Tibetan
་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་པོ་ཡིན་ནོ། །རང་ཤ་སྟེར་ལའང་གུས་པར་བྱས་པ་ཡི། །སྣང་དུ་མི་རུང་དཔོག་པའི་རྒྱུར་ཡང་གྱུར། །དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་ཡོན་ཏན་སྣང་རུང་མ་ཡིན་པས་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟོང་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ལས་གསལ་བར་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་མེ་ལ་སོགས་པ་དག་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་པོ་དང༌། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ངེས་པའི་རྟགས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་པ་དང༌། གཏན་དུ་ བའི་བདེ་བ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་འདོད་པས། སྐྱེ་བོ་འདི་ཀུན་བདེ་བ་མངོན་འདོད་ཅིང༌། །མི་རྣམས་བདེ་བ་འང་ལོངས་སྤྱོད་མེད་མིན་ལ། །ལོངས་སྤྱོད་ཀྱང་ནི་སྦྱིན་ལས་འབྱུང་མཁྱེན་ནས། །ཐུབ་པས་དང་པོར་སྦྱིན་པའི་གཏམ་མཛད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ལ། བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་དང་ནད་དང་གྲང་བ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ། །སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ཙམ་སྲིད་པའི་བདེ་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་འཆིང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཙམ་གྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་ཉེ་བར་བརྟགས་པས། ཉེ་བར་འཚེ་བ་བསལ་བ་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་ཤིན་ཏུ་ཆེས་མངོན་པར་ཞེན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་བདེ་བ་མངོན་པར་འདོད་པ་དེའི་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ལོངས་སྤྱོད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ལོངས་སྤྱད་པ་མེད་པར་སྐྱེ་བར་མ་དམིགས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཡུལ་དེ་དག་ཀྱང་སྦྱིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མ་བསགས་པ་རྣམས་ལ་མི་འབྱུང་ངོ་སྙམ་དུ་མཁྱེན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བསམ་པའི་རང་བཞིན་མཁྱེན་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་རྣམས་པས་ཆེས་ཐོག་མར་སྦྱིན་པའི་གཏམ་ཉིད་མཛད་དོ། །ད་ནི་སྟོང་པ་པོའི་སེམས་ཅན་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། རང་གི་བྱ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་སྦྱིན་པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྙིང་རྗེ་དམན་ཞིང་ཤིན་ཏུ་རྩུབ་སེམས་ཅན། །རང་དོན་ལྷུར་ལེན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་གང༌། །དེ་དག་གི་ཡང་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས།
Chinese
是为了一切遍知之因的最初之因。即使是布施自己的肉，也恭敬地去做，也成了不可思议的推测之因。那时，那位菩萨的功德，因为不是显而易见的，所以证悟等等是什么，那些也是从对外和对内的自性之事物空性的差别的随行推测中才能明显地推测出来，就像从烟等推测火等一样。如菩萨们的布施是成佛之因的最初之因，以及不是显而易见的功德的确定之相一样。对于普通人、声闻和独觉们来说，也是为了想要显示说，痛苦的表面治疗和获得永久之乐的因，所以说了：此等众生皆欲求现乐，人们之乐非无受用也，受用亦从布施生，知是已，能仁最初说布施。说了这个之后，对于饥渴、疾病和寒冷等等的对治，仅仅是痛苦的表面治疗，就认为这是产生轮回之乐的因，仅仅以颠倒的束缚，就对自性的相续进行执着，因为消除近处的损害不是快乐的自性，所以世间非常执着于此。像那样想要显现的快乐，其快乐仅仅是痛苦的表面治疗的自性，那即是想要显现的对境受用，成了痛苦的对治，没有颠倒的自性，没有受用就不会产生。也知道那些成为痛苦表面治疗之因的对境，对于没有积累从布施中产生的福德之事物的人们来说，是不会产生的。所以，世尊知道所有众生的心之自性，比起以戒律等等的言说，最先说了布施之言。现在，即使是空性论者的有情与道理不相符，但为了与自己的行为相符，要说布施的伟大自性，对于慈悲心低下且非常粗暴的有情，以及仅仅成为一心只顾自己利益的人，他们的所欲受用等。
English
It is the very first cause of the cause of all omniscience. Even giving one's own flesh, doing it with respect, also becomes the cause of inconceivable inference. At that time, the qualities of that Bodhisattva, because they are not obvious, so what are the realizations and so on, those are also clearly inferred from the inference following the difference of the emptiness of the nature of external and internal things, just like inferring fire etc. from smoke etc. Just as the giving of Bodhisattvas is the very first cause of becoming a Buddha, and the definite sign of non-obvious qualities. For ordinary people, hearers, and solitary Buddhas, it is also in order to show that the superficial treatment of suffering and the cause of obtaining permanent happiness, so it is said: All these beings desire manifest happiness, the happiness of people is not without enjoyment, enjoyment also arises from giving, knowing this, the capable one first spoke of giving. After saying this, for the remedies of hunger, thirst, disease, and cold etc., merely the superficial treatment of suffering, it is considered the cause of the happiness of existence, merely with inverted bondage, one clings to the continuum of self-nature, because eliminating nearby harm is not the nature of happiness, so the world is very attached to this. Like that, the happiness that one wants to manifest, its happiness is merely the nature of the superficial treatment of suffering, that is, the object of enjoyment that one wants to manifest, becomes the remedy for suffering, without inverted nature, without enjoyment, it will not arise. It is also known that those objects that become the cause of the superficial treatment of suffering, for those who have not accumulated the object of merit arising from giving, they will not arise. Therefore, the Blessed One, knowing the nature of the minds of all beings, first spoke of the words of giving, rather than speaking of discipline etc. Now, even if the sentient beings of emptiness do not conform to reason, but in order to conform to their own actions, the great nature of giving must be spoken of, for sentient beings with low compassion and very harshness, and those who only become single-mindedly concerned with their own interests, their desired enjoyments etc.