Tibetan
་བ་དེས་ནི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འཇམ་དཔལ་གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་མཐོང་བ་དེས་ནི་ལམ་བསྒོམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འཕགས་པ་བསམ་གཏན་པའི་དཔེ་མཁྱུད་ཀྱི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་རྣམས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་མཐོང་བས། སེམས་ཅན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཞེས་སེམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་འཁོར་བ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་བ་ལས་འདས་པར་མི་འགྱུར་བ་བསྟན་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་བདག་དང་བདག་གི་བར་དམིགས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་བ་ལས་མི་འདའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་བདག་དང་གཞན་དུ་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འཇམ་དཔལ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་ སྐྱེ་བོ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མི་ཤེས་པས་བདག་དང་གཞན་དུ་དམིགས་པར་བྱེད་དོ། །དམིགས་ནས་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་པར་ཞེན་པས་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྡང་བར་འགྱུར་རོ། །རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་དང་རྨོངས་པར་གྱུར་པས། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་རྣམ་པ་གསུམ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པས་བདག་ནི་ཆགས་སོ། །བདག་ནི་སྡང་ངོ༌། །བདག་ནི་རྨོངས་སོ་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པའོ། །བདག་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའོ། །བདག་ནི་འཁོར་བ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་ཅིང༌། དེ་ཆོས་འདི་དག་ནི་དགེ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་མི་དགེ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་སྤང་བར་བྱ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱའོ། །འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ། །ལམ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་གོ །དེ་ནས་དེ་གང་ཞིག་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ལས་འབྱོལ་པར་འགྱུར་རོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་ཏུ་འབར་བའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་རྟོག་པ་དེ་ལ་སྐྱོ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མཚན་མ་མེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་ཆོས་འདི་དག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་གང་བདག་གིས་ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། ཆོས་འདི་དག་གིས་ཉེན་པར་འགྱུར། ཆེས་ངོ་ཚ་བར་འགྱུར། མི་དགའ་བར་འགྱུར། སྨོད་པར་འགྱུར། སྐྲག་ཅིང་དངང་ལ་ཀུན་ཏུ་དངང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་གང་ཆོས་འདི་དག་གིས་ཉེན་པོ་དེ་ནི་ཆོས་འདི་དག་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཞིང༌། འདི་ནི་ཀུན་འབྱུང་སྤང་བའོ་ སྙམ་དུ་སེམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། དེ་གཉིས་སུ་བརྟགས་ནས་འགོག་པ་མངོན་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་གང་བདག་གིས་ལམ་སྒོམ་མོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང༌། དེ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་སོང་ནས་ཆོས་དེ་དག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་ཞི་གནས་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱོ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་དེ་ལ་ཞི་གནས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཕྱིར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱིར་འདྲེན་ཞིང་ཕྱིར་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གིས་ཉེན་པར་འགྱུར། ཆེས་ངོ་ཚ་བར་འགྱུར། མངོན་པར་མི་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡང་ཕྱིས་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་ཅིང་བདག་ནི་དགྲ་བཅོམ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་བདག་ཉིད་ཤེས་སོ། །དེ་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་པའི་ཚེ་བདག་ཉིད་སྐྱེ་བར་མཐོང་བས། དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་སོམ་ཉི་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་སོམ་ཉིར་ལྷུང་སྟེ་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་དག་ཏུ་ལྷུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བརྟགས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོམ་ཉི་དང་ཡིད་གཉིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་འཁུམས་པར་བགྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འ
Chinese
那（证得）灭谛就是现证了灭谛。如云：文殊，谁若见一切法无实，彼即修道。如是广说。圣者思维修饰经中也说：尔时，世尊告语童子文殊师利如是言：文殊，以未如实见诸圣谛故，有情颠倒，即心颠倒者，不能从此非真实轮回中解脱。如是说已，童子文殊师利请问世尊言：世尊，以何为所缘，有情不能从轮回中解脱，祈请宣说。世尊告言：文殊，以我与我所为所缘，有情不能从轮回中解脱。何以故？文殊，若如实见我与他，彼即成为造作业。文殊，不具闻法之凡夫，以不知一切法皆寂灭，故执着我与他。执着后即生起实执。生起实执后即生起贪着。生起嗔恨。生起愚痴。彼由贪嗔痴所转，即以身语意造作三种业。彼以于非有安立有，而作是念：我贪着，我嗔恨，我愚痴。彼于如来教法中出家后，作如是念：我具戒律，我行梵行，我将从轮回中解脱，我将获得涅槃，我将从诸苦中解脱。彼复作是念：此等法是善，此等法是不善，此等法是应断，此等法是应现证，应遍知痛苦，应断除集谛，应现证灭谛，应修道谛。其后，彼从一切行中生起何者
English
That (attaining) cessation is the manifestation of cessation. It is said extensively, such as: "Manjushri, whoever sees all dharmas as unreal, that is the one who cultivates the path." Also, in the Sutra of Adornment of the Sage Contemplative, it is said: Then, the Blessed One said to the youthful Manjushri: "Manjushri, because the noble truths are not seen as they truly are, sentient beings are inverted, that is, those whose minds are inverted, will not be liberated from this unreal cycle of existence." After saying this, the youthful Manjushri asked the Blessed One: "Blessed One, by taking what as an object of focus, will sentient beings not be liberated from the cycle of existence? Please explain." The Blessed One said: "Manjushri, by taking 'I' and 'mine' as objects of focus, sentient beings will not be liberated from the cycle of existence. Why is that? Manjushri, whoever truly sees 'I' and 'other' will become an agent of action. Manjushri, ordinary people who are not endowed with learning, because they do not know that all dharmas are completely peaceful, therefore they fixate on 'I' and 'other'. Having fixated, they develop a sense of reality. Having developed a sense of reality, they develop attachment. They develop hatred. They develop delusion. Because they are transformed by attachment, hatred, and delusion, they engage in the three types of actions of body, speech, and mind. By imputing existence to what does not exist, they think: 'I am attached, I am hateful, I am deluded.' After ordaining in the teachings of the Tathagata, they think: 'I am endowed with discipline, I practice celibacy, I will be liberated from the cycle of existence, I will attain Nirvana, I will be liberated from all suffering.' They also think: 'These dharmas are virtuous, these dharmas are non-virtuous, these dharmas are to be abandoned, these dharmas are to be manifested, suffering should be fully understood, the origin should be abandoned, cessation should be manifested, the path should be cultivated.' Thereafter, whatever arises from all actions
Chinese
将变为愚痴。一切行是无常的。一切行是普遍燃烧的，这样去思索。像这样思索，对于那厌离和合的作意，以无相为先导将会生起。他这样想：通达这些法是什么，那就是通达痛苦。他这样想：我应当断除什么生起之因？他将这样思索，并且会被这些法所困扰，会非常羞愧，会不高兴，会受到谴责，会害怕并且惊慌，会普遍地惊慌。他这样想：被这些法所困扰，那就是现证了这些法，这就是断除生起之因，这样去思索。他这样想：应当现证灭尽，这样去思索，在那二者中观察后，就是现证了灭尽。他这样想：现证灭尽就是这个，这样去思索。他这样想：我应当修习什么道？这样去思索，他独自前往寂静处，当忆念那些法时，将会获得止。对于那厌离和合的作意，他将会生起止。他的心将会向一切法外散，将会外引并且外离。他会被那些所困扰，会非常羞愧，会生起明显的不悦之心。他这样想：我将从一切痛苦中解脱，以后再也没有什么可做的，我已成为阿罗汉，他会这样认识自己。当他临终时，看到自己正在投生，他会对佛陀的菩提产生怀疑和犹豫。他会陷入犹豫，临终后会堕入大地狱中。那是什么原因呢？因为他观察了没有生起的法，因此他对如来生起了犹豫和二念。然后，童子文殊向世尊这样禀告：世尊，我应当如何归摄这四圣谛？世尊开示说：
English
will become foolish. All conditioned things are impermanent. All conditioned things are universally burning, thus he contemplates. Having contemplated thus, for that minding which is conjoined with disgust, preceded by the signless, will arise. He thinks thus: whatever is the complete knowing of these dharmas, that is the complete knowing of suffering. He thinks thus: what should I abandon, the cause of arising? He will think thus, and will be troubled by these dharmas, will be very ashamed, will be displeased, will be reproached, will be afraid and terrified, will be universally terrified. He thinks thus: being troubled by these dharmas, that is the actualizing of these dharmas, and this is the abandonment of the cause of arising, thus he contemplates. He thinks thus: I should actualize cessation, thus he contemplates, and having examined those two, that is the actualizing of the knowing of cessation. He thinks thus: the actualizing of cessation is this, thus he contemplates. He thinks thus: what path should I meditate upon? Thus he contemplates, and he alone goes to a solitary place, and when he remembers those dharmas, he will attain calm abiding. For that minding which is conjoined with disgust, calm abiding will arise for him. His mind will go forth towards all dharmas, will draw outwards and turn outwards. He will be troubled by those, will be very ashamed, and a manifestly displeased mind will arise. He thinks thus: I will be liberated from all suffering, and there will be nothing more to do later, and I have become an Arhat, thus he knows himself. When he is about to die, seeing himself being born, he will have doubt and hesitation about the Buddha's enlightenment. He will fall into hesitation, and having died, he will fall into the great hells. What is the reason for that? Because he examined the dharmas that have no arising, therefore he caused hesitation and duality towards the Thus-Gone One. Then, the youth Manjushri said this to the Blessed One: Blessed One, how should I summarize these four noble truths? The Blessed One said: