English
Therefore, establishing refutation is merely the fruit of obstructing the opponent's commitment, so from the perspective of refutation, there is no transformation into the meaning of reversal. Thus, the teacher said: "Before the characteristic of space, there is not even a little space. If it existed before the characteristic, it would follow that it is without characteristic." And similarly: "Except for the cause of form, form is without the cause of form. It would follow that any entity, without a cause, does not exist anywhere." And similarly: "Nirvana is not a real entity; it would follow that it has the characteristic of aging and death. There is no aging and death; a real entity does not exist." And so on, mostly eliminating the views of others solely through the method of establishing refutation. Why is it that the words of the wise teacher are words of meaning, and because they are of great meaning, if one understands them to be the cause of many arguments, then why not understand the words of the teacher Buddhapālita in the same way? If it is said that elaborately stating the words of argument is the custom of the commentators, that is not the case either, because when composing the commentary on the *Vigrahavyāvartanī*, the teacher did not speak the words of argument either. Furthermore, this logician, wanting to merely show that he is extremely skilled in treatises on logic, while professing the view of the Madhyamaka school, speaks the words of autonomous argument, which is understood to be a place of many extremely great faults. How so? For example, for the time being, what turns into a word of argument here is: "In the ultimate truth, the inner sense bases are definitely not produced from self, because they exist, just like the existence of knowledge." Here, why is the distinction "in the ultimate truth" specifically established? If it is said that it is because one should not refute the acceptance of production in the conventional truth of the world, and if one refutes it, it would follow that one is harmed by acceptance, this is not reasonable, because production from self is not accepted even in the conventional. As it is said in the sutra, the sprout that arises from the cause of the seed,
Tibetan
ཡང་སྐྱེ་བ་ན། བདག་གིས་མ་བྱས། གཞན་གྱིས་མ་བྱས། གཉི་གས་མ་བྱས། དབང་ཕྱུག་གིས་མ་བྱས། དུས་ཀྱིས་མ་བསྒྱུར། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་མ་བྱུང༌། རང་བཞིན་ལས་མ་བྱུང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ལས་མ་བྱུང༌། རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུ་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟག་མིན་ཆད་མིན་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། འདི་ཉིད་ལས་ཀྱང༌། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པ་འང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་མ་ཡིན། །ཞེས་འཆད་དོ། །གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་པ་གཉིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ མཐོང་བ་ལས་ཉམས་པའི་མུ་སྟེགས་པ་དག་ཇི་སྲིད་དུ་གཉི་གའི་སྒོ་ནས་འགོག་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཡིན་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞན་གྱི་གཞུང་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་ཁྱད་པར་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་མི་རྟོགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པས་ནི་བདག་དང་གཞན་ལས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་འཇུག་པ་མེད་པར་བྱས་ནས། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ཡང་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དགག་པར་འདོད་ནས་ཁྱད་པར་འདི་འགོད་པར་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ། རང་ལ་གཞི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པའམ། གཞི་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གིས་དོན་དམ་པར་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དོན་དམ་པར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་གི་ཁྱད་པར་ཡིན། གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པ་སྨོས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོན་མིག་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ན། དེ་སྐ
Chinese
又，关于生，不是我所作，不是他所作，不是二者所作，不是自在天所作，不是时间所变，不是极微所生，不是自性所生，不是本体所生，不是无因而生，如是说。同样地：如有种子如苗芽，种子为何苗芽非，彼异非彼亦非彼，如是不断亦不常，法性也。（藏文：ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ཏེ།，梵文天城体：यदि बीजं यथाङ्कुरः，梵文罗马拟音：yadi bījaṃ yathāṅkuraḥ，汉语字面意思：如有种子如苗芽。）如是说。于此亦说：何所依而何生者，彼暂非是彼本身，彼异亦非异于彼，是故不断亦非常。（藏文：གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ།，梵文天城体：यदाश्रित्य यदुत्पद्यते，梵文罗马拟音：yadāśritya yadutpadyate，汉语字面意思：何所依而何生者。）如是解释。若说依于他宗而作差别，此亦非理，以彼等之安立，于世俗中亦无所许故。若能如实不颠倒地见二谛，则能了知，对于从二谛之见解退失的那些外道，只要能从二方面遮破他们，那便是功德。如是，依于他宗而说差别亦不合理。从何而依于彼，则差别与果报相连，即使从世间亦不能了知是从我而生，因为世间人断绝了从我与他生等等的分别，仅仅了知从因而生果。论师亦如是安立，是故于一切方面，可以确定差别是无意义的。又，若欲于世俗中遮破生，而安立此差别，则彼时，将有自方之基不成之过失，或基不成之因的过失，因为自己未曾于胜义中承认眼等诸处。若说于世俗中，有眼等故无过失，那么，所谓胜义中，是何差别？若说，为了遮止眼等世俗者于胜义中生，故说胜义，是遮止生之差别，那么，就应说眼等世俗者于胜义中无生，如是说来，
English
Furthermore, regarding arising, it is not made by myself, not made by others, not made by both, not made by Īśvara, not transformed by time, not arising from atoms, not arising from nature, not arising from essence, not born from no cause, so it is said. Similarly: If there is a seed, it is like a sprout, the seed is not the sprout itself, it is not different from it, nor is it the same, thus it is neither permanent nor annihilated, it is the nature of phenomena. So it is said. Also in this very text it is explained: That which arises dependent on what, that is temporarily not that itself, it is also not different from it, therefore it is neither annihilated nor permanent. If it is said that the distinction is made in reliance on the tenets of others, that is also unreasonable, because the establishment of those is not even accepted in conventional truth. It is understood that as long as one refutes the heretics who have fallen from seeing the two truths without inversion through both aspects, that is itself a virtue. Thus, it is also unreasonable to state distinctions in reliance on the tenets of others. From what, relying on that, does the distinction become connected with the result? Even from the world, it is not understood to arise from self, because worldly people have cut off the modes of behavior such as arising from self and others, and only understand that the result arises from the cause. The teacher also made such an establishment, therefore, in all respects, it is certain that the distinction is meaningless. Furthermore, if one intends to refute arising in conventional truth and establishes this distinction, then at that time, there will be the fault of the subject not being established for oneself, or the fault of the reason not being established, because one has not accepted the sense bases such as the eye in ultimate truth. If it is said that there is no fault because there are eyes and so on in conventional truth, then what is the distinction of "in ultimate truth"? If it is said that the term "ultimate truth" is mentioned as a distinction for refuting the arising of conventional eyes and so on in ultimate truth, then one should say that conventional eyes and so on do not arise in ultimate truth, and if one were to say that,
Tibetan
ད་དུ་ཡང་མ་སྨྲས་སོ། །སྨྲ་ན་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་དག་གིས་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བརྟགས་པར་ཡོད་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ལ་གཞི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བས་འདི་ནི་མི་རིགས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཇི་ལྟར་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་སྤྱི་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་གྱི། ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། །ཁྱད་པར་འཛིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ལས་གྱུར་པའི་ སྒྲ་འཛིན་ན་ནི་དེ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་མ་གྲུབ་པོ། །འོན་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་འཛིན་ན་ནི་དེ་རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱེ་བྲག་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་འཆའ་བ་ན་ཡང༌། བྱས་པའི་སྒྲ་འཛིན་ན་དེ་གཞན་ལ་མ་གྲུབ་པོ། །འོན་ཏེ་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་རང་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཅི་རིགས་པར་འཇིག་པ་ཡང་གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་ནི། །དེ་སངས་རྒྱས་པ་རང་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདིར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་སྤྱི་ཙམ་ཞིག་འཛིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་ཁྱད་པར་དོར་བའི་ཆོས་ཅན་ཙམ་ཞིག་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་འདིར་སྐྱེ་བ་བཀག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སུ་འདོད་པའི་དེའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ནར་དེའི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་དངོས་པོ་རྙེད་པ་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་བར་འདིས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་དོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། གང་གི་ཚེ་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཡོད་པར་གྱུར་པའི་དོན་ཆ་ཙམ་ཡང་དམིགས་པར་ག་ལ་འགྱུར། གང་གི་ཚེ་རབ་རིབ་ཅན་མ་ཡིན་པས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོ་མི་འདོགས་པ་དེའི་ཚེ་ན་ཡང་གང་གིས་ན་དེའི་ཚེ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་དོན་ཆ་ཙམ་ཡང་དམིགས་པ་ག་ལ་ཡོད། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི། །དོན་གྱིས་འགའ་ཞིག་དམིགས་ན་ནི། །སྒྲུབ་པར་མ་བཟློག་པར་བྱ་ན་དེ། །མེད་ཕྱིར་ང་ལ་ཀླན་ཀ་མེད། །ཅེས་གསུངས་
Chinese
现在也不说了。如果说，因为对方已经承认眼等是实有的，并且不承认可以被分析，所以会变成对他人来说，立宗的根据不成立的过失，因此这是不合理的。如果像“声音是无常”这样，是取法和有法两者的共相，而不是取差别。如果取差别，那么比量和所比量的名称就会消失。像这样，如果取四大组成的声，那么这对对方来说是不成立的。如果取虚空的性质，那么这对您自己成佛者来说是不成立的。同样，胜论师立誓声音是无常时，如果取所作声，那么这对他人来说是不成立的。如果取明显显现的，那么这对您自己来说是不成立的。同样，根据情况，如果坏灭是有因的，那么这对您自己成佛者来说是不成立的。如果无因，那么这对对方来说是不成立的。因此，就像这里取法和有法的共相一样，这里也应该取舍弃差别的有法。但那也不是这样的。像这样，当这里想要成立遮止生为法的时候，那时仅仅以颠倒的作为它的所依有法，获得我的事物就会变成退失，这是您自己承认的。颠倒和不颠倒是有差别的。因此，当有眼翳者像见毛发一样，以颠倒的方式将非有执为有的时候，那时怎么会缘到已经存在的少许意义部分呢？当没有眼翳者不像见毛发一样，以不颠倒的方式不增益非真实的时候，那时又怎么会缘到在那时变成世俗的非有之少许意义部分呢？因此，阿阇黎也曾说过：如果以现量等，缘到一些意义，如果想要成立不可驳斥，因为没有，所以我没有过失。
English
Now, I won't say anything more. If I were to speak, it would be because the opponents have already accepted that things like the eye are inherently existent as substances, and because they do not accept that they can be analyzed. Therefore, it would become a fault of the basis not being established for others, so this is unreasonable. If, like saying "sound is impermanent," one takes the general nature of both the dharma and the possessor of the dharma, but not the particular. If one takes the particular, then the terms inference and what is to be inferred will disappear. Like this, if one takes the sound that is made of the four great elements, then that is not established for the opponent. However, if one takes the quality of space, then that is not established for oneself, the enlightened one. Similarly, when a Vaibhashika vows that sound is impermanent, if one takes the sound that is produced, then that is not established for others. However, if it is taken as manifestly clear, then that is not established for oneself. Similarly, accordingly, if destruction is with cause, then that is not established for oneself, the enlightened one. However, if it is without cause, then that is not established for the opponent. Therefore, just as here one takes only the general nature of the dharma and the possessor of the dharma, so too here one should take only the possessor of the dharma, abandoning the particular. But that is not so. Like this, when here the cessation of birth is intended as the dharma to be established, then at that time, only with the inverted possessor of the dharma as its basis, the attainment of my object will become impaired, which is what you yourself have admitted. Inverted and non-inverted are different. Therefore, when someone with cataracts, like seeing hair, apprehends what is not existent as existent in an inverted way, then how could even a small part of the meaning that has become existent be perceived? When someone without cataracts, like not seeing hair, does not impute what is not true in a non-inverted way, then how could even a small part of the meaning that has become conventionally non-existent be perceived at that time? Therefore, the teacher also said: "If by direct perception, etc., some meaning is perceived, if one wants to establish it as irrefutable, since it does not exist, I have no fault."