Tibetan
མ་པ་བཞི་སྟེ། འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱེ་བ་ལས་སོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་ལུང་མ་བསྟན། །ཆུད་མི་ཟ་བ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ཉིད་ཏུ་བརྡ་མི་སྤྲོད་པའི་ཕྱིར་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ཀྱི་དེ་མི་དགེ་བ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆད་པ་རྣམས་ལ་དེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། སྤོང་བ་སྤང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །བསྒོམས་པས་སྤང་བ་ཉིད་ཀྱང་མིན། །ཆུད་མི་ཟ་བ་དེ་སྤོང་བས་སྤང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་ཡང་སོ་སོ་སྐྱེ་བའི་ལས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་དུ་འོང་བས་མཐོང་བའི་ ལམ་གྱིས་སོ་སོ་སྐྱེ་བའི་ལས་དག་ཁོ་ན་སྤོང་གི །ཆུད་མི་ཟ་བ་ནི་དེའི་ལས་སྤངས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་ཀྱང་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་ཁམས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པས་ཀྱང་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ལས་འཇིག་ཀྱང་ཆུད་མི་ཟ་བ་མི་འཇིག་ལ། ལས་སྤངས་ཀྱང་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ། དེ་ཕྱིར་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཡིས། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱོད་པར་འགྱུར། །ཡང་གལ་ཏེ་ཆུད་མི་ཟ་བ་འདི་ལས་སྤོང་བས་ཏེ་འདོར་བས་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ། ལས་འཕོ་བ་སྟེ་ལས་འཇིག་ཅིང་ལས་གཞན་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ངོ་བོས་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་སྤོང་བས་སྤང་པ་དང༌། །ལས་འཕོ་བ་ཡིས་འཇིག་འགྱུར་ན། །དེ་ལ་ལས་འཇིག་ལ་སོགས་པའི། །སྐྱོན་རྣམས་སུ་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ལས་བཞིན་དུ་མཐོང་པའི་ལམ་གྱིས་ཆུད་མི་ཟ་བ་སྤོང་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ལས་འཇིག་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ལ། ལས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མི་འོང་བ་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །མ་བྱས་པའི་ལས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ལས་དང་འབྲས་བུ་མེད་པར་ལྟ་བའི་ཕྱིར་ལོག་པར་ལྟ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆུད་མི་ཟ་བས་སྤོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་ལས་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལས་འཕོ་བ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཁམས་མཚུ
Chinese
有四种“玛巴”，即在欲界、色界和无色界中行持，以及无漏的差别。而它（指“不失坏法”）的自性是无记。不失坏法之所以是无记，是因为它不表达为善或不善。如果说不善业是不善的，那么对于那些已经脱离欲望的人来说，它就不存在了。如果说善业是善的，那么对于那些断了善根的人来说，它就不存在了。因此，它的自性是无记的。此外，舍弃不是被舍弃，也不是通过修习而被舍弃。不失坏法不是通过舍弃而被舍弃的。因为圣者也可能与凡夫的业有关联，所以见道只能舍弃凡夫的业。虽然不失坏法舍弃了业，但它不是通过见道而被舍弃的，而是通过修道而被舍弃的。“也”这个词表示，通过完全超越界，它也是应该被舍弃的，这是分别的含义。因为即使业消失了，不失坏法也不会消失；即使业被舍弃了，它也不是应该被舍弃的。因此，通过不失坏法，业的果报将会运行。如果这个不失坏法通过舍弃，即抛弃而被舍弃，并且业发生转变，即业消失并且以其他业显现的方式而消失，那么会有什么过失呢？回答说：如果通过舍弃而被舍弃，并通过业的转变而消失，那么就会有业消失等等的过失。如果像凡夫的业一样，通过见道而舍弃不失坏法，那么那时就只会发生业的消失。因为业的消失，圣者们的业的果报成熟，无论是令人愉悦的还是不令人愉悦的，也不会成为先前业的因。也会发生从未做过的业产生果报的情况。因为认为业和果报不存在，也会变成邪见。因此，如果承认不失坏法是通过舍弃而被舍弃的，那么就会有业消失等等的过失。同样，也应该将其应用于业的转变。界相同
English
There are four "Mapas," namely, those that operate in the desire realm, the form realm, and the formless realm, and the distinction of being without outflows. And its (referring to "non-perishing dharma") nature is unspecified. The reason why non-perishing dharma is unspecified is that it does not express itself as good or bad. If it is said that an unwholesome karma is unwholesome, then for those who have already detached from desire, it will not exist. If it is said that a wholesome karma is wholesome, then for those who have severed the root of goodness, it will not exist. Therefore, its nature is unspecified. Furthermore, abandonment is not what is to be abandoned, nor is it abandoned through cultivation. Non-perishing dharma is not abandoned through abandonment. Because noble ones may also be associated with the karma of ordinary beings, the path of seeing can only abandon the karma of ordinary beings. Although non-perishing dharma abandons karma, it is not abandoned by the path of seeing; rather, it is abandoned by the path of cultivation. The word "also" indicates that by completely transcending the realm, it is also something to be abandoned, which is the meaning of discrimination. Because even if karma disappears, non-perishing dharma will not disappear; even if karma is abandoned, it is not something to be abandoned. Therefore, through non-perishing dharma, the fruition of karma will operate. If this non-perishing dharma is abandoned through abandonment, that is, through discarding, and karma transforms, that is, karma disappears and disappears in a way that other karma manifests, then what fault would there be? The answer is: If it is abandoned through abandonment and disappears through the transformation of karma, then there will be faults such as the disappearance of karma. If, like the karma of ordinary beings, non-perishing dharma is abandoned through the path of seeing, then at that time only the disappearance of karma will occur. Because of the disappearance of karma, the fruition of the karma of noble ones, whether pleasant or unpleasant, will also not become the cause of previous karma. It will also happen that fruit will arise from karma that has never been done. Because of believing that karma and fruition do not exist, it will also become a wrong view. Therefore, if it is admitted that non-perishing dharma is abandoned through abandonment, then there will be faults such as the disappearance of karma. Similarly, it should also be applied to the transformation of karma. Realm is the same.
Tibetan
ངས་ལས་ནི་ཆ་མཚུངས་དང༌། །ཆ་མི་མཚུངས་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དེ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚེ། །གཅིག་པུ་ལོན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཆ་མཚུངས་པ་ནི་ལས་རིགས་འདྲ་བ་རྣམས་སོ། །ཆ་མི་མཚུངས་པ་ནི་ལས་རིགས་ཐ་དད་པ་རྣམས་སོ། །ལས་ཆ་མཚུངས་པ་དང༌། ཆ་མི་མཚུངས་པ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆུད་མི་ཟ་བ་ནི་འདོད་པ་དང༌། གཟུགས་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་དག་ཏུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚེ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཤིག་ནས་གཅིག་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་ཁམས་མཚུངས་ཏེ། ཁམས་མཉམ་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། མི་མཚུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་རྣམ་གཉིས་པོ། །ཐམས་ཅད་ལས་དང་ལས་ཀྱི་དེ། །ཐ་དད་པར་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང༌། །རྣམ་པར་སྨིན་ཀྱང་གནས་པ་ཡིན། །ཆུད་མི་ཟ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་དེ་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་སྟེ་ཚེ་འདི་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེ་སེམས་པ་དང་བསམས་པའི་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལས་དང་ལས་ཀྱི་ཆུད་མི་ཟ་བ་རེ་རེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཆུད་མི་ཟ་བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་ཀྱང་སྟེ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགག་པ་མ་ཡིན་ལ། ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དཔང་རྒྱ་རོར་གྱུར་ཕ་ལྟར་ཡང་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་ནི་བྱེད་མི་ནུས་སོ། །དེ་ནི་འབྲས་བུ་འཕོ་བ་དང༌། །ཤི་བར་གྱུར་ན་འགག་པར་འགྱུར། །དེ་ཡི་རྣམ་དབྱེ་ཟག་མེད་དང༌། །ཟག་དང་བཅས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །དེ་ལ་འབྲས་བུ་འཕོ་བ་ན་འགག་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། བསྒོམས་པས་སྤང་བ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །ཤི་བར་གྱུར་པ་ན། འགག་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚེ། །གཅིག་པུ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བསྙད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཡང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། ཟག་པ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དེའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་ན། སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཆད་མེད་དང༌། །འཁོར་བ་དང་ནི་རྟག་པ་མིན། །ལས་རྣམས་ཆུད་མི་ཟ་བའི་ཆོས། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་ལས་ནི་བྱས་ནས་འགག་གི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། ལས་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ལས་མི་གནས་པས་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆུད་མི་ཟ་བ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་པར་
Chinese
我说业是同类，以及所有不同类的，在那连接相续的时候，唯一获得生起。同类是行业相同的所有。不同类是行业不同的所有。业同类和不同类那些所有的不失坏，在欲界、色界和无色界中连接相续的时候，从所有业中唯一生起。 那也是界相同，界相同的那些唯一生起，不相同的那些则不生起。在现见法中这两种，所有业和业的彼，各自分别生起，即使成熟也存在。所谓不失坏之法，就是在现见法中，即此生中，以有漏和无漏的差别分为两种。两种方式所有的，即思和思所生的业的自性之业和业的不失坏各自生起。不失坏的那个即使成熟，即成熟时也并非必定灭尽，即使存在，也如变成抵押品的尸体一样，不能产生果。那是果转移和死亡时灭尽。应当了知那的分类为无漏和有漏。其中，果转移时灭尽，如所说：通过修习而断除。就像这样。死亡时，灭尽，如所说：那在连接相续时，唯一独自生起。就像这样宣说。那也是有漏的那些是有漏，无漏的那些是无漏，应当如是了知那的分类。因此现在，空性与不断灭，轮回与非恒常，诸业不失坏之法，是佛陀所宣说。因为业在造作后不是以灭尽的自性而存在，业不是以自性而存在，因此，成为落入空性。像这样，业不存续，因此成为落入断灭的观点也不是，因为完全执持不失坏，所以业的果是存在的，即是遍
English
I say that karma is homogeneous, and of all heterogeneous things, at the time of connecting the continuum, only one is obtained to arise. Homogeneous are all those of the same type of action. Heterogeneous are all those of different types of action. The non-decay of all those homogeneous and heterogeneous karmas, at the time of connecting the continuum in the desire realm, the form realm, and the formless realm, only one arises from all the karmas. That is also the same realm, those of the same realm arise only that, those that are not the same do not arise. In the visible dharma, these two, all karma and that of karma, arise separately, and even if they mature, they remain. The dharma called non-decay is in the visible dharma, that is, in this life, divided into two types by the distinction of defiled and undefiled. Of all the two ways, that is, the karma of the nature of karma arising from thought and thinking, and the non-decay of karma, each arises. That which does not decay, even if it matures, that is, it does not necessarily cease when it matures, and even if it exists, it cannot produce fruit like a corpse that has become a pledge. That is, it ceases when the fruit is transferred and when it dies. One should know that its classification is undefiled and defiled. Among them, the cessation when the fruit is transferred is as it is said: It is also the very abandonment through cultivation. It's like that. When one dies, it ceases, as it is said: That, at the time of connecting the continuum, only arises alone. It is proclaimed like this. That is also, those that are defiled are defiled, and those that are undefiled are undefiled, and one should know the classification of that in this way. Therefore, now, emptiness and non-cessation, samsara and non-permanence, the dharma of the non-decay of all karmas, is what the Buddha proclaimed. Because karma, after being created, does not exist with the nature of ceasing, and karma does not exist with its own nature, therefore, it becomes falling into emptiness. In this way, karma does not continue, therefore, it is not the view of falling into annihilation, because it completely holds onto non-decay, therefore, the fruit of karma exists, that is, it is pervasive.