Tibetan
་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་ཡང་གཏན་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་དོན་དམ་པར་ན་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་དམ་ པར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཏན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་བཤད་པར་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་སཱ་ལུའི་ས་བོན་ལ་བརྟེན་ནས་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་ལྟར་རྒྱུ་གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་འབྱུང་བ། དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནི་མི་ནུས་སོ། །ས་བོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མྱུ་གུ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕ་དང་བུ་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ལྟར་མྱུ་གུའི་གནས་སྐབས་སུ་ས་བོན་འཛིན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ས་བོན་ལྟར་མྱུ་གུ་ཡང་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ས་བོན་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། མི་འཇིག་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟག་པར་སྨྲ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་ཉེས་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་ས་བོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མྱུ་གུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་གཞན་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་མེད་པར་ཡང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་གཞན་ནི་གཞན་ལས་གཞན། །དེ་ཚེ་གཞན་མེད་པར་གཞན་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱུ་གུའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ས་བོན་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་འཆོལ་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྒྱུ་གང་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། རྒྱུ་དེ་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང༌། རྒྱུ་དེ་ལས་འབྲས་བུ་དེ་གཞན་པ་ཡང་མ་ ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ནི་ཆད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང་རྟག་པ་ཡང་
Chinese
乃至恶趣之间也永远不会产生，就胜义谛而言，没有丝毫可以称为不同的。为什么呢？因为就胜义谛而言，一切法都是永不产生的。因此，如果这样，要知道不异性就是它的特征，因为在空性中味道是相同的。在这里，也要知道后面用后面的来解释。这样一来，暂时是圣者们的真如的特征。就世俗谛的真如的特征而言，应当这样说：依赖于什么而产生什么，那暂时不是它本身，也不是与它相异的，因此既不是断灭也不是常恒。例如，就像依赖于稻种而产生稻芽一样，依赖于什么因产生什么果，不能说那就是它本身。因为种子不是芽，否则生和被生就变成一体了。因此，父亲和儿子也会变成一体。因为是一体，就像芽一样，也会在芽的状态中执持种子。或者像种子一样，芽也不会被执持。这样一来，种子也会变成常恒，因为已经承诺不会坏灭。因此，如果说常恒，就会变成很大的过失，因为会导致业和果等等不存在。因此，暂时不能说种子就是芽。也不是与它相异的。因为芽也不是与种子相异的，否则会导致没有种子也会产生芽，因为如果异是他异，那么没有他也会有他产生。等等就会出现。在芽的状态中，也会导致种子没有间断，因此会变成散乱的过失。因为这样，依赖于什么因会产生什么果，因也不是果，果也不是与因相异的，因此因既不是断灭也不是常恒。
English
Even until the state beyond evil deeds, it will never arise. In terms of ultimate truth, there is not even a little that can be called different. Why is that? Because in terms of ultimate truth, all phenomena are never produced. Therefore, if that is the case, it should be understood that non-difference is its characteristic, because in emptiness the taste is the same. Here, it should also be understood that the latter is explained by the latter. Thus, for the time being, it is the characteristic of the Suchness of the noble ones. In terms of the characteristic of the Suchness of the worldly ones, it should be said: Whatever arises depending on what, that is not it for the time being. Nor is it different from it. Therefore, it is neither annihilation nor permanence. For example, just as a sprout of rice arises depending on a seed of rice, whatever fruit arises depending on whatever cause, it cannot be said that it is that itself. Because the seed is not the sprout, otherwise the producer and the produced would become one. Therefore, the father and son would also become one. Because it is one, like a sprout, it would also hold the seed in the state of the sprout. Or like a seed, the sprout would not be held either. In that case, the seed would also become permanent, because it has been promised that it will not perish. Therefore, if one says permanent, it would become a great fault, because it would lead to the non-existence of karma and fruit, etc. Therefore, for the time being, it is not appropriate to say that the seed is the sprout. Nor is it different from it. Because the sprout is not different from the seed either, otherwise it would lead to the sprout arising without the seed, because if the other is different from the other, then the other would arise without the other. Etc. would occur. In the state of the sprout, it would also lead to the seed not being interrupted, and therefore it would become a fault of scattering. Because of that, whatever fruit arises depending on whatever cause, the cause is not the fruit, nor is the fruit different from the cause, therefore the cause is neither annihilation nor permanence.
Tibetan
མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གཞག་པར་ཡང་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པའི་ལྷས། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལྡོག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་རྟག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །མདོ་ལས་ཀྱང༌། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ཏེ། ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུ་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་རྟག་མིན་ཆད་མིན་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་མགོན་རྣམས་ཀྱི། །བསྟན་པ་བདུད་རྩིར་གྱུར་པ་དེ། །དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཐ་དད་མིན། །ཆད་པ་མ་ཡིན་རྟག་མ་ཡིན། །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀླུ་ཆེན་པོ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྤྲིན་ཆེན་པོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་མཐའ་གཏུགས་པ་བར་མཚམས་མེད་པར་ཁེབས་པར་མཛད་པ། འགྲོ་བ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་མངོན་དུ་རྒྱུའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཤིན་ཏུ་ཆེས་ཚ་བས་གདུངས་པའི་གདུང་བ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལྷུར་མཛད་པ། རྟག་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཇི་ལྟར་འཚམ་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ། དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པའི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་དག་འབེབས་པས་ཇི་ལྟར་འོས་པར་གདུལ་བའི་སྐྱེ་བོའི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་ལོ་ཏོག་གི་མྱུ་གུ་སྐྱེས་པ་སྤེལ་བས་རྗེས་སུ་བཟུང་བར་བཞེད་པ། རྟག་ཏུ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་ཆར་འབེབས་པ། འཇིག་རྟེན་པ་སྐྱོབ་པ་མེད་པའི་སྐྱོབ་པ། མགོན་མེད་པའི་མགོན། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་གཏན་གཅོད་པ་དེ་ནི། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཆད་པ་དང་རྟག་པར་སྨྲ་བ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདུད་རྩི་འདི་ལ་ཞུགས་པ། ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་སྒོམ་པའི་རིམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་གསུམ་གྱི་བདུད་རྩི་ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་ཁོ་ནར་རྒ་ཤི་ཟད་པའི་ངོ་བོ་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཇི་ཞིག་ལྟར་འདིར་དགེ་བའི་རྩ་བ་མ་སྨིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་འདི་ཐོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཐར་པ་མ་ཐོབ་ན་ནི། དེ་ལྟ་ན་འང་དེ་དག་སྐྱེ་བ་གཞན་དུའང་སྔོན་གྱི་རྒྱུའི་སྟོབས་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་ངེས་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པར་འ
Chinese
也可以安立为“非有”。如圣天所说：何以故事物有变，故不断灭。何以故事物有还，故不恒常。经中也说：种子若有如芽生，种子非芽亦非异。非从彼出彼亦无，是故非常亦非断，此乃法性。因此，如前所说之理，诸佛世间怙主之教法，即是甘露，非一非异，非断非常。圆满正等觉佛陀，大龙以大悲之大云团，覆盖四方虚空界之边际，无有间断。众生贪欲等烦恼之众，显现增长之烈日轮，以极热所逼迫之痛苦，视为止息之要务。恒常不断，如何适宜而行持者之对治。以宣说正法甘露之流，而以如何应调伏之众生的善根苗稼增长而摄持之。恒时降下正法甘露之雨。无有救护者之救护，无有怙主者之怙主。诸世间怙主之正法甘露，断除衰老与死亡，即如所说之理，当知是远离一与异之自性，以及断与常之论说。声闻之法的真如甘露，进入此中，以听闻、思维、修习之次第而善入者，以戒律、禅定、智慧之三蕴甘露而亲近受用之故，必定能获得衰老死亡灭尽之体性涅槃。若又如何，在此善根未成熟之故，即使听闻此正法甘露，亦未获得解脱，则彼等在其他生世中，也必定无疑地会因先前之因的力量而成就。
English
It can also be established as "non-existent." As stated by the noble Asanga: Why do things change, therefore they are not cut off. Why do things revert, therefore they are not constant. It is also said in the sutra: If there is a seed, there is a sprout. The seed is not the sprout, nor is it different. It does not come from it, nor is it it. Therefore, it is neither constant nor cut off, this is the nature of Dharma. Therefore, according to the manner described above, the teachings of the Buddhas, the protectors of the world, are nectar, neither one nor different, neither cut off nor constant. The perfectly enlightened Buddha, the great Naga, with the great cloud of great compassion, covers the boundaries of the four directions of the sky, without interruption. The beings, the multitude of afflictions such as desire, the manifestation of the increasing sun wheel, the suffering oppressed by extreme heat, is regarded as the main task of cessation. Constantly and continuously, how to properly practice is the antidote. By proclaiming the stream of nectar of the true Dharma, the roots of virtue of the beings who are to be tamed are increased and sustained. Constantly raining down the nectar of the true Dharma. The protector of those without protection, the protector of those without a protector. The nectar of the true Dharma of the protectors of the world, cutting off old age and death, is as stated above, it should be known that it is free from the nature of one and different, and from the arguments of cessation and permanence. Those who enter into the nectar of suchness of the Dharma of the Hearers, who enter well in the order of hearing, thinking, and meditating, because they closely use the nectar of the three aggregates of morality, concentration, and wisdom, they will surely attain Nirvana, the nature of the exhaustion of old age and death. If, however, how is it that even if one hears this nectar of the true Dharma because the roots of virtue have not matured here, one does not attain liberation, then in other lives, they will surely and undoubtedly be accomplished by the power of the previous cause.
Tibetan
གྱུར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་བརྒྱ་པ་ལས། དེ་ཉིད་ཤེས་པས་གལ་ཏེ་འདིར། །མྱ་ངན་འདས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱང༌། །སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་འབད་མེད་པར། །ངེས་པར་ཐོབ་འགྱུར་ལས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཇི་ཞིག་ལྟར། རྫོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་མ་བྱུང་ཞིང༌། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱང་ཟད་པ་ན་སྟེ། གྱུར་པའི་ཚེ་འཕགས་པའི་ལམ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་མ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྔོན་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐོས་པའི་རྒྱུའི་སྟོབས་ཁོ་ན་ལས་འཇིག་རྟེན་འདིའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བྲལ་ཡང་རྐྱེན་རྣམ་པར་དབེན་པ་རྟེན་པ་ཙམ་ཐོབ་པ། རང་འབྱུང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །རྟེན་པ་མེད་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་པ་མེད་པ་ནི་ལུས་དང་སེམས་དག་དབེན་པའམ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡོངས་སུ་མི་ཚོལ་བ་སྟེ། རྟེན་མེད་པའི་རྒྱུ་དེ་ལས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་བའི་དུས་སུ་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོས་གསུངས་པ་དམ་པའི་ཆོས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་གྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་སྲོག་དག་ཀྱང་བཏང་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཙལ་བར་འོས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་དུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཇི་ལྟར་བཙལ་བ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་དུས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་ལགས། དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་ དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་དུས། སྔོན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་ན། ལུས་ལ་ཆེད་ཆེར་མི་བྱེད། སྲོག་ལ་མི་ལྟ། རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་དང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་ལ་མི་གནས་པར་ཡོངས་སུ་བཙལ་ཏོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་ཞིང་འབྲོག་དགོན་པ་ཞིག་ཏུ་ཕྱིན་པ་ན་བར་སྣང་ལས་སྒྲ་ཐོས་པར་གྱུར་ཏེ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་སོང་ཤིག་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐོས་པར་འགྱུར་གྱི་ཅི་ནས་ལུས་ངལ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད
Chinese
完成了。如《百论》所说：若能知晓此真谛，即便今生未证涅槃，来世亦能毫不费力，如探囊取物般获得。如是说。又如，诸圆满正等觉未出世，声闻亦已灭尽之时，因缺乏示现圣道的因缘，未能获得那唯一的甘露。即便如此，仅凭前世听闻真谛的因的力量，无需依赖此世的显现，即便因缘极度匮乏，仅获得少许依凭，自生自佛的智慧，亦能从无依凭中生起。所谓无依凭，即身心寂静，或不寻求善知识，从那无依凭之因中生起。因此，在佛陀不出世之时，缘觉们能够证悟真谛。是故，当知圆满正等觉药师王所说的殊胜之法，那唯一的真谛甘露，如其所说是具有果实的。因此，有智慧者应舍弃生命，亦应寻求真谛，如菩萨恒时寻求薄伽梵母一般。如《薄伽梵母八千颂般若波罗蜜多经》所说：薄伽梵，菩萨摩诃萨如何恒时寻求般若波罗蜜多？如是请问时，薄伽梵对具寿善现如是开示：善现，菩萨摩诃萨恒时，往昔寻求此般若波罗蜜多时，不顾惜身体，不顾惜性命，不住于利养、恭敬和赞叹中而寻求。彼寻求般若波罗蜜多，前往一处荒野寺庙时，从虚空中听到声音说：善男子，往东方去，便能听闻般若波罗蜜多，为何心中想着身体的疲惫呢？
English
It is done. As stated in the "Hundred Treatises": If one understands this very truth, even if one does not attain Nirvana in this life, one will surely obtain it effortlessly in the next life, like taking something from a bag. Thus it is said. Furthermore, when the fully enlightened Buddhas have not appeared, and the Shravakas have also become extinct, because the conditions for showing the noble path are lacking, one does not obtain the nectar of that very truth. Even so, solely by the power of the cause of having heard the truth in a previous life, even without relying on the manifestations of this world, even if the conditions are extremely scarce, and one only obtains a slight support, the wisdom of a self-born, self-enlightened Buddha, will arise from that which is without support. The so-called without support is the stillness of body and mind, or not seeking virtuous friends, arising from that cause of without support. Therefore, at a time when Buddhas do not appear, the Pratyekabuddhas are able to realize the truth. Therefore, one should know that the excellent Dharma spoken by the fully enlightened Buddha, the King of Medicine, that unique nectar of truth, is fruitful as it is said. Therefore, the wise should give up even their lives and seek the truth, just as Bodhisattvas constantly seek the Blessed Mother. As it is said in the "Blessed Mother Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra": Blessed One, how does a Bodhisattva Mahasattva constantly seek the Prajnaparamita? When thus asked, the Blessed One spoke thus to the venerable Subhuti: Subhuti, a Bodhisattva Mahasattva constantly, in the past, when seeking this Prajnaparamita, did not cherish the body, did not cherish life, and sought it without dwelling in gain, respect, and praise. He sought the Prajnaparamita and went to a remote wilderness temple, and a voice was heard from the sky saying: Noble son, go to the east, and you will hear the Prajnaparamita, why do you think of the weariness of the body in your mind?