English
If it exists, how does one speculate about the arising of even the most subtle things? Those who are not skilled in discernment do not see the meaning of things that arise from conditions. Therefore, the term "Dharma" refers to Nirvana. And Nirvana is not separate from the nature of dependent origination. As it is said in the Sutras, "Whoever sees dependent origination sees the Dharma." The wisdom that completely cuts off the nature of the inseparability of dependent origination and Nirvana is the knowledge of the Dharma. One who knows the Dharma should understand the meaning of dependent origination. As it is said in the treatises: Whatever and all are dependently originated, their nature is pacified. Therefore, birth and what is born are themselves peaceful. It is said that what has arisen and birth, whose nature is without arising, is the meaning of dependent origination. Suffering is also dependent origination, so its nature is unborn. Whatever is unborn by its very nature is Nirvana, because both are unborn. In this way, there is no slight difference between Samsara and Nirvana. There is no difference whatsoever between Nirvana and Samsara. The limit of Nirvana is also the limit of Samsara, and there is not even the slightest, most subtle difference between the two. This is what is to be explained. The word "limit" means supreme. Supreme means perfect. The nature of the limits grasped by ordinary people is that both are unborn, so because their nature is unborn, Samsara and Nirvana are one. Therefore, because it is no different from Nirvana, dependent origination is also called Dharma. Seeing it is seeing Nirvana, so whoever sees dependent origination sees the Dharma. Because the nature of the Dharma and the Blessed One, the Buddha, are inseparable, seeing it is seeing the Buddha. Thus, for one who knows the Dharma, focusing on the unborn nature of dependent origination,
Tibetan
རྟེན་བདེན་པ་གསུམ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་མཐོང་བས་མངོན་བར་རྟོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེ་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་དམིགས་པའི་ ཆོས་ཤེས་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་གང་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་སོ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་ཤེས་པའོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་ནི་འགོག་པ་ཤེས་པའོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལམ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཤེས་པས་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་མཐོང་བས་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་བལྟ་བར་བྱ་བ་གཞན་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔར་ཇི་ལྟར་གཞག །སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔར་མི་འདོད་ཀྱི། མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཟད་པར་འདོད་དོ། །དེ་དག་གི་འདོད་པ་དང་བཤད་པ་འདི་མི་འགལ་ལོ། །གང་དག་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔར་འདོད་པ་དེ་དག་གི་ལྟར་ཡང་དེ་ལྟ་བུས་གདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ་དེ་བསྟན་པས་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ཆར་ཕྱེ་སྟེ། ཆ་བཅོ་ལྔར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ལམ་སྒོམ་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པ་དེ་ཅི་ལྟ་བུར་ཐར་པར་འདོད་པ་རྣམས་ལམ་རྣམས་པ་གཞན་དག་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་པ་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཁོ་ན་ནི་ངོ་བོ་གཅིག་བུར་ཟད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཁྱད་པར་དུ་དབྱེ་བའི་རྣམ་པ་དངོས་པོ་གཞན་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གཟུང་བ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པ་ཡོངས་སུ་བཅད་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཤེས་པ་དེའི་འོག་ཏུ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་བྱ་བ་བྱེ་བྲག་དབྱེ་བ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་དེའི་དམིགས་པ་གཞན་དུ་བརྟགས་པས་ངེས་དེའི་ངོ་བོ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གཅད་དགོས་པས་མི་མཁས་པ་སུས་དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལ་རང་གི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བར་རྣམ་པར་བརྟགས་པས་ཀྱང་རྟེན་ ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དོན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་རོ་གཅིག་པའི་དོན་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ན་རགས་པ་ས
Chinese
三信之所依，即是缘起，其自性本不生。涅槃亦被视为其自性，故证悟仅为一。于此，缘起为所缘之 法，知晓此法，即能断除痛苦之生灭，此即是完全了知痛苦。断除业与烦恼之生灭，此即是了知集谛。若不断除缘起之生灭，此即是了知灭谛。道谛亦是缘起，故能断除自性之生灭，此即是了知道谛。如是，以法之知，于一刹那间见缘起，则不可能有先前未见之其他所见。若如是，见道之十五刹那又当如何安立？某些部派不承认见道有十五刹那，而认为仅为一证悟。彼等之观点与说法并不矛盾。于那些承认有十五刹那者看来，亦是为了以如是之方式教化可调伏之众生，故将一识之体性分门别类，安立为十五部分。若如是，则十六种行相之道又当如何？欲求解脱者，为了使他们习惯于以其他方式了知此道，故对此亦进行全面考察并加以安立，然其体性实为一。若有以差别而区分之行相，为他识所取之他物，则彼时必须断除未完全断除之行相。若于法之知下，有应个别断除之差别区分，则因其所缘被视为他物，故必须个别断除其体性，因此，无论谁，若是不善巧者，即使对极细微之事物，以自性生起的方式进行分别，亦不能了知缘起之义，即自性不生且一味之义，更何况是粗大之事物呢？
English
The support of the three faiths, which is dependent arising, is not inherently produced. Nirvana is also seen as its nature, so realization is only one. In this, dependent arising is the object of the Dharma, knowing this Dharma, one can cut off the arising and ceasing of suffering, this is the complete knowledge of suffering. Cutting off the arising and ceasing of karma and afflictions, this is the knowledge of the origin of suffering. If the arising and ceasing of dependent arising is not cut off, this is the knowledge of cessation. The truth of the path is also dependent arising, so it can cut off the inherent arising and ceasing, this is the knowledge of the path. Thus, with the knowledge of the Dharma, seeing dependent arising in one instant, there can be no other view that was not seen before. If so, how can the fifteen instants of the path of seeing be established? Some schools do not accept that there are fifteen instants of the path of seeing, but believe that it is only one realization. Their views and statements are not contradictory. According to those who accept fifteen instants, it is also to benefit the trainable beings by teaching them in this way, so the nature of one consciousness is divided into categories and established as fifteen parts. If so, then what about the sixteen aspects of the path of meditation? Those who want to be liberated, in order to make them accustomed to knowing this path in other ways, this is also fully examined and established, but its nature is actually one. If there is an aspect that is distinguished by difference, which is another thing taken by another consciousness, then at that time, the aspect that has not been completely cut off must be cut off. If under the knowledge of the Dharma, there is a difference that should be individually cut off, then because its object is regarded as another thing, its nature must be individually cut off, therefore, no matter who, if he is not skilled, even if he distinguishes the very subtle things in the way of inherent arising, he cannot know the meaning of dependent arising, that is, the meaning of inherent non-arising and one taste, let alone the coarse things?
Tibetan
་ལ་སོགས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དོན་དེ་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་མཐོང་སྟེ། རིམ་གྱིས་གོམས་པར་བྱས་ནས་མ་རིག་པ་མ་ལུས་པར་འགགས་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་བྱ་བ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཁྱོད་ཀྱི་གཞུང་ལྟར་ན། ཉོན་མོངས་ཟད་པའི་དགེ་སློང་གི །འཁོར་བ་གལ་ཏེ་རྣམ་བཟློག་ན། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང༌། །ཅི་ཕྱིར་དེ་ཡི་རྩོམ་མི་བཟད། །གལ་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་བཟློག་ན་ལས་ལྡོག་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དུ་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བར་འཇུག་པ་དང་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་ལྡོག་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་རྩོམ་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་གསུངས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྩོམ་པ་མ་གསུངས་སོ། །ཞེས་འདི་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་དེའི་རྩོམ་པ་ཐ་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །མི་མཁྱེན་ཏེ་མ་གསུངས་སམ་གཞན་ཞིག་གི་ཕྱིར་མ་གསུངས་ཞེས་བྱ། འདི་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་མི་མཁྱེན་ནི་མི་སྲིད་དོ། གཞན་ཞིག་གི་ཕྱིར་མ་གསུངས་ཞེས་བྱར་ནི་དེ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །ཟོ་ཆུན་བརྒྱུད་མོའི་འཁྲུལ་འཁོར་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་གསུངས་ཞེས་བྱར་ནི་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཟོ་ཆུན་བརྒྱུད་མོའི་འཁྲུལ་འཁོར་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་ཐ་མ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཟད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པས་ཐ་མ་ཡོད་པ་སྐད་བྱ་ན་ནི་དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མི་མཁྱེན་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་མཁྱེན་མི་སྲིད་པས་རྩོམ་པ་ཡང་བསྟན་དགོས་སོ། །མ་བསྟན་ན་ཡང་རིགས་པ་འདི་དང་སྦྱང་ན་མེད་དུ་མི་རུང་སྟེ་ དེ་བས་ན། རྩོམས་ཡོད་ན་ངེས་པར་ཡོད། །ལྟ་བར་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན། །རྩོམ་པ་ཡོད་པར་བརྟག་ན་ནི། །འཁོར་བ་ཐོག་མ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཐོག་མ་ཡོད་པ་ཅན་དུ་གྱུར་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཁས་བླངས་པས་ལོག་པར་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་ཉེས་པ་འདི་མེད་དོ། །སུ་དངོས་པོ་རྣམས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི
Chinese
更不用说其他的了。像这样，将缘起之义视为一个特征，逐渐习惯，使无明完全止息，安住于缘起之自性上，这就被称为在见法上获得了解脱和完成了任务，而不是其他。如果按照你的宗义，烦恼已尽的比丘，如果轮回可以完全逆转，那么圆满的佛陀们，为何不承受他的造作呢？如果以智慧逆转烦恼，那么业就会停止，因为不具备因和缘，从无始以来进入轮回，生和死一个接着一个传递，以自己的特征成立的自性，色等相续如果停止，那么，圆满的佛陀们没有宣说那个造作，是因为有这样的理由，所以薄伽梵没有宣说造作。对于此，你的蕴的相续的那个最后的造作，必须像那样说。是不知晓而没有说，还是因为其他原因没有说呢？对于此，薄伽梵是承认为一切智者，所以不知晓是不可能的。因为其他原因没有说，那也是不合理的。像水桶传递的转轮一样，因为无始而没有说，如果那样，像水桶传递的转轮一样，因为无始，所以它的最后也没有了。对于轮子等的比喻，也应该那样说。如果说因为说是会穷尽的，所以有最后，那么因此，佛陀薄伽梵就会有不知晓，因为不知晓是不可能的，所以也必须显示造作。即使不显示，如果与此理结合，也是不能没有的。 因此，如果存在造作，就必定存在，完全执持所见。如果考察存在造作，那么轮回就会变成有始的。如果变成有始的，那么就会变成承认无因论者，因此会变成邪见。对于宣说缘起者来说，没有这个过失。谁如果认为诸事物是缘起的
English
What need is there to mention anything else? In this way, seeing the meaning of dependent arising as a single characteristic, gradually becoming accustomed to it, and completely stopping ignorance, abiding in the knowledge that focuses on the very nature of dependent arising is designated as having attained liberation and accomplished the task in the seen Dharma, and it is not otherwise. If, according to your doctrine, the cycle of existence of a monk who has exhausted his afflictions could be completely reversed, then why would the fully enlightened Buddhas not endure his creation? If afflictions are reversed by wisdom, then karma ceases, because it does not possess causes and conditions. Therefore, if the continuum of forms, etc., which is established by its own characteristics, which enters into cyclic existence from beginningless time, and in which birth and death are transmitted one after another, ceases, then the fully enlightened Buddhas did not speak of that creation because the Blessed One did not speak of the creation for such a reason. In this regard, you must speak of the final creation of that continuum of your aggregates in the same way. Did he not speak because he did not know, or did he not speak for some other reason? In this regard, since the Blessed One is acknowledged to be omniscient, it is impossible that he did not know. To say that he did not speak for some other reason is also unreasonable. To say that he did not speak because it is beginningless like a water bucket wheel is to say that if that were the case, just as the water bucket wheel is beginningless, so too would its end be nonexistent. The same should be said of the examples of wheels and so on. If it is said that there is an end because it is said that it will be exhausted, then the Buddha, the Blessed One, would be ignorant. Since ignorance is impossible, creation must also be shown. Even if it is not shown, it is indispensable to combine it with this reasoning. Therefore, if there is creation, there must necessarily be, and completely hold what is seen. If one examines whether there is creation, then cyclic existence will become something with a beginning. If it becomes something with a beginning, then it will become an affirmation of the doctrine of causelessness, and therefore it will become a false view. For those who speak of dependent arising, there is no such fault. Whoever considers things to be dependently arising