Tibetan
འི་ཕྱིར་ཡོད་པར་དམིགས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ། མེ་ལོང་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་དག་ལ། །ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡི། །གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ལྗོན་པ་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བདེན་པ་གཉིས་སུ་འང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པའང་མིན། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྣམ་པ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་ཡང་རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་བཅོས་ལས། གང་ཞིག་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །སྔོན་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ། དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན། །རྟག་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ནི། །ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དངོས་དེ་ནི། །རྟག་དང་མི་རྟག་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཇི་ལྟར་སྟོན་པས་སྤྲུལ་པ་ནི། །རྫུ་འཕྲུལ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲུལ་ཞིང༌། །སྤྲུལ་པ་དེ་ཡང་ སྤྲུལ་པ་ན། །སླར་ཡང་གཞན་ནི་སྤྲུལ་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་བྱེད་པོ་དེ་ལས་གང༌། །བྱས་པའང་སྤྲུལ་པའི་རྣམ་པ་བཞིན། །དཔེར་ན་སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་གཞན་ཞིག །སྤྲུལ་པ་མཛད་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་ལས་དང་ལུས་རྣམས་དང༌། །བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་དག །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང༌། །སྨིག་རྒྱུ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་ཡིན། །ཞེས་སྤྲུལ་བའི་དཔེས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམས་སྐྱེ་བར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པས་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ལས་རྣམས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་ཡང་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན་དང་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པར་ཡང་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་མེད་པར་ཡང་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་མི་འགག་པ།། དེ་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་འདི་ནུས་ཕྱིར། །ལ་ལར་ལས་འགགས་ཡུན་རིང་ལོན་ལས་ཀྱང༌། །འབྲས་བུ་ཡང་དག་འབྱུང་བར་རིག་པར་གྱིས། །གང་གི་ལྟར་ན་ལས་འགགས་པ་དེ་ནི་འགགས་ཟིན་པའི་ལས་དེ་ལས་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་བརྩད་པའི་ལན་དུ། འགགས་ཟིན་པའི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་གཞག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ། བུ་ལོན་གྱི་དབང་རྒྱ་དང་འདྲ་བའི་ཆོས་གཞན་ཆུད་མི་ཟ་བའམ། ཐོས་པའམ། ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྒོས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །གང་གི་ལྟར་ན་ལས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་དེའི་ལྟར་ན་ནི་དེ་འགག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། མ་ཞིག་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས། ལས་རྣམས་མི་འཇིག་པས་ལས་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། བསྟན་བཅོས་ལས། གང་ཕྱིར་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད། །འདི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་དེའི་ཕྱིར། །གང་ཕྱིར་དེ་ནི་མ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཕྱིར་ཆུད་ཟར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །མདོ་ལས་ཀྱང༌། མི་ཡི་ཚེ་ཚད་ལོ་བརྒྱ་སྟེ། །དེ་སྲིད་འཚོ་ཞེས་བརྗོད་མོད་ཀྱི། །ལོ་ལ་ཕུང་པོར་སྤུངས་པ་མེད། །སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་དེ་དང་ མཚུངས། །ཟད་པ་མེད་ཅེས་གང་སྨྲས་དང༌། །ལས་ཟད་ཅེས་ནི་གང་སྨྲས་པ། །སྟོང་པའི་ཚུལ་དུ་ཟད་པ་མེད། །ཐ་སྙད་ཚུལ་དུ་ཟད་པར་བསྟན། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཇི་སྐད་བསྙད་བའི་དོན་ཉིད་དཔེའི་སྒོ་ནས་བཤད་པ། །རྨི་ལམ་དམིགས་པའི་ཡུལ་དག་མཐོང་ནས་ནི། །སད་ཀྱང་བླུན་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་འགགས་ཤིང་རང་བཞིན་ཡོད་མིན་པའི། །ལས་ལས་ཀྱང་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཇི་སྐད་དུ། སྲིད་པ་འཕོ་བའི་མདོ་ལས། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་མི་ཞིག་ཉལ་བའི་རྨི་ལམ་ན་ཡུལ་གྱི་བུད་མེད་བཟང་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་རྨིས་ལ། དེ་ཉལ་བ་ལས་སད་ནས་ཡུལ་གྱི་བུད་མེད་བཟང་མོ་དྲན་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་ཅི་སྙམ་དུ་སེམས། གང་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་གྱི་བུད་མེད་བཟང་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་རྨིས་ལ། དེ་ཉལ་བ་ལས་སད་ནས་ཡུལ་གྱི་བུད་མེད་བཟང་མོ་དེ་དྲན་བའི་མི་དེ་མཁས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནམ། གསོལ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་མ་ལགས་ཏེ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྨི་ལམ་གྱི་བུད་མེད་བཟང་མོ་ཡང་མ་མཆིས་ཤིང་མི་དམིགས་ལགས་ན། དེ་དང་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ལྟ་ག་ལ་མཆིས་ཏེ། འདི་ལྟར་མི་དེ་ནི་ཕོངས་ཤིང་དུབ་བའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཡང་མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་ནས་ཡིད་བདེ་བར་གྱུར་པའི་གཟུགས་རྣམས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ། མངོན་པར་ཞེན་པར་གྱུར་ནས་ཆགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཆགས་ནས་འདོད་ཆགས
Chinese
虽然观待于彼而存在，但自性上无生。如是说：明镜极其清净时，如何自性本无有，影像显现亦如是，树木诸法如是知。如是说。因此，在二谛中也因为没有自性，所以它们不是常，也不是断。因为如此，事物如影像般自性空，正因为如此，在胜义谛和世俗谛二者中，也因为没有自性即自性，所以没有常断。如经部中说：若有自性者，彼非无故常。先有今无者，则成断灭论。如是说。同样，若承认事物存在，则堕入常断见，因事物是常与无常故。如是说等等。同样，如佛陀所化现之化身，以神通圆满而化现。化身亦复化现时，复如他化现一般。如是作者彼所作，亦如化现之相般。譬如化身作化身，化现所作亦如是。烦恼业与身等，作者与果亦如是。如乾闼婆城一般，如阳焰梦幻之相似。如是以化身之譬喻，显示从无自性中生出无自性。因此，如是于二谛中亦无自性，故于常断之见远远舍弃，不仅如此，业已灭尽，虽已过长久时间，然诸业之果与关联，于阿赖耶识之相续，及不失坏与获得等，亦完全无有分别而合理。如何呢？何以自性彼不灭，故无阿赖耶亦能故。于彼业灭时久远，亦当了知正果生。若问业已灭尽，则从灭尽之业中，如何生果？答：当安立灭尽之业的能力。
English
Although it exists in relation to that, it is not produced by its own nature. As it is said: When a mirror is extremely pure, how can it not have its own nature? The appearance of the image is the same, know that trees and all dharmas are like that. It is said like that. Therefore, in the two truths, also because there is no self-nature, they are neither permanent nor impermanent. Because of this, things are empty of self-nature like images, and precisely because of this, in both the ultimate truth and the conventional truth, also because there is no self-nature, there is no permanence or impermanence. As it is said in the scriptures: If there is self-nature, it is permanent because it is not non-existent. If it is said that it existed before but does not exist now, then it becomes a theory of annihilation. It is said like that. Similarly, if one admits that things exist, then one falls into the view of permanence and annihilation, because things are permanent and impermanent. It is said like that and so on. Similarly, like the emanation of the Buddha, it is emanated by the perfection of miraculous powers. When the emanation is also emanated, it is again like another emanation. Likewise, whatever the maker does is also like the appearance of an emanation. For example, an emanation makes an emanation, and the actions of the emanation are also like that. Afflictions, actions, and bodies, as well as the doer and the result, are like a city of gandharvas, like a mirage or a dream. In this way, by the analogy of emanation, it is shown that from the absence of self-nature, the absence of self-nature arises. Therefore, since there is no self-nature in both of these two truths, the view of permanence and annihilation is abandoned far away, and not only that, even though the actions have ceased and a long time has passed, the results and connections of the actions, in the continuity of the alaya consciousness, and the non-loss and attainment, etc., are also reasonable without any distinction. How is it? Why is it that self-nature does not perish, so it can also do without the alaya. Even when the action has ceased for a long time, one should also know that the correct result arises. If one asks how the result arises from the action that has ceased, then the answer is: the ability of the action that has ceased should be established.
Chinese
总之，就是了知作为阿赖耶识，或者像债务的支配权一样不会浪费其他法，或者通过听闻，或者被业的习气所熏染的识的相续。如果按照业不是以自己的自性而产生的观点来看，那么它就不会灭亡，而且不坏灭也不可能产生结果，因此，业不会坏灭，业和果的关系就会非常清楚地阐述。如经中所说：因为业不生，因此没有自性。因为那是不生的，因此不会浪费。就像这样说的。经中也说：人的寿命一百岁，虽然说能活那么久，但是年数并没有堆积成堆。修行也与之相同。哪里说没有穷尽，哪里说业已穷尽，在空性的角度上没有穷尽，在名言的角度上显示为穷尽。如是宣说的意义以譬喻的方式解说。梦中见到所缘的境，醒来后愚者也会生起贪执。同样，灭尽且没有自性的业，也会产生果。如《转有经》中所说：大王，譬如有人在睡眠的梦中梦见与美丽的女子一起享乐，那人从睡梦中醒来后忆念着那位美丽的女子，大王您怎么想？那个人梦见与梦中的美丽女子一起享乐，那人从睡梦中醒来后忆念着那位美丽的女子，那个人是具有智慧的自性吗？回答说：世尊，不是的。为什么呢？世尊，因为梦中的美丽女子也不存在，也无法见到，怎么可能有与她一起享乐的事情呢？这样，那个人就会变成贫穷和疲惫的命运。世尊说：大王，同样，没有听闻的凡夫俗子，用眼睛看到各种色相后，对那些令人愉悦的色相产生执着，产生执着后就会生起贪欲。生起贪欲后就会产生贪爱。
English
In short, it is to understand the continuum of consciousness as the Alaya consciousness, or like the dominion of debt that does not waste other dharmas, or through hearing, or the consciousness that is imbued with the imprints of karma. According to the view that karma is not produced by its own nature, it does not cease, and it is not impossible for a result to arise from what is not destroyed. Therefore, karma does not perish, and the relationship between karma and its result will be very clearly explained. As it is said in the scriptures: Because karma does not arise, therefore it has no nature. Because it is unborn, therefore it will not be wasted. It is like this saying. It is also said in the sutras: The lifespan of a person is one hundred years, although it is said that one can live that long, the years are not piled up in a heap. Practice is also the same. Where it is said that there is no exhaustion, and where it is said that karma is exhausted, there is no exhaustion from the perspective of emptiness, and it is shown as exhaustion from the perspective of conventional truth. The meaning of what was said is explained through an analogy. Having seen the objects of focus in a dream, even a fool will generate attachment upon awakening. Similarly, even from karma that has ceased and has no nature, there is a result. As it is said in the Sutra of the Transference of Existence: Great King, for example, a person dreams in his sleep of enjoying himself with a beautiful woman of the land, and when he awakens from his sleep, he remembers that beautiful woman. Great King, what do you think? That person dreamed of enjoying himself with the beautiful woman of the land in his dream, and when he awakens from his sleep, he remembers that beautiful woman. Is that person of the nature of wisdom? He replied: Blessed One, no. Why is that? Blessed One, because the beautiful woman of the dream does not exist and cannot be seen, how could there be enjoyment with her? Thus, that person will become a person with a destiny of poverty and fatigue. The Blessed One said: Great King, similarly, ordinary people who have not heard the teachings, upon seeing forms with their eyes, become attached to those forms that bring pleasure to the mind. Having become attached, they generate desire. Having generated desire, they generate craving.