Tibetan
་ཆད་པར་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ སྨྲས་པ། དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང༌། །ཆད་པར་མི་འགྱུར་རྟག་མི་འགྱུར། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡི་འབྱུང་འཇིག་གི །རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པའི་རྒྱུན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་གི་སྲིད་པ་སྟེ་འཁོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་རྒྱུ་འགགས་ཤིང་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ཆད་པར་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་མི་འགག་ཅིང་རང་གི་ངོ་བོས་གནས་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རྟག་པར་ཐལ་བར་ཡང་འགྱུར་ན་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཁས་བླངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་བ་དང༌། འཇིག་པའི་རྒྱུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་རིམ་པར་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཁོར་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཉེས་པ་འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་འབྲས་རྒྱུའི་འབྱུང་འཇིག་གི །རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་གྱུར་ན། །དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། །འཇིག་ལ་ཡང་སྐྱེ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ནི་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །མ་ཡིན་ནམ། གང་རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་མ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་རྒྱུར་གྱུར་ནས་འགག་པ། རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱོད་ལ་སྐྱོན་འདིར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཉེས་པ་འདིར་འགྱུར་གྱི། ངས་ནི་དངོས་པོ་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་མ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པ་དེར་ཡང་ཁོ་བོས་ཚུལ་འདིས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་ན་ནི་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་དག་གཞན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་འདི་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན་རྒྱུ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བརྗོད་ནས། ད་ནི་ རྟག་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་ན། །དངོས་མེད་འགྱུར་བར་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི། དེ་ཕྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ
Chinese
将成为断灭论者。此处 说道：即使承认事物存在，也不会变成断灭论，也不会变成常恒论。为什么呢？因为什么？果从因的生灭，那个延续就是存在。因和果的生起和灭亡的延续，那就是我们的存在，也就是轮回。如果因停止了，并且它的因所生的果不产生，那么，那时就会变成断灭论。如果因不停止，并且以自己的自性存在，那么，那时也会变成常恒论，但那也不是那样的。因此，即使承认事物存在，也不会导致常恒和断灭的观点。诸行的生起和灭亡的延续，因和果不间断地依次产生，那就是轮回。因此，我们没有这个过失。应当说：如果果从因的生灭的延续就是存在，即使那样，因为灭亡后也不会再生起，因就会变成断灭论，不是吗？哪个因的刹那成为产生果的因后而灭亡，因的刹那与灭亡相连，那也不会再生起，因此会变成断灭论者。你如何没有这个过失呢？承认事物存在会有这个过失，但我没有承认事物存在，因为一切法都是不生起的。在哪里？依靠什么而产生什么，那暂时不是它本身，也不是与它不同的，因此，既不是断灭也不是常恒。这样说的地方，我也是用这种方式显示事物没有自性的。如果不是那样，如果事物有自己的自性，那么种子和苗芽怎么会变成不同的呢？因此，这个推论不会损害我们。这样，暂时如果承认事物存在，因也不会生起，因此会变成断灭论者，这样说了之后，现在为了说常恒的过失，如果事物有自性，不应变成无事物。这样说了，如果因以自性存在，那么，它后来不是存在
English
will become a nihilist. Here said: Even if things are admitted to exist, they will not become nihilistic, nor will they become permanent. Why? Because of what? The arising and ceasing of the fruit from the cause, that continuity is existence. The continuity of the arising and ceasing of cause and effect, that is our existence, that is, samsara. If the cause ceases, and the fruit born of that cause does not arise, then, at that time, it will become nihilistic. If the cause does not cease, and remains in its own nature, then, at that time, it will also become permanent, but that is not the case. Therefore, even if things are admitted to exist, there is no fault of leading to the view of permanence and annihilation. The continuity of the arising and ceasing of conditioned things, the cause and effect arising in sequence without interruption, that is samsara. Therefore, we do not have this fault. It should be said: If the continuity of the arising and ceasing of the fruit from the cause is existence, even so, because there is no rebirth after destruction, the cause will become nihilistic, isn't it? Which moment of the cause becomes the cause for producing the fruit and then ceases, the moment of the cause is connected with destruction, and that will not be reborn, therefore it will become a nihilist. How do you not have this fault? Admitting the existence of things will have this fault, but I have not admitted the existence of things, because all dharmas are unborn. Where? What arises depending on what, that is temporarily not itself, nor is it different from it, therefore, it is neither annihilation nor permanence. In the place where it is said like this, I also show that things have no self-nature in this way. If it is not like that, if things have their own self-nature, then how can seeds and sprouts become different? Therefore, this inference does not harm us. In this way, temporarily if it is admitted that things exist, the cause will not arise, therefore it will become a nihilist, after saying this, now in order to say the fault of permanence, if things have self-nature, they should not become non-things. Having said this, if the cause exists by its own nature, then it is not existence later
Tibetan
ར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟག་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བ་སོན་འདུག་གོ །གཞན་ཡང༌། མྱ་ངན་འདས་པའི་དུས་ན་ཆད། །སྲིད་རྒྱུན་རབ་ཏུ་ཞི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པའི་རྒྱུན་འཇུག་པས་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བ་སྤོང་བར་བྱེད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་དུ་རྒྱུན་དེ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དེར་ནི་ངེས་པར་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བ་སྤང་བར་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཁྱོད་ལ་གཞན་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དུས་སུ་དངོས་པོ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ལ་དམིགས་པ་ལྟར། དངོས་པོ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །གང་ཡང༌། འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡི་འབྱུང་འཇིག་གི ། རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདིར་སྲིད་པ་ཐ་མ་ནི་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ལ། དང་པོ་ནི་འགྲོ་བ་ཉིད་མཚམས་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགག་བཞིན་པ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྲིད་པ་དང་པོ་ནི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། སྲིད་པ་དེ་གཉིས་ལ་འཁོར་བ་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་བ་སྟེ། གང་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་གྱིས་འཁོར་བར་འགྱུར་བ། སྲིད་པ་དང་པོ་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཅི་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པའམ། འོན་ཏེ་མ་འགགས་པའམ་དེ་སྟེ་འགག་བཞིན་པ་ན་སྐྱེ་གྲང༌། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐ་མ་འགགས་པར་གྱུར་པ་ན། །སྲིད་པ་དང་པོ་རིགས་མི་འགྱུར། །ཐ་མ་འགགས་ པར་མ་གྱུར་ཚེ། །སྲིད་པ་དང་པོ་རིགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པ་ནི་སྲིད་པ་དང་པོ་སྐྱེའོ་ཞེས་རྟོག་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། ས་བོན་ཚིག་པ་ལས་ཀྱང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་མ་འགགས་པ་ན་སྲིད་པ་དང་པོ་མི་རིགས་སོ། ད་ནི་སྲིད་པ་ཐ་མ་མ་འགགས་པ་ན་ཡང་སྲིད་པ་དང་པོ་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་འགྱུར་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་ངོ་བོ་གཉིས་ཡོད་པ་དང༌། སྔོན་མེད་པའི་སེམས་ཅན་འབྱུང་བ་དང༌། སྔ
Chinese
因为不变化，因为自性没有转变的缘故。因此，陷入了常有的观点。另外，涅槃的时候断灭，因为有相续彻底寂灭的缘故。如果又因为诸因和果的生起和坏灭的相续存在，而避免了常有和断灭的观点，即使如此，那么在哪里相续也不再产生，那个涅槃就必定会变成断灭的观点。世尊说要避免断灭的观点。如果说那种方式不是断灭的观点，那么你又为什么会认为是呢？就像在涅槃的时候，专注于事物完全断灭一样，认为是专注于事物完全断灭的缘故。还有，如果说“果是因的生灭的相续，那个是存在（有）的缘故”，那也是不合理的。为什么呢？这里最后的存在（有）是转变的自性，而最初的存在（有）是连接行（འགྲོ་བ།）本身的自性。对此，最后的存在（有）正在坏灭，是作为因而存在的，而具有出生的自性的最初的存在（有）是作为果的体性而存在的，这两个存在（有）被称为轮回。这里需要分析的是，从什么开始，因和果的相续会变成轮回？最初的存在（有）作为果的体性而存在的那个，是最后的存在（有）坏灭了呢？还是没有坏灭呢？或者说是正在坏灭的时候产生呢？如果进行分析，就会显示出在任何情况下都不是存在的。因此说：“最后坏灭的时候，最初的存在（有）不会产生。最后没有坏灭的时候，最初的存在（有）也不会产生。”这样说了。对此，如果认为最后的存在（有）坏灭的时候，最初的存在（有）就产生，那么那时就会变成没有因，而且从烧焦的种子中也会产生苗芽，这不是所希望的。因此，最后坏灭的时候，最初的存在（有）是不合理的。现在，最后的存在（有）没有坏灭的时候，最初的存在（有）也不会产生，如果产生，就会变成没有因，一个有情有两个自性，出现以前没有的有情，以
English
Because it does not change, because its nature does not have transformation. Therefore, it falls into the view of permanence. Furthermore, at the time of Nirvana, there is cessation, because the continuum of existence is completely pacified. If, again, the continuum of arising and ceasing of causes and effects prevents falling into the view of permanence and annihilation, even so, then where that continuum does not arise, that Nirvana will definitely become a view of annihilation. The Blessed One said that the view of annihilation should be avoided. If you say that such a way is not a view of annihilation, then why do you think it is? Just as at the time of Nirvana, one focuses on the complete cessation of things, it is thought to be because one focuses on the complete cessation of things. Also, if you say, "The effect is the continuum of arising and ceasing of the cause, that is because it is existence (bhava)," that is also unreasonable. Why? Here, the last existence (bhava) is the nature of transformation, and the first is the nature of connecting the going (འགྲོ་བ།) itself. Thereupon, the last existence (bhava) is ceasing, it exists as the cause, and the first existence (bhava), which has the nature of birth, exists as the nature of the effect, and these two existences (bhava) are named Samsara. Here, it needs to be analyzed from what the continuum of cause and effect becomes Samsara? Is that which the first existence (bhava) exists as the nature of the effect, is it when the last existence (bhava) has ceased? Or has it not ceased? Or is it produced when it is ceasing? If analyzed, it will be shown that it is not existent in any way. Therefore, it is said: "When the last has ceased, the first existence (bhava) will not arise. When the last has not ceased, the first existence (bhava) will not arise." Thus it was said. To that, if one thinks that when the last existence (bhava) has ceased, the first existence (bhava) arises, then at that time it will become without a cause, and a sprout will also arise from a burnt seed, which is not desirable. Therefore, when the last has ceased, the first existence (bhava) is unreasonable. Now, even when the last existence (bhava) has not ceased, the first existence (bhava) will not arise, if it arises, it will become without a cause, one sentient being has two natures, an unprecedented sentient being appears, with