Tibetan
ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ། །བྱ་བ་སོ་སོ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡོད་པར་གལ་འགྱུར་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ནི། བདག་གཅིག་ཡིན་ན་ནི། དབང་པོ་གཞན་ལ་འགྲོ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེས་བུ་སྐར་ཁུང་གཞན་དུ་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཆད་དོ། །སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ནི། ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པའི་བདག་ལ་དབང་པོ་གཞན་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་མི་རིགས་སོ་ཞེས་དེ་ལ་སུན་འབྱིན་པར་སྨྲའོ། །འདི་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རང་གི་སྡེ་པས་བརྟགས་པའི་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བ་དགག་པའི་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་མ་འཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་རིགས་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྐྱོན་སྤང་བར་འདོད་པས། གལ་ཏེ་ལྟ་པོ་གཞན་ཉིད་ལ། །ཉན་པ་པོ་གཞན་ཚོར་གཞན་ན་སྟེ། རྟོག་པར་བྱེད་ན་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟར་འདོད་པར་གྱུར་ན། ལྟ་པོ་ཡོད་ཚེ་ཉན་པོར་འགྱུར། །བདག་ཀྱང་མང་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་བ་གླང་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་རྟ་ནི་བ་གླང་ཡོད་པའི་ཚེ་ཅིག་ཅར་དུ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་ཉན་པ་པོ་ལྟ་བ་པོ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་ན་ནི། དེ་ལྟ་བ་པོ་ཡོད་པའི་ཚ་ན་ཡང་ཅིག་ཅར་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ ཞིག་ན། དེ་ལྟར་ནི་མི་འདོད་པས་གཞན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་བདག་མང་པོར་འགྱུར་ཏེ། ལྟ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་དང་ཚོར་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ་སོ་སོ་སོར་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་ན་ཡང་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །འདིར་སྨྲས་པ། བདག་ནི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་ན། དེ་ནི་གང་གིས་གདགས་པར་བྱ། །སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་སྔ་རོལ་ན་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན། གང་ལས་རིམ་གྱིས་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གོ་ཞེས་ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་ལ་སོགས་པ་དག་འབྱུང་པར་འགྱུར་བ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་སྔ་རོལ་ན། བདག་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞིའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཡོད་དོ། །དེ
Chinese
非也。因此之故，说彼不应理。谓以诸各别事有各别作者之故，此为如是存在是极关要，故说彼不应理。师长佛护云：若为一我，则应成前往余根，如士夫邻近余窗。如是解释。师长善慧谓：于一切处有之我，无有前往余根，故说不应道理，而为彼作破斥。此不应理，以自部派于所计之补特伽罗而语，是适于遮遣之时故，且彼亦未曾许为一切处有故。是故应成之过失是正理也。然欲遣除如前所说之过失故。若谓见者异，闻者异，觉者异，思者亦不应理，若许如是，见者有则成闻者，我亦成众多。如牛异于马，马于牛有之时，非一时有，如是若闻者异于见者，则彼见者有之时，亦应成一时有者，如是不欲故，异者非有也。又若如是，则我成众多，以许见者与闻者及觉者等各各别别成立故。是故所谓补特伽罗者，于见等一一之前，亦无有少许也。此处说云：我乃于见等一切之前而有者。若谓云何若彼有者，彼当以何而安立耶？如是思念者，当为彼说云：如是于见等之前，于名与色之位，从彼次第以名与色之缘，谓生处六者，如是见与闻等当生起者，有四大种也。是故于见等之前，有我为四大种之近取者也。彼
English
No. Therefore, it is said that it is unreasonable. Because there are different actors for each separate event, it is extremely important that this exists as such, so it is said that it is unreasonable. The teacher Buddhagupta said: If there is one self, then it would be a fallacy to go to other senses, just as a man approaches another window. This is how it is explained. The teacher Sthiramati said: For the self that exists everywhere, there is no going to other senses, so it is said that the fault of being a fallacy is unreasonable, and he refutes it. This is unreasonable, because it is appropriate to refute the person who speaks of the person conceived by his own school, and also because he has not admitted that he exists everywhere. Therefore, the fault of being a fallacy is reasonable. However, wanting to eliminate the fault mentioned earlier, if it is said that the seer is different, the hearer is different, the feeler is different, and the thinker is also unreasonable, if it is admitted as such, when there is a seer, there will be a hearer, and the self will also become many. Just as a horse different from a cow is not simultaneously present when there is a cow, so if the hearer is different from the seer, then when that seer is present, it should also become simultaneously present, but since this is not desired, the different one does not exist. Furthermore, if it is like that, then the self becomes many, because it is admitted that the seer, the hearer, and the feeler, etc., are established separately. Therefore, the so-called person does not exist even before each of seeing, etc. Here it is said: I am the one who exists before all of seeing, etc. If it is thought, how should it be established if that exists? To those who think like this, it should be said: Thus, before seeing, etc., in the state of name and form, from that, gradually through the condition of name and form, namely the six places of birth, thus seeing and hearing, etc., which are to arise, there are the four great elements. Therefore, before seeing, etc., there is the self as the proximate object of the four great elements.