Tibetan
ར་ལེན་པ་དང་ལྟ་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་དང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་བཞི་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ཟད་པས་ནི་ཡང་སྲིད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྐྱེ་བ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ལྡོག་པའི་རིམ་པ་འདི་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེའི་ཕྱིར། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །འདི་ལྟར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཟད་ན་དེའི་རྐྱེན་ཅན་སྲིད་པ་ཡང་མི་འབྱུང་ལ། ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་སྲིད་པ་འགགས་ན་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པས་ཐར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ། །འོ་ན་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་གང་ཟད་པས་ཟད་པར་འགྱུར་བརྗོད་དགོས་སོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །དེ་དག་སྤྲོས་ལས་སྤྲོས་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པ་ལ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས། །ཀུན་དུ་རྟོག་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས། །སྡུག་དང་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག །བརྟེན་པ་ཉིད་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང༌། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །མདོ་ལས་ཀྱང་འདོད་པ་ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི། །ཤེས་ཏེ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་སྐྱེ། །ཁྱོད་ལ་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་ང་ལ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་པ། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དང༌། བརྗོད་བྱ་དང༌། རྗོད་བྱེད་དང༌། བུམ་པ་དང༌། སྣམ་བུ་དང༌། ཤིང་རྟ་དང༌། གཟུགས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། སྐྱེས་པ་དང༌། བུད་མེད་དང༌། རྙེད་པ་དང༌། མ་རྙེད་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། གྲགས་པ་དང༌། མ་གྲགས་པ་དང༌། བསྟོད་པ་དང༌། སྨད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྲོས་པ་དེ་ཡང་མ་ལུས་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། དངོས་པོ་ ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོར་དམིགས་པ་ཡོད་ན་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྤྲོས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་གྱི། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མོ་མ་དམིགས་པར་ནི་ཆགས་པ་ཅན་དག་དེའི་ཡུལ་ཅན་སྤྲོས་པ་འཇུག་པར་མི་བྱེད་དོ། །སྤྲོས་པ་མ་བཅུག་པར་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཚུལ་
Chinese
执取和见、戒律、苦行、我语，名为近取，即舍弃四种近取。近取灭尽，则具有再有之相的生灭尽。因此，为了如此安立生灭的次第，故说：业与烦恼尽则解脱。如是，近取灭尽，则以其为缘的有亦不生。近取与有灭尽，则生老死等又怎能存在？如是，则成立了业与烦恼灭尽则解脱。那么，业与烦恼以何灭尽而灭尽呢？说：业与烦恼由分别，彼等戏论生戏论，空性之中将止灭。幼稚的异生凡夫不如理作意，于色等法生起贪等烦恼。贪嗔痴诸法，说由分别而生。可爱与不可爱，颠倒唯从依缘生。如是宣说。经中亦云：欲望汝之根，知由分别生，汝于分别不生，是故于我不生。如是，暂且业与烦恼由分别而生，而彼等分别亦由种种戏论，从无始轮回至今串习，知识与所知，能诠与所诠，瓶子与氆氇，车乘与色，受与男女，获得与未获得，安乐与痛苦，名声与无名，赞叹与诽谤等相而生。世间之戏论亦无余由空性，即以观一切事物为空性而止灭。如何止灭？因为若有于事物之执著，则有如前所说之戏论。若不执著石女之女，则贪著者不生起以彼为境之戏论。不生起戏论，则以彼为境之
English
Attachment and views, discipline, asceticism, and the assertion of self are called clinging, that is, abandoning the four clingings. When clinging is exhausted, the birth that is characterized by rebirth will be exhausted. Therefore, in order to establish the order of the cessation of birth in this way, it is said: liberation comes from the exhaustion of karma and afflictions. In this way, if clinging is exhausted, then existence, which is conditioned by it, will not arise. If clinging and existence cease, then how can birth, old age, and death exist? Thus, it is established that liberation comes from the exhaustion of karma and afflictions. Then, by what exhaustion do karma and afflictions become exhausted? It is said: Karma and afflictions arise from conceptualization, those elaborations arise from elaboration, and they will cease in emptiness. Ignorant ordinary beings do not properly attend to forms and so on, and afflictions such as attachment arise. Attachment, hatred, and ignorance are said to arise from conceptualization. Lovable and unlovable, inverted, arise entirely from dependence. Thus it is explained. The sutra also says: Desire, your root, know that it arises from conceptualization, if you do not arise in conceptualization, therefore you do not arise in me. Thus it is said. Thus, for the time being, karma and afflictions arise from conceptualization, and those conceptualizations also arise from various elaborations, habitual from beginningless samsara, knowledge and knowable, expresser and expressed, pot and woolen cloth, chariot and form, feeling and male and female, gain and no gain, happiness and suffering, fame and no fame, praise and blame, and so on. Those worldly elaborations are also entirely through emptiness, that is, by seeing all things as emptiness, they will cease. How do they cease? Because if there is attachment to things, then there will be the elaborations as mentioned before. If there is no attachment to the daughter of a barren woman, then those with attachment will not engage in elaborations with that as their object. If elaborations do not arise, then with that as their object,
Tibetan
བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་བཅུག་པར་ཡང་ང་དང་ང་ཡི་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་མ་བསྐྱེད་པར་ནི་ལས་དག་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ལ། ལས་དག་མི་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་ཞེས་བྱ་བའི་འཁོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞིང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྡོག་ཅིང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལོག་པས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་ལ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་པས་སྐྱེ་བ་ལྡོག་པ་དེའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ་བརྒྱ་པ་ལས། མདོར་ན་ཆོས་ནི་མི་འཚེ་བར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །སྟོང་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པ་སྟེ། །འདིར་ནི་དེ་གཉིས་འབའ་ཞིག་གོ །ཞེས་བཤད་དོ། །སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་ནས། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པའི་དང་ཅན་བདག་དང་བདག་གི་ཐ་མེད་པ་ལ་ངེས་པར་ལྟ་བ་ལ་ཡང༌། བདག་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་འདི་དག་ནི་ཆོས་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ལྟ་བ་སྐྱེ་སྟེ། འདི་ལྟར་བདག་ནི་ངར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་དེ་མེད་ན་དེ་ཡང་མི་འབྱུང་ལ། དེ་མེད་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་འགའ་ལ་ཡང་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པས་ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་ཀྱི་བརྡར་ བྱ་བ་མ་གཏོགས་པར། ང་ལ་ནི་ངར་འཛིན་པ་མེད་ཅིང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རང་གི་ངོ་བོ་ངེས་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འདུ་བྱེད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ལྟ་བ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པས། དེའི་ཕྱིར། ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་མེད་གང༌། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་དེ་སྐད་དུ་སྨྲའོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ལ། སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་བ་མ་ཡིན་པ་དེ
Chinese
如果不是这样，分别念就不会产生。没有产生分别念，就不会从我与我所的执着中生起以坏聚见为根本的烦恼之聚。没有生起以坏聚见为根本的烦恼之聚，就不会造作诸业。没有造作诸业，也就不会体验生老病死的轮回。因此，空性是寂灭一切戏论之自性，依此便能远离戏论，远离戏论也能使分别念止息，分别念止息能使业及烦恼止息，业及烦恼止息能使生止息。因此，唯有空性是止息一切戏论之自性，故称为涅槃。如《百论》中所说：总而言之，诸佛所说之法是不害，空性即是涅槃，此处唯有此二者。阿阇黎善护没有领会声闻和独觉们如是所说的空性，如是说：圣声闻对于诸行之聚，在各自生起的每一刹那坏灭之同时，也必定会观见无我与无我所。因为没有我这个事物，所以生灭这些只是法而已。如此，我乃是我执之境，若无我，我执亦不生。唯因无我，故内外任何事物皆不存在，因此我所执亦不应理。除了名言假立之外，我没有我执，也没有我所执，如此自性决定不会生起。更何况安住于不思议智慧之行境，观见诸行不生的菩萨摩诃萨们呢？因此说：何者无我及我所执，彼亦非有。如是说。这位阿阇黎如何能于如是之境，是不随顺阿阇黎之宗轨者。
English
If it is not so, conceptualization will not arise. If conceptualization does not arise, then from the attachment to "I" and "mine," the collection of afflictions with the view of the perishable aggregate as its root will not be generated. If the collection of afflictions with the view of the perishable aggregate as its root is not generated, then actions will not be performed. Those who do not perform actions will not experience the cycle of birth, aging, and death. Therefore, emptiness, which is the nature of pacifying all elaborations, by relying on it, one becomes free from elaborations, and by being free from elaborations, conceptualization ceases. When conceptualization ceases, actions and afflictions cease. When actions and afflictions cease, birth ceases. Therefore, emptiness alone is the nature of ceasing all elaborations, and it is called Nirvana. As stated in the "Hundred Treatises": In short, the Dharma is non-harming, as spoken by the Thus-gone Ones. Emptiness is Nirvana. Here, there are only these two. The teacher Sthiramati, not understanding that the emptiness spoken of for the Hearers and Solitary Buddhas is realized, says: Noble Hearers, regarding the aggregates of conditioned phenomena, at each moment of arising and ceasing, they certainly see the absence of self and what belongs to self. Because there is no such thing as a self, these arising and ceasing are merely phenomena. Thus, the self is the object of self-grasping; if there is no self, self-grasping will not arise. Because there is no self, there is no internal or external object, so grasping at what belongs to self is unreasonable. Apart from conventional designation, there is no self-grasping or grasping at what belongs to self, so the determination of such a nature will not arise. What need is there to mention the great Bodhisattvas who abide in the realm of non-conceptual wisdom, seeing that conditioned phenomena do not arise? Therefore, it is said: Whatever lacks grasping at self and what belongs to self, that also does not exist. Thus he speaks. How can this teacher be in such a state? He does not follow the teacher's system.