未来的痛苦联系在一起的。即使在现在，如果那个蕴没有被否定，那么也看不到那个涅槃。如果见到痛苦的自性没有生，那时因为没有见到生，就会变成痛苦灭尽，但其他人并不这样认为，因此那时不会成为涅槃。
English
Do. Whatever knows and completely ascertains the meaning of any object as it is, that is called the direct perception of that object, therefore, this statement is reasonable. Then, if the nature of the cessation of the continuum of aggregates has nothing, then to whom does that cessation become manifest? In the statement, "Birth is exhausted, the holy life has been lived, what had to be done has been done, there is no further existence," the so-called knowledge of the exhaustion of birth is also unreasonable. If some object has no birth, does that object become exhausted? Or does it not arise again? As long as the continuum of aggregates produced by the cause and condition of that object exists, then that object has birth, therefore it is not possible to understand that it has been exhausted. Quoting from the statement, "There is no further existence," if it is said that it is said because the future birth has not been seen, if that is indeed the case, then at that time, if the aggregates have not ceased, even if the afflictions are exhausted, it will not become nirvana. In the sutra, it is said that the cessation of aggregates is nirvana, that which is completely abandoned, completely relinquished, purified, exhausted, free from attachment, cessation, pacified, extinguished, not connected by other sufferings, and will not be born later, is peace, is excellence, for example: completely abandoning all aggregates, existence is exhausted, free from attachment, cessation, nirvana. In the sutra, the phrase "this suffering" refers to the suffering of the present, from complete abandonment to what is said between being able to do it. Regarding future suffering, the phrase "not connected by other sufferings" to "nirvana is exhausted" refers to the fact that it is no longer born in the present. The statement "There is no further existence" must be related to future suffering. Even in the present, if that aggregate is not negated, then that nirvana is not seen either. If one sees that the nature of suffering has no birth, then at that time, because birth is not seen, it will become the exhaustion of suffering, but others do not think so, therefore it will not become nirvana at that time.
Tibetan
་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་གཉིས་སུ་གསུངས་ཏེ་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཉོན་མོངས་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པ་ནི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ཆད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ཕུང་པོ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་འཆིང་བ་སྤངས་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མི་འདོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་ནི་འོ་ན་མདོ་སྡེ་ལས་རྗེས་བཟླས་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་སྡེ་འདི་ནི། ཤཱ་རིའི་བུ་ཡིས་མྱ་ངན་འདས། །མངོན་སུམ་བྱས་ནས་བཤད་པ་ཡིན། །ཞེས་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟར་བཤད། དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པར་ངེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ན་ཡང་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན་གང་སྡུག་བསྔལ་འདི་མ་ལུས་པར་སྤངས་ཤིང་རབ་ཏུ་བཏང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་བཤད་པར་མི་འགྱུར་གྱི། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ནས་ནུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་དེ་སྐད་གསུངས་པའི་རིགས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་བསྡུས་པར་མངོན་ཏེ། འདིར་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་སུ་གཞག་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་སྐད་བྱུང་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། སྤྱིར་སྨོས་པའི་སྒྲ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་བྱ་བའང་ ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཉིད་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཡང་ཅིའི་དོན་དང་སྦྱར་དུ་རུང་བ་མེད་ན་ནི་དེ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་ནམ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མཐོང་བ་སྲིད་པ་དེ་ན་སྤྱིའི་སྒྲ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་འཇུག་ཅེས་བྱར་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་སྟེ་ཡང་ཕུང་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མི་གཏོང་ལ་དོན་འདི་ཁས་མི་ལེན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མི་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བཅིང་བ་བཅད་པས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་དེའི་ཚེ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པར་དམིགས་པ་དང༌། དེ་ལ་དམིགས་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་
Chinese
会改变的。如果世尊所说的涅槃有两种，即有余依涅槃和无余依涅槃，那么他的有余依涅槃就只是五蕴而已。是从烦恼的束缚中解脱出来的。无余依涅槃是五蕴相续断绝的自性，因此对于有余依涅槃来说，即使断除了贪欲等束缚，也不认为是涅槃，如果这样想，那么，如果这样的话，经部中名为“随念”的这部经：舍利子入涅槃，现证后宣说。这是怎么说的呢？那是指现证无烦恼而说的，而不是脱离五蕴，如果这样说，那么，如果真是这样，那么“完全断除并舍弃了所有痛苦”等等这些就不会被说了。如果完全断除那些烦恼直到灭尽，才会说那样的话。提到痛苦，显然是包括了五取蕴。这里，痛苦和集，以及世界等等，都被认为是五取蕴的异名。即使那样说，一般而言，用一个词来指代一个方面也是有的。比如，即使说烦恼本身就是痛苦，如果没有什么道理可以与之联系，那么情况就是那样，或者当能够看到五取蕴的自性不生时，就不能说一般的词是指代一个方面。如果他不放弃对五蕴的执着，也不承认这个道理，那么，他的烦恼不生的自性也不会成为涅槃。如果那时不认为痛苦不生的自性是涅槃，那么那时即使断除了贪欲等束缚而变得无烦恼，但那时由于执着于有坏聚见等因，并且由于执着于此而生起贪欲等，因此他所获得的解脱
English
will change. If the Blessed One spoke of two kinds of Nirvana, namely Nirvana with remainder and Nirvana without remainder, then his Nirvana with remainder is merely the aggregates. It is liberation from the bonds of affliction. Nirvana without remainder is characterized by the cessation of the continuum of aggregates, therefore, for Nirvana with remainder, even if one has abandoned the bonds of attachment and so forth, it is not considered Nirvana, if one thinks so, then, if that is the case, this Sutra called "Recollection" in the Sutra Pitaka: Shariputra entered Nirvana, having realized it directly, he declared it. How is this explained? That is definitely spoken in terms of directly realizing the absence of affliction, not in terms of being separated from the aggregates, if one says that, then, if that is indeed the case, then these such as "completely abandoned and relinquished all suffering" will not be spoken. If those afflictions are completely abandoned until they are extinguished, then such words will be spoken. Mentioning suffering clearly includes the five aggregates of grasping. Here, suffering and origin, and the world, etc., are considered synonyms for the five aggregates of grasping. Even if that is said, in general, it is possible to use a word to refer to one aspect. For example, even if one says that affliction itself is suffering, if there is no reason to connect it with anything, then that is the case, or when it is possible to see that the nature of the five aggregates of grasping is unborn, then it is not permissible to say that a general word refers to one aspect. If he does not abandon attachment to the aggregates and does not accept this reason, then even the nature of his afflictions being unborn will not become Nirvana. If at that time one does not consider the nature of the unborn suffering to be Nirvana, then at that time even if one has become free from afflictions by cutting off the bonds of attachment and so forth, but at that time, due to clinging to the cause of having a view of the perishable collection, and due to clinging to this, attachment and so forth arise, therefore, whatever liberation he obtains