Tibetan
། དེའི་ཚིག་གིས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ལ་རྣམ་པར་དག་པར་ཁས་འཆེས་པ་དང་འགྲོགས་པར་ཡང་བཅས་སོ་ཞེས་འདོན་ཏོ། །དེ་ལ་སྤྲུལ་པའི་དཔེས་རང་བཞིན་མེད་པར་ལྟ་བ་འཐད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། གཞན་ཡང་དཔེ་འདི་དག་གིས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་གསལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་ལས་དང་ལུས་རྣམས་དང༌། །བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་དག །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དག །སྨིག་རྒྱུ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དག་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་དག་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་མི་གཡོ་བ་དག་གོ ། །ལུས་ནི་ཁོག་པ་དག་གོ ། །བྱེད་པ་པོ་ནི་བདག་རྣམས་སོ། །འབྲས་བུ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་བདག་པོ་དང་རྒྱུ་མཐུན་པ་རྣམས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དེ་དག་ནི་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁས་མ་བླངས་པས་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལས་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དེར་བརྩད་པ་ངན་པ་ལྷག་མའི་བརྒལ་བ་དང་ལན་དག་ནི་རྒྱས་པར་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ངེས་པར་བྱའོ། །འདིར་སྤྲུལ་པའི་དགེ་སློང་གཉིས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དམིགས་པ་བ་ལྔ་བརྒྱ་བཏུལ་བ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་ པའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་དཔེར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་སྦྱར་བའི་ཚིག་གསལ་བ་ལས། ལས་དང་འབྲས་བུ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་བདུན་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང༌། ལས་དག་དང༌། ལུས་རྣམས་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དག་དང༌། འབྲས་བུ་རྣམས་ཏེ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་བཞིན་དུ། བྱིས་པ་རྣམས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན། ཡང་འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ནང་དང་ཕྱིའི་དངོས་པོ་མ་དམིགས་པས་ན། ནང་དང་ཕྱི་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཟད་པ་འདི་ནི་འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ནི། ཉོན་མོངས་སྐྱོ
Chinese
因此，宣讲说，以其言辞，也包括承诺完全清净且与具有戒律者为伴。因此，不仅以幻化的比喻来看待无自性是合理的，而且为了表明，也应通过这些比喻清楚地了解事物是无自性的，故云：烦恼、业和身体，以及作者和果报等，都如乾闼婆城，如阳焰和梦境一般。其中，烦恼是指贪欲等，因为它们使众生的心续烦恼。业是指善业、不善业和不动业。身体是指躯壳。作者是指我等。果报是指异熟果、增上果和等流果等。烦恼等的这些意义，应如乾闼婆城等相一般，了知为无自性。因此，由于未承认诸法的自性，中观派才不会陷入常见和断见两种极端，应如是了知。对于详细辨析业果关系中的辩论和剩余的邪辩及回答，必须从《入中论》中确定。此处，将举例说明，两个化身比丘调伏五百执相比丘的事迹，如《圣宝积经》中所说，完整无缺。论师月称所著的《明句论》中，《业与果报观察》第十七品的注释。此处说道：如果烦恼、诸业、诸身、作者和果报等，所有这些都不是真实，然而，如乾闼婆城等一般，在不是真实的情况下，对孩童们显现为真实之相，那么，此处真实又是什么？以及如何进入真实？应如是说：由于内外诸法不可得，因此，内外执著为我和我所的一切都灭尽，这就是此处的真实。进入真实，即是烦恼生起。
English
Therefore, it is proclaimed that with its words, it also includes the promise of complete purity and being in the company of those who possess discipline. Therefore, not only is it reasonable to view non-self-existence through the example of illusion, but also to show that one should clearly understand through these examples that things are without self-existence, it is said: Afflictions, actions, and bodies, as well as agents and results, are like a city of Gandharvas, like mirages and dreams. Among these, afflictions refer to desire and so on, because they afflict the minds of sentient beings. Actions refer to virtuous, non-virtuous, and unwavering actions. Bodies refer to the physical forms. Agents refer to selves. Results refer to the fully ripened, dominant, and similar results. These meanings of afflictions and so on should be understood as being without self-existence, like the appearance of a city of Gandharvas and so on. Therefore, since the Madhyamikas do not accept the self-existence of things, they are free from falling into the two extremes of permanence and annihilation, and this should be understood. For a detailed analysis of the debates and remaining bad arguments and answers in the examination of the relationship between actions and results, it must be determined from the Introduction to the Middle Way. Here, an example will be given of the story of two emanation monks subduing five hundred monks who hold onto signs, as described in the Holy Jewel Heap Sutra, complete and without omission. From the Clear Words commentary composed by the venerable teacher Chandrakirti, the commentary on the seventeenth chapter, Examination of Actions and Results. Here it is said: If afflictions, actions, bodies, agents, and results, all of these are not the ultimate reality, but like a city of Gandharvas and so on, while not being the ultimate reality, they appear to children as the aspect of the ultimate reality, then what is the ultimate reality here? And how does one enter into the ultimate reality? It should be said: Since internal and external phenomena are not found, therefore, all clinging to self and what belongs to self, both internal and external, is exhausted, and this is the ultimate reality here. Entering into the ultimate reality is the arising of afflictions.
Tibetan
ན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཞིང༌། །བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱས་པར་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས་བཙལ་བར་བྱའོ། །འདིར་ནི་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་འདོད་ཅིང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འདོད་པ་ནི། འཁོར་བ་འདི་ཅིའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ཞེས་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་རྟོག་པར་བྱེད་ལ། དེ་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་རྟོག་པ་ན། འཁོར་བ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་མཐོང་ཞིང་བདག་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དེའི་དམིགས་པ་ཡིན་པར་མཐོང་ལ་བདག་མ་དམིགས་པས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་སྤོང་ཞིང༌། དེ་སྤངས་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་ལྡོག་པར་མཐོང་པས། གང་ཞིག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེས་ཆེས་ཐོག་མར་བདག་ཁོ་ན་ལ་ཉེ་བར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་དེ་ཡང་བརྟགས་པ་ན་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ནམ། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྲང༌། དེ་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དང་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། མདོར་བསྡུས་ནས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། གཅིག་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཉིས་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་དགག་པར་བརྩམ་པར་བཞེད་ན། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །ཡང་གཞན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྟག་པ་དང༌། མེ་དང་བུད་ཤིང་བརྟག་པར་ཕྱོགས་ལྔ་ཉེ་བར་བཀོད་ལ། འདིར་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་ཉིད་ཡིན་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར། དེ་དག་ཏུ་ཕྱོགས་ལྔ་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཞན་དུ་བསྟན་པས་ཡང་འདིར་མ་བསྟན་ཏེ། མདོར་བསྡུས་ནས་ཕྱོགས་གཉིས་ཤིག་ཉེ་བར་བཀོད་དེ་དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་ན་ནི་དེས་ན་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་ཏེ་བདག་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ནི་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཉེས་པ་དུ་མར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། མ་བྱུང་བ་ལས་བྱུང་མིན་ཏེ། །འདི་ལ་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །བདག་ནི་བྱས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། །འབྱུང་བ་རྒྱུ་མེད་ཅ
Chinese
所有这些都是从坏聚之见中，以智慧见到产生的；瑜伽士认识到我是这个的对境，从而断除我。等等，详细的可以从《入中论》中寻找。这里只说存在的方面。这里瑜伽士想要进入真如，想要彻底断除所有烦恼和过患，就会这样去如理作意：这个轮回以什么为根本？这样如理作意时，就会见到轮回以坏聚之见为根本，并且见到我就是坏聚之见的所缘，由于没有我作为所缘，所以断除坏聚之见，断除它就能见到所有烦恼和过患都会止息。因此，首先要如理作意，这个被称为我执之境的“我”到底是什么。如果分析我执之境，它会是蕴的自性吗？还是与蕴不同的东西呢？对此，能依和所依以及与之相关的方面，都包含在是一体还是他体的范畴内。并且，为了简略地叙述，如果想要通过遮止一体和他体这两个方面来开始破斥我，那么，如果蕴是我，就会成为生灭法。如果与诸蕴不同，就会成为没有蕴的体性。这样说道。另外，如来考察和火与木柴的考察中，详细地陈述了五种方式，这里为什么只有两种方式呢？要说的是，因为在那些地方已经阐述了五种方式。因为已经在其他地方阐述过了，所以这里没有阐述，而是简略地陈述了两种方式，即如果认为蕴是我，那么因此就会成为生灭法，即我将成为生灭法，因为诸蕴依赖于生灭。我也不想那样认为，因为那样会陷入许多过失。例如：不是从没有产生中产生，这会成为过失。我将成为被造作的，以及产生没有原因。
English
All these arise from the view of the perishable aggregate, seen by wisdom; the yogi, realizing that I am the object of this, thus eliminates the self. And so on, the details can be found in the "Entering the Middle Way." Here, only the aspect of existence will be discussed. Here, the yogi who wishes to enter Suchness and wishes to thoroughly abandon all afflictions and faults, will thus properly contemplate: What is the root of this cycle of existence? When thus properly contemplating, it will be seen that the cycle of existence has the view of the perishable aggregate as its root, and it will be seen that I am the object of that view of the perishable aggregate. Since there is no I as the object, the view of the perishable aggregate is eliminated, and by eliminating it, it will be seen that all afflictions and faults will cease. Therefore, one must first properly contemplate what this "I," which is called the object of clinging to self, actually is. If the object of clinging to self is analyzed, will it be the nature of the aggregates? Or will it be something different from the aggregates? In this regard, the dependent and the relied upon, and the aspects related to them, are all included in the category of being either the same or different. And, in order to briefly describe, if one wants to start refuting the self by negating these two aspects of being the same and different, then, if the aggregates are the self, it will become subject to arising and ceasing. If it is different from the aggregates, it will become without the nature of the aggregates. Thus it is said. Furthermore, in the examination of the Tathagata and the examination of fire and firewood, five aspects are described in detail, why are there only two aspects here? It is to be said, because in those places five aspects have already been explained. Because it has already been explained elsewhere, it is not explained here, but two aspects are briefly described, namely, if one thinks that the aggregates are the self, then therefore it will become subject to arising and ceasing, that is, I will become subject to arising and ceasing, because the aggregates depend on arising and ceasing. I also do not want to think that way, because that would lead to many faults. For example: it does not arise from not having arisen, this would become a fault. I will become created, and arising without a cause.