Tibetan
ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡང་སྟོང་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྟོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ཞིང༌། གཞན་གྱིས་སྨྲས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི། གལ་ཏེ་འདི་ཀུན་མི་སྟོང་ན། འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་ངེས་པར། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས། །ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་ཡིན་ན། །སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་གསུངས་པ་དེ། །རང་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་དེ་ནི་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང༌། གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ནི་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་ནི། གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། མི་རྟག་པ་ལ་ངེས་པར་གནོད། །གང་ལ་གནོད་ཡོད་དེ་བདེ་མིན། །དེ་ཕྱིར་གང་ཞིག་མི་རྟག་པ། །དེ་ནི་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །མི་རྟག་པ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་སྟེ། རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། སྡུག་བསྔལ་མི་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་མི་རུང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་ཁས་བླངས་ན། ཀུན་འབྱུང་བ་ཡང་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་ལས་ནི་ཡོད་ཡིན་ན། ཅི་ཞིག་ཀུན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་གནོད་བྱེད་ལ། །ཀུན་འབྱུང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིར་འདི་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བས་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལས་ཀུན་འབྱུང་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནོད་པ་བྱེད་ཅིང༌། སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་ཁས་ལེན་པ་དེའི་ལྟར་ན། དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་རྟོག་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཁྱོད་ལ་ཀུན་འབྱུང་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ཡང་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ལ། །འགོག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ཉིད་ནི་ཡོངས་གནས་ཕྱིར། །འགོག་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགོག་པ་ག་ལ་ཡོད། དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས་ཕྱིར་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་ལ། འཕགས་པའི་ལམ་ཡང་ཇི་ལྟར་མི་འཐད་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལམ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ནི། །སྒོམ་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལམ་དེ་བསྒོམ་བྱ་ན། །ཁྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ལམ་ཡང་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་བསྒོམས་པ་ཉིད་དུ་དེ་ཡོད་པས། དེ་ལ་ཡང་བསྒོམས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ལམ་སྒོམ་པ་མི་འཐད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཁྱོད་ལམ་དེ་སྒོམ་པར་ཁས་ལེན་ན། དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་འཕགས་པའི་ལམ་རང་བཞིན་དང་ བཅས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། བྱ་བ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལམ་སྒོམ་པར་འདོད་པ་ཞིག་ན། དངོས་པོ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་ལྟར་ན་ནི། སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས། གང་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་དང༌། །འགོག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །ལམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ནི། །གང་ཞིག་འཐོབ་པར་འགྱུར་བར་འདོད། །ལམ་བསྒོམས་པས་འགོག་པ་གང་ཞིག་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན། འཕགས་པའི་ལམ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་ལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཇི་སྐད་མི་སྲིད་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོངས་ཤེས་འགྱུར། །རང་བཞིན་གནས་པ་མ་ཡིན་ནམ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་སྔར་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལས། དེ་ཕྱིས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་
Chinese
因为缘起也是空性，所以不存在任何非空性的法。因为如此，按照我们的观点，一切法皆是空性，因此也不会产生他人所说的过失。按照你所说的，事物具有自性，如果这一切都不空，那么就不会有生起和坏灭。如果没有生起和坏灭，那么必然地，四圣谛对你来说就不存在了。为什么呢？因为如果不是缘起，痛苦怎么会存在呢？所说的无常和痛苦，在自性中是不存在的。凡是具有自性的，就不是依赖而生的；凡不是依赖而生的，就不是无常的，就像虚空中的花朵不是无常的一样。痛苦也是无常的，因为世尊说，凡是无常的，就是痛苦。同样，《百论》中也说：无常必定会带来损害，凡是有损害的，就不是安乐。因此，凡是无常的，一切都会变成痛苦。这样说的。无常也是在自性中，如果承认具有自性，那么事物中就不存在了。这样一来，如果事物确实具有自性，那么痛苦是不合理的。不仅痛苦本身是不合理的，而且为了说明承认具有自性，集谛也是不合理的，（经文说）如果自性存在，什么会成为集谛呢？因此，对于损害空性者来说，集谛是不存在的。这样说的。这里，因为从此产生痛苦，所以痛苦的因就是集谛。因此，痛苦会损害空性，按照承认痛苦具有自性者的观点，那也是因为生是无意义的，所以它的因——分别也是无意义的。这样一来，对于损害空性者来说，集谛也是不合理的。对于承认痛苦自性存在者来说，痛苦
English
Since dependent arising is also emptiness, there is no such thing as a non-empty dharma. Because this is so, according to our view, all dharmas are empty, and therefore there will be no fault as stated by others. According to you who say that things have intrinsic nature, if all this is not empty, then there is no arising and no destruction. If there is no arising and no destruction, then certainly, the four noble truths will not exist for you. Why? Because if it is not dependent arising, how can there be suffering? The impermanence and suffering that are spoken of do not exist in intrinsic nature. Whatever has intrinsic nature is not dependently arisen, and whatever is not dependently arisen is not impermanent, just as a sky flower is not impermanent. Suffering is also impermanent, because the Blessed One said that whatever is impermanent is suffering. Similarly, in the *Hundred Treatises* it is said: Impermanence necessarily brings harm. Whatever has harm is not happiness. Therefore, whatever is impermanent, all of that becomes suffering. Thus it is said. Impermanence is also in intrinsic nature; if you accept that it has intrinsic nature, then it does not exist in things. Thus, for a moment, if things truly have intrinsic nature, then suffering is unreasonable. Not only is suffering itself unreasonable, but also to show that accepting intrinsic nature, the origin is also unreasonable, (the text says) if intrinsic nature exists, what will become the origin? Therefore, for those who harm emptiness, the origin does not exist. Thus it is said. Here, because suffering arises from this, the cause of suffering is called the origin. Therefore, suffering harms emptiness, and according to the view of those who accept that suffering has intrinsic nature, that is also because birth is meaningless, so its cause, discrimination, is also meaningless. Thus, for those who harm emptiness, the origin is also unreasonable. For those who accept that suffering exists by its own nature, suffering
Chinese
为了说明断绝痛苦也是不可能的。痛苦自性存在，断绝是不存在的。因为自性是周遍存在的，对断绝造成损害。如是说，如果痛苦自性存在，那么因为自性没有改变，怎么会有断绝呢？这样的话，因为自性是周遍存在的，完全执持自性并使其返回，也会对断绝痛苦造成损害。现在为了说明，对于说事物具有自性的人来说，圣道也是如何不合理的。如果道有自性，那么修行就不合理了。如果那个道是需要修行的，那么你的自性就不存在。如果事物都变成具有自性，那么因为道也是具有自性的，它本来就是没有修行的，那么修行它又有什么用呢？这样的话，如果有自性，修行道是不合理的。如果你们承认那个道是可以修行的，那么你的圣道就不会变成具有自性的，因为它是可以作为的，是这样想的。另外，如果有人为了获得断绝痛苦，以及为了断绝集起而想要修行道，那么按照说事物具有自性的人来说，按照前面所说的方式，当痛苦和集起，以及断绝不存在时，道的断绝痛苦，你们想要获得什么呢？修行道所能获得的断绝痛苦是不存在的。因此，这样的话，圣道也是不合理的。这样的话，对于说事物具有自性的人来说，四圣谛都会变成不存在的。现在为了说明，对于他人，知道痛苦等等也是如何不可能的。如果不是自性本身完全了解，那么它怎么会变成完全了解呢？自性不是存在的吗？如是说，如果痛苦变成了以前没有完全了解的自性，之后才被完全了解，那么这是不合理的。为什么呢？因为这个
English
To show that it is also impossible to prevent suffering. Suffering exists by its own nature, and cessation does not exist. Because self-nature is all-pervasive, it harms cessation. It is said, if suffering exists by its own nature, then since there is no change in self-nature, how can there be cessation? In that way, because self-nature is all-pervasive, completely grasping self-nature and making it return also harms the cessation of suffering. Now, to show how the noble path is also unreasonable for those who say that things have self-nature. If the path has self-nature, then practice is not reasonable. If that path is to be practiced, then your self-nature does not exist. If all things become having self-nature, then since the path is also having self-nature, it exists as unpracticed, so what is the use of practicing it? In that way, if there is self-nature, practicing the path is unreasonable. If you admit that the path can be practiced, then your noble path will not become having self-nature, because it can be acted upon, that is what is thought. Furthermore, if someone wants to practice the path in order to attain the cessation of suffering, and in order to abandon arising, then according to those who say that things have self-nature, according to the way described earlier, when suffering and arising, and cessation do not exist, what do you want to attain, the cessation of suffering of the path? The cessation of suffering that can be attained by practicing the path does not exist. Therefore, in that way, the noble path is also unreasonable. In that way, for those who say that things have self-nature, the four noble truths will all become non-existent. Now, to show how knowing suffering etc. for others is also impossible. If it is not self-nature itself that fully understands, then how can it become fully understood? Is self-nature not existent? It is said, if suffering becomes a self-nature that was not fully understood before, and then it is fully understood later, then this is unreasonable. Why? Because this