Tibetan
ག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གིས་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གང་ཟག་དེ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་རིགས་ཏེ། དེ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་ཟ་བ་པོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང༌། བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཡང་འདོད་དོ། །སྨྲ་བ་འདི་ཡང་མི་རིགས་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ། གང་ཕྱིར་གཟུགས་ལས་སེམས་བརྗོད་མེད་མི་རྟོགས། །དངོས་ཡོད་བརྗོད་མེད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །གལ་ཏེ་བདག་འགའ་དངོས་པོར་གྲུབ་འགྱུར་ན། །སེམས་ལྟར་གྲུབ་དངོས་བརྗོད་དུ་མེད་མི་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས། བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་མི་སྲིད་པར་བསྟན་ནས། བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གང་ཕྱིར་ཁྱོད་བུམ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི། །ངོ་བོ་གཟུགས་སོགས་ལས་བརྗོད་མེད་འགྱུར་བས། །བདག་གང་ཕུང་པོ་ལས་བརྗོད་མེད་འགྱུར་ཏེ། །རང་གིས་ཡོད་པར་གྲུབ་པར་རྟོགས་མི་བྱ། །བུམ་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་བཏགས་པར་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདག་ཀྱང་བུམ་པ་ལྟར་བཏགས་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཉེ་བར་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དག་དངོས་པོའི་རྟེན་ཉིད་དུ་བརྗོད་ནས་དངོས་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་འགོག་པར་རྩོམ་པ། ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་རང་བདག་ལས་གཞན་ནི། །མིན་འདོད་གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་དངོས་འདོད་ཅིང༌། །དངོས་ལ་རྣམ་པ་དེ་གཉིས་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་མེད་དངོས་ཆོས་དང་བྲལ་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྟར་རང་གི་བདག་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞིང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ན། འདི་ནི་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ཆོས་དག་གི་རྟེན་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལྟར་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པ། དེ་ཕྱིར་ངར་འཛིན་རྟེན་ནི་དངོས་པོས་མིན། །ཕུང་ལས་གཞན་མིན་ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་མིན། །ཕུང་པོ་རྟེན་མིན་འདི་ནི་དེ་ལྡན་མིན། །ངར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ནི་ངེས་པར་གཞིག་པ་
Chinese
也无法说成是常恒和无常。六种识所了知的也是如此。那个人也可以说是实有，因为可以说他是作者和食者，并且与轮回和涅槃、束缚和解脱相关联。它也被认为是执我的对象。这种说法也被认为是不合理的。因为从色蕴中无法理解不可言说的意，实有不可言说，无法理解。如果某个我成立为实物，那么像意一样成立的实物就不可言说。因此，这段偈颂表明，不可言说的事物不可能实有，而是假立存在。之所以这样说，是因为：因为你的瓶子没有成立为实物，其自性从色等中变得不可言说，我从蕴中变得不可言说，不应认为它是自己成立的。就像瓶子从色等中不可说是同一或他异，并且被认为是假立存在一样，我也像瓶子一样变成假立存在，应该这样想。因此，这样用两段偈颂近似地显示了破斥和成立。 现在，叙述同一和他异是实物的所依，然后试图通过不是实物之法的所依来破斥我。你的识不是从自我的自性中产生的他异，而是认为是从色等中产生的他异实物，在实物中看到了这两种相，因此，因为我没有与实物之法分离。如果按照你的观点，我成立为实有，那么它必然会像识一样，不是从自己的自性中产生的他异，而是会变成与色等不同的自性。这也不是存在的。因此，因为不是实物之法的所依，所以不像瓶子一样，我不是存在的。因为这样进行分别观察时，人不可能实有。因此，我执的所依不是实物，不是蕴以外的他异，不是蕴的自性，不是蕴的所依，也不是与之相应的。我执的对象必定会被摧毁。
English
It is also impossible to say that it is constant and impermanent. It is also known by the six consciousnesses. That person can also be said to be substantially existent, because it can be said that he is the doer and the eater, and is associated with samsara and nirvana, bondage and liberation. It is also considered to be the object of self-grasping. This statement is also considered unreasonable. Because from the form, the inexpressible mind cannot be understood, the real is inexpressible, and cannot be understood. If some self were to be established as a real thing, then a real thing established like the mind would not be inexpressible. Therefore, this verse shows that it is impossible for the inexpressible to be substantially existent, but rather to be nominally existent. The reason for saying this is: Because your vase is not established as a real thing, its nature becomes inexpressible from form, etc., and I become inexpressible from the aggregates, it should not be thought that it is established by itself. Just as the vase cannot be said to be the same or different from form, etc., and is considered to be nominally existent, so too, I, like the vase, will become nominally existent, one should think in this way. Therefore, in this way, the refutation and establishment are shown approximately by two verses. Now, narrating that same and other are the basis of real things, and then attempting to refute the self by not being the basis of the dharma of real things. Your consciousness is not other than the nature of the self, but it is thought to be a different real thing from form, etc., and these two aspects are seen in the real thing, therefore, because I am not separated from the dharma of real things. If, according to your view, I am established as substantially existent, then it will inevitably be like consciousness, not other than its own nature, but will become a nature different from form, etc. This is also not existent. Therefore, because it is not the basis of the dharmas of real things, so like the vase, I am not existent. Because when one observes and analyzes in this way, it is impossible for a person to be substantially existent. Therefore, the basis of self-grasping is not a real thing, it is not other than the aggregates, it is not the nature of the aggregates, it is not the basis of the aggregates, nor is it corresponding to it. The object of self-grasping will definitely be destroyed.
Tibetan
ན་རྫས་སུ་ཡོད་པར་མི་རིགས་ཤིང༌། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་ཡང་མི་རུང་ལ། ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང༌། ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འདི་ལ་རྟེན་ཕུང་པོ་ཡོད་པས་ན་ཕུང་པོ་ལ་རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཕྱོགས་གཉི་ག་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚིག་བསྡུ་བ་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་ཏོ། །བདག་ནི་ཕུང་པོ་དང་ལྡན་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་བཏགས་པའམ། མ་དམིགས་པར་འདོད་པས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་རྣམ་པ་དག་གིས་བདག་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། འདི་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་རྟེན་གྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མ་ཆད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཁས་ལེན་གྱི་རྒྱུ་མེད་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་ལ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་པ་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པ་བསལ་ནས་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་ཞེས་བྱ་འདི་ཙམ་ཞིག་ འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་རྣམ་པར་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། བདག་ཏུ་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དོན་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཔེ་སྟོན་ཞིང་བཤད་པ། ཤིང་རྟ་རང་ཡན་ལག་ལས་གཞན་འདོད་མིན། །གཞན་མིན་མ་ཡིན་དེ་ལྡན་ཡང་མིན་ཞིང༌། །ཡན་ལག་ལ་མིན་ཡན་ལག་དག་དེར་མིན། །འདུས་པ་ཙམ་མིན་དབྱིབས་མིན་ཇི་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་གཞན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་དང༌། རྟེན་གྱི་ཕྱོགས་དང་བརྟེན་པའི་ཕྱོགས་དང༌། དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ་ཕྱོགས་ལྔ་པོ་དག་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །ཚོགས་པའི་ཕྱོགས་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཉིས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་དགོས་པས་དེ་དག་སྟོན་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཚོགས་ཙམ་ཤིང་རྟར་འགྱུར་ན་ནི། །སིལ་བུར་གནས་ལ་ཤིང་རྟ་ཉིད་ཡོད་གྱུར། །འདི་ནི་སྔར་བཤད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སླར་ཡང་ཉེ་བར་བཀོད་དེ་སྐྱོན་གཞན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གང་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་མེད་ཡན་ལག་དག །མེད་པས་དབྱིབས་ཙམ་ཤིང་རྟར་རིགས་པའང་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་མེད་ན་ཡན་ལག་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་དག་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་དག་གི་ཚོགས་པ་ཞིག་ཤིང་རྟར་གྱུར།
Chinese
也不应许其作为实物存在，也不应与蕴 अलग होना，也不是蕴的自性，也不是诸蕴的所依。或者说，因为此有作为所依的蕴，所以说蕴是所依。为了使所依和能依 दोनों स्पष्ट हो，依赖于两种词的 संक्षिप्तता。我也不应许自性与蕴相合。因此，即使认为自性是假立的或不可得的也可以，但如前所说的各种方式，不应承认自性，这是因为这样蕴就成了所依。就像“依此而生”这样，为了使世俗谛的安立不间断，就像不从无因等产生一样。在这里，如果真实地依赖于假立，那么为了消除如前所说的过失，为了使依于蕴而假立仅仅 为了使世间的名言得以安立，应当承认，因为能见到假立为自性。为了成立仅仅是假立的自性，为了阐明如前所说的意义，举出外道的例子并解说： रथ स्वयं अवयवों से भिन्न नहीं माना जाता है। न ही वह उनसे अभिन्न है, न ही वह उनसे युक्त है। न ही वह अवयवों में है, न ही अवयव उसमें हैं। न ही वह केवल उनका समूह है, न ही उनका आकार है，就像那样。因此，在这里，本体的方面和异体的方面，所依的方面和能依的方面，以及与之相应的方面，这五个方面之前已经阐述过了。集合的方面和形状的方面这两个方面需要成立，因此应当开始阐述这些方面。如果仅仅是集合就成了车，那么 当分散存在时，也应该有车。虽然这之前已经说过了，但为了通过说出其他的过失来阐明，所以再次提到。因此，说了“因为没有支分，所以没有支分者。没有支分，形状也不可能是车”。因为没有支分者，所以支分是不存在的，因此支分是不存在的。因此，什么的集合会变成车呢？
English
It is not appropriate to consider it as an existing substance, nor should it be different from the aggregates, nor is it the nature of the aggregates, nor is it the basis of the aggregates. Alternatively, since this has aggregates as a basis, it is said that the aggregates are the basis. In order to clarify both the aspect of the basis and the dependent, it relies on both abbreviations of words. I should also not consider the self as being in conjunction with the aggregates. Therefore, it is acceptable to consider the self as imputed or non-apprehended, but one should not accept the self in the ways that have been described, because in this way the aggregates become established as a basis. Just as "this arises dependent on this," in order to prevent the establishment of conventional truth from being interrupted, just as it does not arise from causelessness, etc. Here too, if one truly relies on imputation, then in order to eliminate the faults mentioned earlier, in order to establish that imputation is dependent on the aggregates alone, in order to establish the worldly conventions, one should accept it, because one sees the imputation as self. In order to establish the self as merely imputed, in order to clarify the meaning of what has been said, an example from external sources is shown and explained: A chariot is not considered different from its parts. Nor is it identical to them, nor is it in conjunction with them. Nor is it in the parts, nor are the parts in it. Nor is it merely their collection, nor is it their shape, just like that. Therefore, here, the aspect of identity and the aspect of otherness, the aspect of the basis and the aspect of the dependent, and the aspect of being in conjunction with it, these five aspects have already been explained. The aspect of the collection and the aspect of the shape need to be established, therefore one should begin to explain these aspects. If merely the collection becomes a chariot, then when existing separately, there should also be a chariot. Although this has been said before, it is mentioned again in order to clarify it by stating other faults. Therefore, it is said, "Because there are no limbs, there is no possessor of limbs. Without limbs, the shape cannot be a chariot either." Because there is no possessor of limbs, the limbs do not exist, therefore the limbs are non-existent. Therefore, what collection of things would become a chariot?