English
Yes. Then what is it? Whatever is the mind of benefiting others and loving-kindness, that is also Dharma. It should be understood that the word "self" is not explicitly used and shown here in the term "benefiting others and loving-kindness." Among them, because it helps others, it is the mind of benefiting others, and whatever mind participates in the four ways of gathering disciples, and participates in saving from fear, etc., that is also Dharma. The mind that arises from relatives and friends and does not contradict sentient beings is the mind of loving-kindness. Or, loving-kindness is the relatives and friends themselves, and whatever mind is beneficial to oneself, that is the mind of loving-kindness. Whatever shows the three types of mind, that is called Dharma, and conversely, it should be understood as not Dharma. In this way, whatever mind shows detailed distinctions, that is the seed of the fruits. Whatever is the unique cause for the accomplishment of the fruit, that is called the seed, just as the seed of rice is the cause of the rice seedling. Whatever is common, such as land, is not the seed, it is only the cause. Just as that is how it is, similarly, here, for the manifestation of the desired ripening, the three minds are the seed, and the actions of the individual, etc., are only the cause. Also, when does the seed become the cause of the accomplishment of the fruit? Here it is said "in other places it is the fruit," the so-called "here" refers to the visible birth, and "in other places" refers to the invisible birth, this is a summary word. These should also be understood from the scriptures through reasoning. In this way, having temporarily established one Dharma of the nature of mind, then the Bhagavan said: The deeds of the great sage are, mind and near-thinking are of two kinds. Because he understood the ultimate meaning, he is a sage. He is both a sage and supreme, therefore he is a great sage. Because he understood the ultimate meaning in all aspects, and also surpassed the Shravakas and Pratyekabuddhas, therefore he is the great sage, that is, the Buddha Bhagavan. That great sage said in the sutra: The deed of mind and the thought
Tibetan
འི་ལས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་ཞིག་ལས་རྣམ་གཉིས་གསུངས་པའི། །ལས་དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ནི། །རྣམ་པ་དུ་མར་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། །དེ་ལ་ལས་གང་སེམས་པ་ཞེས། །གསུངས་པ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱིར་འདོད། །བསམས་པ་ཞེས་ནི་གང་གསུངས་པ། །དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་གིར་འདོད། །ཡིད་ལ་ཡོད་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ལུས་དང་ངག་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་བའོ། །ལས་གཉིས་པ་བསམས་པ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་གི་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ལུས་དང་ངག་དག་གིས་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་བསམས་ནས་གང་ཞིག་བྱེད་པ་དེ་ནི་བསམས་པའི་ལས་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་དེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལུས་དང་ངག་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་དག་གི་སྒོ་ནས་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ན་ལུས་ཀྱི་དང་ངག་གིའོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུས་ཀྱི་དང་ངག་གི་དང་ཡིད་ཀྱི་སྟེ། རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །ལས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་དག་ཀྱང་སླར་ཕྱེ་ན་རྣམ་པ་བདུན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལས་དེའི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་མང་པོར་གསུངས་སོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ངག་དང་བསྐྱོད་དང་མི་སྤོང་བའི། །རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་ཞེས་བྱ་གང༌། །སྤོང་པའི་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་པ། །གཞན་དག་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་འདོད། །ལོངས་སྤྱོད་ལས་བྱུང་བསོད་ནམས་དང༌། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཚུལ་དེ་བཞིན། །སེམས་པ་དང་ནི་ཆོས་དེ་བདུན། །ལས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ངག་ནི་ཡི་གེ་གསལ་པོར་བརྗོད་པའོ། །བསྐྱོད་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་གཡོ་བའོ། །དེ་ལ་ངག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་དག་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་སྤོང་བ་དང༌། མི་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་ ཅན་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱིར་བཟུང་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་བསྐྱོད་པ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་སྤོང་བ་དང་མི་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཡང་སྤྱིར་བཟུང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་འདིའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཡང་ཡིན་ཏེ། མི་སྤོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་དང༌། སྤོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ཅེས་བྱ་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མི་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེང་ནས་བཟུང་ནས་བདག་གིས་སེམས་ཅན་བསད་ཅིང་ཆོམ་རྐུན་བྱས་ལ་འཚོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྡིག་པའི་ལས་ཁས་བླངས་པའི་དུས་ནས་བཟུང་སྟེ། དེ་མི་བྱེད་པ་དག་ལ་ཡང་རྟག་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་མི་དགེ་བའི་ལས་ཁས་བླངས་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ཉེ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། རྒྱའི་ལས་བྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཉ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དེ་མི་བྱེད་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ཉེ་བར་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། འདི་དག་ནི་མི་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །འདི་དག་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དགེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གཞན་དག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། དེང་ནས་བཟུང་སྟེ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་སྤོང་ངོ་ཞེས་ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དུས་ནས་བཟུང་སྟེ། དུས་ཕྱིས་མྱོས་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་དགེ་བ་བསགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ཉེ་བར་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་དག་ནི་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཟུགས་དང་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་རྣམ་པར་རིག་པར་མི་བྱེད་པས་ན་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ལས་བྱུང་བ་སོད་ནམས་ཏེ། དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལོངས་སྤྱོད་ལས་བྱུང་བ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་ལོངས་སྤྱོད་ལས་བྱུང་བའོ། །ལོངས་སྤྱོད་ནི་ཡོངས་སུ་བཏང་བའི་དངོས་པོ་དགེ་འདུན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་བའོ། །བྱུང་བ་ནི་རྗེས་སུ་ བྱུང་བ་སྟེ། སྦྱིན་པ་པོའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་དགེ་བའི་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཚུལ་དེ་བཞིན་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་གང་དུ་སྲོག་ཆགས་དག་གསོད་པའི་ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་པ་བརྩིགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ལྷ་ཁང་དེར་སྲོག་ཆགས་དག་གསོད་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་པ་དེར་ལོངས་སྤྱད་པ་ལས་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ལོངས་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡིད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་སེམས་མངོན
Chinese
说这是业。所说的两种业，那些业的差别，以多种方式完全宣说。如何呢？其中所说的业即是心，认为是意的业。所说的思，认为是身和语的业。存在于意中的是意的业，因为从意的门径最终完成，并且不依赖于身和语的介入，所以唯有与意的识相符的心才是意的业。其中“彼”这个词是特指。所说的第二业即是思，应当理解为是身和语的业，应当通过身和语如此这般地介入，像这样心中思虑后所做的一切就是思的业。而且，它也是两种，因为存在于身和语中，并且通过它们最终完成，所以是身的业和语的业。这样就是身、语、意，成为三种。这三种业如果再细分，就会变成七种。如是，世尊对业的差别作了多种宣说。如何呢？语和动以及不舍的，非表色，舍的非表色，其他也同样。受用所生福德和，非福德的方式那四种，心和法这七种，是显现的业。其中语是清晰地说出文字。动是身体的摇动。其中以语来说，包括了善与非善的一切非表色之舍与不舍的自性所引发的一切，同样也包括了善与非善的动之非表色之舍与不舍的自性所引发的一切。正如表色的分类成为两种一样，非表色也是如此，即不舍自性的非表色，以及舍自性的非表色。
English
It is said that this is karma. The distinctions of those karmas, of which two types have been spoken, are fully proclaimed in various ways. How so? Among them, the karma that is said to be 'mind' is considered to be the karma of the mind. What is said to be 'thought' is considered to be the karma of body and speech. What exists in the mind is the karma of the mind, because it is ultimately accomplished through the gateway of the mind, and because it does not depend on the involvement of body and speech, only the mind that corresponds to the consciousness of the mind is called the karma of the mind. The word 'that' therein is specific. The second karma that is said to be 'thought' should be understood as the karma of body and speech, and should be involved in this way through body and speech. Whatever is done after thinking in this way is called the karma of thought. Moreover, it is also of two types, because it exists in body and speech, and because it is ultimately accomplished through them, it is the karma of body and the karma of speech. Thus, there are body, speech, and mind, becoming three types. These three types of karma, if further divided, will become seven types. Thus, the Bhagavan has made many declarations about the distinctions of karma. How so? Speech and movement, and non-abandoning, non-revealing form, abandoning non-revealing form, others are also considered the same. Merit arising from enjoyment, and the way of non-merit, those four, mind and dharma, these seven, are considered manifest karma. Among them, speech is the clear utterance of words. Movement is the movement of the body. Among them, by speech, all that arises from the nature of abandoning and non-abandoning non-revealing form, both virtuous and non-virtuous, is generally included. Similarly, all that arises from the nature of abandoning and non-abandoning non-revealing form of movement, both virtuous and non-virtuous, is also generally included. Just as the classification of revealing form becomes two types, so too does non-revealing form, namely, non-revealing form of the nature of non-abandoning, and non-revealing form of the nature of abandoning.
Chinese
因为已经作了分别的缘故。其中不舍的体性的无表色是这样的：从今以后，我将杀害众生，行盗窃而活，像这样从承诺造罪业的时候起，即使不做这些，也恒常不断地，具有不善业承诺之因的无表色便会产生。又如从从事屠宰业开始，即使不做，渔夫等等的无表色也会产生，这些就叫做不舍的体性。这些如何存在，同样地，舍弃的体性的无表色，也就是善的自性者，也是如此。例如，从今以后，我将舍弃杀生等等，像这样从身语的表色完全圆满的时候起，即使后来在迷醉等等的情况下，也会产生积累善的自性的无表色，这些就叫做舍弃的体性的无表色。即使是色和作用的自性，但因为不像表色那样使他者了知，所以是无表色。同样，受用所生的福德，也就是名为善的意思。因为具有这受用所生的缘故，所以是受用所生的。受用是已经施舍的物品，由僧伽等等受用。生起是随之生起，意思是说，在布施者的相续中，会生起善的增长。不福德的方式也是一样，是受用所生的意思。例如，在何处建造杀害众生的神殿等等，像怎样在那个神殿里杀害众生，也像那样在那个神殿等等里受用，从作者们的相续中，会生起从受用所生的不福德。这样，不福德也同样会产生。是意的业的体性，是心现。
English
Because the distinction has already been made. Among them, the non-revealing form of the nature of non-abandonment is like this: From now on, I will kill sentient beings and live by stealing. From the time of committing sinful deeds like this, even if you don't do these, the non-revealing form with the cause of committing non-virtuous deeds will always arise constantly. Also, from the beginning of engaging in slaughtering, even if you don't do it, the non-revealing forms of fishermen and others will arise. These are called the nature of non-abandonment. Just as these exist, similarly, the non-revealing forms of the nature of abandonment, that is, those of the nature of virtue, are also like this. For example, from now on, I will abandon killing and so on. From the time when the revealing forms of body and speech are completely perfected like this, even later in situations such as intoxication, the non-revealing forms of accumulating the nature of virtue will arise. These are called the non-revealing forms of the nature of abandonment. Even if it is the nature of form and action, it is a non-revealing form because it does not make others know it like a revealing form. Similarly, merit arising from enjoyment is the meaning of what is called virtue. Because it has this arising from enjoyment, it is arising from enjoyment. Enjoyment is the things that have been given away, enjoyed by the Sangha and others. Arising is arising after, meaning that in the continuum of the giver, the increase of virtue will arise. The way of non-merit is also the same, it is the meaning of arising from enjoyment. For example, where temples and so on are built to kill sentient beings, just as sentient beings are killed in that temple, so too, in that temple and so on, from the continuum of the actors, non-merit arising from enjoyment will arise. In this way, non-merit will also arise in the same way. It is the nature of the karma of mind, it is mind manifest.