Tibetan
བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཀྱང་ལྟོས་པ་ཅན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ལྟོས་པར་འགྲུབ་པ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྲང་ན། བརྟག་པ་གཉི་ག་ཡང་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་བརྟག་པ་དང་པོ་མི་འཐད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་གྲངས་གཅིག་ཉིད་ལ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། གྲངས་ཉིད་ཡིན་ན་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཉིད་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཆོས་དང༌། སྒྲུབ་པའི་ཆོས་དང༌། དཔེ་ཡིན་པར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དཔེར་ན་གཉིས་ཉིད་ནི་གྲངས་ཉིད་ཡིན་ན་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གྲངས་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་གྲངས་ཉིད་ཡིན་ན་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ལྷག་མ་གཉིས་པོ་བསྣོར་བ་ཡང་འདི་ལྟར་སྦྱར་ཏེ། དོན་དམ་པར་གྲངས་གཉིས་ཉིད་ལ་གཉིས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། གྲངས་ཡིན་ན་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་ དམ་པར་གྲངས་མང་པོ་ཉིད་ལ་མང་པོ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། གྲངས་ཉིད་ཡིན་ན་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། རེ་ཞིག་དེ་དག་གིས་ནི་གྲངས་ལྟོས་ཏེ་འགྲུབ་པར་མི་འཐད་པར་བསྟན་ཏོ། །མ་ལྟོས་པར་འགྲུབ་པ་མེད་པའི་བརྟག་པ་གཉིས་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་རོ། །དེ་དག་ལྟོས་པ་དང་མ་ལྟོས་པར་ཡང་འགྲུབ་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡང་འདི་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཅན། །གལ་ཏེ་མང་པོ་ལྟོས་གྱུར་ན། །གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཅན། །མང་པོ་ལ་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར། །གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཅན། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་མེད་གྱུར་ན། །གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཅན། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ལྟོས་པར་གྱུར། །མང་པོ་ལ་ནི་མ་ལྟོས་པར། །དེ་གཉིས་འགྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་གི་ངང་ཚུལ་དང༌། །གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། ཞེས་བྱ་བ་དང། དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་གཉིས་པོ་བསྣོར་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡང་འདི་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། གཅིག་དང་མང་པོའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །གལ་ཏེ་གཉིས་ལ་ལྟོས་གྱུར་ན། །གཅིག་དང་མང་པོའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །གཉིས་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གཅིག་དང་མང་པོའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །གལ་ཏེ་དེ་ན་མེད་གྱུར་ན། །གཅིག་དང་མང་པོའི
Chinese
应当如是宣说，即是说，那些也是观待的吗？或者是不观待而成立的呢？应当结合于“两种观察都不合理”之说。其中，首先为了显示第一个观察不合理，应当说“从胜义谛而言，数一本身没有一的自性，因为如果是数，则具有观待，如二一样”等。如是说后，将彼等依次结合为有法、所立之法、能立之法和比喻。例如，二如果是数，则具有观待，因此它也没有二的自性，同样，数一如果是数，则具有观待，因此它也没有一的自性。以“等”字类推其余二者，也应如是结合：从胜义谛而言，数二本身没有二的自性，因为如果是数，则具有观待，是一。同样，从胜义谛而言，数多本身没有多的自性，因为如果是数，则具有观待，如一。如是，暂时以彼等显示了数观待而成立是不合理的。不观待而成立是不可能的，第二个观察也如前一样，随其应理而结合。为了显示彼等观待与不观待都不能成立，也应当如是结合偈颂：具有一和二的体性，如果观待于多，具有一和二的体性，则应存在于多中。具有一和二的体性，如果不存在于彼中，具有一和二的体性，如何观待于彼？不观待于多，那一和二是不可能成立的。因此，一的体性和二的体性也是不存在的。如是说。同样，类推其余二者的偈颂也应当如是结合：具有一和多的体性，如果观待于二，具有一和多的体性，则应存在于二中。具有一和多的体性，如果不存在于彼中，具有一和多的
English
It should be explained in this way, that is to say, are those also dependent? Or do they become established without dependence? It should be combined with the statement that "both investigations are unreasonable." Among them, in order to show that the first investigation is unreasonable, it should be said, "From the ultimate point of view, the number one itself does not have the nature of one, because if it is a number, it has dependence, like two." After saying this, those should be combined in order as the subject, the property to be established, the reason, and the example. For example, if two is a number, it has dependence, therefore it also does not have the nature of two, similarly, if the number one is a number, it has dependence, therefore it also does not have the nature of one. The remaining two are also inferred by the word "etc.", and should be combined in this way: From the ultimate point of view, the number two itself does not have the nature of two, because if it is a number, it has dependence, it is one. Similarly, from the ultimate point of view, the number many itself does not have the nature of many, because if it is a number, it has dependence, like one. Thus, for the time being, they have shown that it is unreasonable for numbers to be established dependently. It is impossible to be established without dependence, and the second investigation is also combined appropriately as before. In order to show that those cannot be established with or without dependence, the verses should also be combined in this way: Having the nature of one and two, if it depends on many, having the nature of one and two, it should exist in many. Having the nature of one and two, if it does not exist in that, having the nature of one and two, how does it depend on that? Without depending on many, that one and two cannot be established. Therefore, the nature of one and the nature of two also do not exist. Thus it is said. Similarly, the verses inferring the remaining two should also be combined in this way: Having the nature of one and many, if it depends on two, having the nature of one and many, it should exist in two. Having the nature of one and many, if it does not exist in that, having the nature of one and many,
Tibetan
་ངང་ཚུལ་ཅན། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར། །གཉིས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་མ་ལྟོས་པར། །དེ་གཉིས་འགྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་གི་ངང་ཚུལ་དང༌། །མང་པོ་ཡང་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ། གཉིས་དང་མང་པོའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །གལ་ཏེ་གཅིག་ལ་ལྟོས་གྱུར་ན། །གཉིས་དང་མང་པོའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །གཅིག་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གཉིས་དང་མང་པོའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །གལ་ཏེ་དེ་ན་མེད་གྱུར་ན། །གཉིས་དང་མང་པོའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར། །གཅིག་གི་ངང་ཚུལ་མ་ལྟོས་པར། དེ་གཉིས་འགྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གཉིས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་དང༌། མང་པོ་ཡང་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་དང༌། །སུན་དབྱུང་བ་དག་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱའོ། །གང་དག་གྲངས་དངོས་པོ་ལས་གཞན་པར་མི་འདོད་པ་དེ་ དག་གཉིས་པ་མེད་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ། དེ་དང་གཞན་གཉིས་ཡིན། དེ་གཉིས་དང་གཞན་ནི་གསུམ་ཡིན། །དེ་ཕན་ཆད་ནི་མང་པོ་ཡིན་པར་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གྲངས་ཅན་དགག་པ་དག་བསྟན་པས་ནི་བྱེ་བྲག་པ་དག་གྲངས་དངོས་པོ་ལས་གཞན་པའི་ཚིག་གི་དོན་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་གཞུང་དགག་པ་བསྟན་ཏོ། །སྐབས་འདིས་ནི་བྱེ་བྲག་པ་དག་ལས་གང་དག་གྲངས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་དངོས་པོ་ལས་གཞན་པར་མི་འདོད་པ་དེ་དག་གི་གཞུང་དགག་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་དག་ན་རེ་གྲངས་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་མེད་པའོ། །གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་དེ་དང་གཞན་ཕྲད་པའོ། །གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་གཉིས་དང་གཞན་ཕྲད་པའོ། །དེ་ཕན་ཆད་ནི་མང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དག་གི་གཞུང་དགག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ལ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པར་གཅིག་ལ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། བགྲང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་དེ་ལས་གཞན་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཆོས་དང༌། སྒྲུབ་པའི་ཆོས་དང༌། དཔེ་ཡིན་པར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དཔེར་ན་གཅིག་ལས་གཞན་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནི་བགྲང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཀྱང་བགྲང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་ལ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་སྦྱར་ཏེ། དོན་དམ་པར་གཉིས་ལ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད
Chinese
的自性。如何对它产生依赖？没有二的自性，那二的成立是不可能的。因此，一的自性，以及多，也是不存在的。像这样。同样地，具有二和多的自性，如果依赖于一，具有二和多的自性，就会存在于一中。具有二和多的自性，如果它在那里不存在，具有二和多的自性，如何对它产生依赖？没有一的自性，那二的成立是不可能的。因此，二的自性，以及多，也是不存在的。像这样结合起来。通过这些，像之前一样，也要显示成立和破斥。那些不认为数是与事物不同的那些人，认为没有第二个的是一，它和另一个是二，那二者和另一个是三，从那之后就是多。之前已经显示了对数论者的破斥，因此也显示了对胜论者认为数是与事物不同的词的意义作为实体的宗派的破斥。通过这个场合，显示了对胜论者中那些不认为名为数的词的意义与事物不同的那些人的宗派的破斥。那些人说，名为数一，是没有第二个的。名为二，是那一和另一个相遇。名为三，是那二者和另一个相遇。从那之后就是多。为了显示对那些人的宗派的破斥，也要像之前一样对他们显示。在胜义中，一没有一的自性，因为是可以被数的，例如像那之外的其他事物一样。这样说了之后，也要按照顺序将那些也作为有法和所立之法，能立之法和比喻来结合。例如，从一之外的其他事物，二等等，因为是可以被数的，所以那些没有二等等的自性，同样，一也是可以被数的，所以它也没有一的自性。同样，二也没有二的自性等等，也要这样说，像这样结合起来。在胜义中，二没有二的自性
English
of its own nature. How can it depend on that? Without the nature of two, the establishment of those two is impossible. Therefore, the nature of one, and also many, do not exist. Like this. Similarly, possessing the nature of two and many, if it depends on one, possessing the nature of two and many, it will exist in one. Possessing the nature of two and many, if it does not exist there, possessing the nature of two and many, how can it depend on that? Without the nature of one, the establishment of those two is impossible. Therefore, the nature of two, and also many, do not exist. Like this, combine them. Through these, like before, the establishment and refutation should also be shown. Those who do not consider number to be different from things, those who consider that which has no second is one, and that and another are two, those two and another are three, and from then on it is considered many, this is because the refutation of the Samkhyas has been shown before, and therefore it also shows the refutation of the Vaisheshikas who consider the meaning of the word number, which is different from things, to exist as a substance. Through this occasion, it shows the refutation of the tenets of those among the Vaisheshikas who do not consider the meaning of the word called number to be different from things. Those people say that the number one is that which has no second. The name two is that one and another meeting. The name three is that those two and another meeting. From then on it is many. In order to show the refutation of those tenets, it should also be shown to them as before. In the ultimate sense, one does not have the nature of one, because it can be counted, for example, like other things besides that. Having said this, those should also be combined in order as the subject, the property to be proven, the property that proves, and the example. For example, other than one, two and so on, because they can be counted, therefore those do not have the nature of two and so on, similarly, one can also be counted, therefore it also does not have the nature of one. Similarly, two does not have the nature of two, and so on, should also be said, like this, combine them. In the ultimate sense, two does not have the nature of two.