Tibetan
བོའང་མིན། །གལ་ཏེ་མིག་གི་བློ་ལ་རང་གི་སྐྱེ་བྱེད་དུས་གཅིག་པ། །མིག་ལ་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་ལས། །གཞན་ཉིད་ཡོད་ན་ཡོད་ལ་འབྱུང་བས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅི་སྟེ་དེ་མེད་ཅེ་ན་འདི་ལ་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྐྱེད་པར་འབྱེད་པ་བསྐྱེད་བྱ་གཞན་སྐྱེད་པ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ན། །ཡོད་པའམ་འོན་ཏེ་མེད་དང་གཉི་ག་གཉིས་བྲལ་ཞིག་སྐྱེད་གྲང༌། །ཡོད་ན་སྐྱེད་བྱེད་ཅི་དགོས་མེད་ལའང་དེས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །གཉིས་ཉིད་ལ་དེས་ཅི་བྱ་གཉིས་དང་བྲལ་ལའང་དེས་ཅི་བྱ། །གང་གིས་རང་ལྷ་ལ་གནས་འཇིག་རྟེན་ཚད་མར་འདོད་པས་ན། །འདིར་ནི་རིགས་པ་སྨྲས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྟ་ཀོ་ཅི་ཞིག་བྱ། །གཞན་ལས་གཞན་འབྱུང་བ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །དེས་ན་གཞན་ལས་སྐྱེ་ཡོད་འདིར་ནི་རིགས་པ་ཅི་ཞིག་དགོས། །དངོས་ཀུན་ཡང་དག་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་དེ་དེ་ཉིད་དེ། །མཐོང་བ་བརྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །མཐོང་བ་བརྫུན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་འདོད་དེ། །དབང་པོ་གསལ་དང་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ནོ། །སྐྱོན་ལྡན་དབང་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། །དབང་པོ་ལེགས་གྱུར་ཤེས་ལྟོས་ལོག་པར་འདོད། །གནོད་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་བ་གང་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག། །མི་ཤེས་གཉིད་ཀྱིས་རབ་བསྐྱོད་མུ་སྟེགས་ཅན། །རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་བརྟགས་པ་དང༌། །སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་སོགས་ལ་བརྟགས་པ་གང༌། །དེ་དག་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་ཡོད་མིན་ཉིད། །མིག་ནི་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིས། །རབ་རིབ་མེད་ཤེས་ལ་གནོད་མིན་ཇི་ལྟར། །དེ་བཞིན་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་སྤངས་པའི་བློས། །དྲི་མེད་བློ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །བཅོས་མར་གྱུར་པའི་དངོས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ། །རབ་རིབ་མཐུ་ཡིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པའི། །ངོ་བོ་ལོག་པ་གང་ཞིག་རྣམ་བརྟགས་པ། །དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་གང་དུ་མིག་དག་པས། །མཐོང་དེ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་འདིར་ཤེས་ཀྱིས། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། །འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་འཕགས་གཞན་གྱིས། །ཅི་དགོས་འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །བླུན་པོ་ཚད་མར་རིགས་པའང་མ་ཡིན
Chinese
也不然。如果眼睛的智慧和自己的生起同时，和眼睛等一起生起的意识等之外，他者存在，存在着，生起有什么必要？如果说那不存在，那么对此过失已经说过了。生起所生，所生他者，生起那是因，存在或者不存在，以及二者俱离，生起哪个呢？如果存在，生起者有什么必要？不存在，那又做什么呢？对于二者，那做什么？对于和二者相离的，那又做什么？谁以自己的天为处所，认为世间是量，那么，此处仅仅以理智言说，看又做什么呢？从他者生起他者，世间人也了知，因此，他者生起存在，此处理智有什么必要？以如实和虚妄见一切事物，就能执取事物和自性二者。如实所见之境，那就是它本身，所见虚妄，称为世俗谛。所见虚妄也承许为两种，根清晰和根有缺陷。有缺陷的根的识，相对于根好的识，认为是颠倒的。没有损害的六根，所取之境，世间人所了知，从世间本身是真实的，剩余的，从世间本身安立为颠倒。 被无知睡眠扰乱的，外道们，对于自我的如实观察，以及对于幻术、阳焰等的观察，那些甚至比世间还不存在。眼睛有翳障者所见，如何不损害无翳障的识？同样，舍弃无垢智慧的分别念，对于无垢智慧没有损害。愚痴自性是遮蔽，因此是世俗，由它所伪装显现为真实的，称为世俗谛，这是能仁所说，成为伪装的事物是世俗。以翳障的力量，对于毛发等，所分别的颠倒自性，那本身在何处眼睛清净所见，那就是它本身，同样此处以智慧。如果世间是量，那么，仅仅以世间所见，其他圣者有什么必要？圣者的道做什么？愚笨者不是量，理智也不行。
English
Neither is it. If the eye's wisdom and its own arising are simultaneous, and arise together with the eye, etc., apart from consciousness, etc., if another exists, what need is there for arising since it exists? If it is said that it does not exist, then this fault has already been stated. What is produced by production, the other that is produced, the production that is the cause, does it produce something that exists, or does not exist, or is separate from both? If it exists, what need is there for a producer? If it does not exist, then what does it do? What does it do for both? What does it do for what is separate from both? Whoever considers the world to be a measure, with his own god as his abode, then, here, merely speaking with reason, what is the use of looking? The arising of another from another is also understood by worldly people, therefore, the arising of another exists, what need is there for reason here? By seeing all things as true and false, one will grasp both things and their nature. The object seen as true is that itself, the false seeing is called conventional truth. False seeing is also accepted as two kinds, clear senses and defective senses. The knowledge of those with defective senses is considered to be reversed in relation to the knowledge of those with good senses. Whatever is apprehended by the six senses without harm is understood by the world, and is true from the world itself, the remainder is established as reversed from the world itself. Those heretics who are disturbed by the sleep of ignorance, their examination of the self as it is, and their examination of illusions, mirages, etc., those are even more non-existent than the world. Just as the sight of one with blurred eyes does not harm the knowledge without blurred vision, similarly, the mind that has abandoned stainless wisdom does not harm stainless wisdom. Ignorance is obscuration by its very nature, therefore it is conventional, and whatever is fabricated by it appears to be true, that is called conventional truth, as the capable one has said, and things that have become fabricated are conventional. By the power of blurred vision, whatever reversed nature is discriminated in hair and the like, that itself, where the eye is pure, what is seen is that itself, similarly here by wisdom. If the world is a measure, then, what need is there for other noble ones, since it is seen by the world itself? What does the path of the noble ones do? The foolish are not a measure, and reason is also not.
Tibetan
་ནོ། །རྣམ་ཀུན་འཇིག་རྟེན་ཚད་མིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་གནོད་པ་མེད། །འཇིག་རྟེན་དོན་ནི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་ཉིད་ཀྱིས། །གལ་ཏེ་སེལ་ན་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས། །བདག་གིས་བུ་འདི་སྐྱེད་ཅེས་སྨྲ་བྱེད་ཅིང༌། ཤིང་ཡང་བཙུགས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོག་དེས་ན། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། །གང་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ཕྱིར་མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་པ་མེད། །གང་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་དེ་ཕྱིར་ཡང༌། །མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་མི་བྱ། །གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྟེན་འགྱུར་ན། །དེ་ལ་སྐུར་བས་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རིགས་མིན་དེ་ཕྱིར་དངོས་ཡོད་མིན། །གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་བདག་ཅན་དངོས་ལས་ཚུ་རོལ་ཏུ། །གནས་རྙེད་མ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཐ་སྙད་བདེན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བྱ། །དེ་ཉིད་སྐབས་སུ་རིགས་པ་གང་ཞིག་གིས། ། བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་རིགས་མིན་པའི། །རིགས་དེས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རིགས་མིན་པས། །ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་གང་གིས་ཡིན་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་སྟོང་པ་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ། །ཚོགས་ལ་ལྟོས་རྣམས་མ་གྲགས་པ་ཡང་མིན། །ཇི་ལྟར་དེར་ནི་གཟུགས་བརྙན་སོགས་སྟོང་ལས། །ཤེས་པ་དེ་ཡི་རྣམ་པ་སྐྱེ་འགྱུར་ལྟར། །དེ་བཞིན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ན་ཡང༌། །སྟོང་ཉིད་དག་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །བདེན་པ་གཉིས་སུའང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པའང་མིན། །གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་མི་འགག་པ། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་འདི་ནུས་ཕྱིར། །ལ་ལར་ལས་འགགས་ཡུན་རིང་ལོན་ལས་ཀྱང༌། །འབྲས་བུ་ཡང་དག་འབྱུང་བར་རིག་པར་གྱིས། །རྨི་ལམ་དམིགས་པའི་ཡུལ་དག་མཐོང་ནས་ནི། །སད་ཀྱང་བླུན་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་འགགས་ཤིང་རང་བཞིན་ཡོད་མིན་པའི། །ལས་ལས་ཀྱང་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཡུལ་ནི་ཡོད་ཉིད་མིན་མཚུངས་ཀྱང༌། །རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་སྐྲ་ཤད་རྣམ་པར་ནི། །མཐོང་གི་དངོས་གཞན་རྣམ་པར་མ་ཡིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་སྨིན་ལས་སླར་སྨིན་མིན་ཤེས་ཀྱིས། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་སྨིན་མི་དགེ་ནག་པོའི་ལས། །རྣམ་སྨིན་དགེ་ཉིད་དགེ་ལས་ཡིན་མཐོང་ཞིང༌། །དགེ་མི་དགེ་མེད་བློ་ཅན་ཐར་འགྱུར་ཏེ། །ལས་འབྲས་རྣམས་ལ་སེམས་པའང་དགག་པ་མཛད། །ཀུན་གཞི་ཡོད་ཅིང་གང་ཟག་ཉི
Chinese
非也。以一切世间非量之故，彼时世间无有损害。世间之义唯世间名言，若除遣之，则世间有损。何以故？世间唯种少许种子后，言说我生此子，亦思惟如我已植树，以是之故，从他而生亦无有世间。何以故？苗芽非异于种子，是故苗芽时，种子不坏。何以故？一亦非有，是故，苗芽时，亦不应说种子是有。若自之体性成为所依，则于彼诽谤，以事物坏灭之故。若空性成为事物坏灭之因，则彼非理，是故非实有。何以故？此等事物若分析，彼即非于有自性之事物中，寻得在于此彼，是故对于世间之名言真实，不应分析。彼时以何种理路， 从自与从他生非理路，以彼理路于名言中亦非理路故，汝之生以何而成为有？事物空性如影像等，观待于集合者，亦非不著名。如彼处影像等从空性中，知识彼之行相生起之理，如是，一切事物虽空性，然从空性等中极生起。于二谛中亦无有自性之故，彼等非常亦非断。何以故？以自性彼不灭之故，是故虽无阿赖耶，然以此能故，于有些处业灭度久远后，亦应知果真实生起。如于梦中见所缘境后，醒时愚者亦生贪著，如是，从灭度且无有自性之业中，亦有果。如境虽等同非有，然眼翳者于发丝行相，见与不见余物行相之理，如是，从成熟知非复成熟，是故从异熟不善黑业中，见异熟善性从善业中生，无有善不善之智者得解脱，亦遮止于业果等作意。有阿赖耶且
English
It is not so. Because all worldly things are immeasurable, at that time the world is not harmed. The meaning of the world is only the worldly convention. If it is removed, the world will be harmed. Why? The world only plants a few seeds and then says that I have given birth to this son, and also thinks that I have planted a tree. Therefore, there is no world that is born from others. Why? The sprout is not different from the seed, so the seed is not destroyed when the sprout is there. Why? One is also non-existent, so it should not be said that the seed is existent when the sprout is there. If one's own nature becomes the basis, then slandering it will destroy things. If emptiness becomes the cause of the destruction of things, then it is unreasonable, so it is not real. Why? If these things are analyzed, they cannot be found in things with self-nature, but are found here and there. Therefore, the worldly conventions are true and should not be analyzed. At that time, by what kind of reasoning, Birth from oneself and from others is not reasonable. Since that reasoning is also unreasonable in conventions, by what does your birth become existent? Empty things such as images, etc., which depend on aggregates, are also not unknown. Just as images, etc., arise from emptiness, and the appearance of knowledge arises from it, so all things, although empty, arise greatly from emptiness, etc. Because there is no self-nature in the two truths, they are neither permanent nor discontinuous. Why? Because they do not cease by nature, so although there is no Alaya, it is possible because of this. In some places, even after the karma has ceased for a long time, it should be known that the fruit truly arises. Just as after seeing the object of focus in a dream, even when awake, fools develop attachment, so even from karma that has ceased and has no self-nature, there is a result. Just as the object is equally non-existent, but a person with cataracts sees the appearance of hair streaks and does not see the appearance of other things, so from maturity, one knows that it is no longer mature. Therefore, from the black karma of the impure ripening, one sees that the nature of pure ripening arises from good karma, and the wise who have no good or impure are liberated, and they also prevent thinking about karma and its results. There is Alaya and