Tibetan
། །དུས་ནི་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་དུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དག་གི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དུས་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེས་ན་དེ་གསལ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པས་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྨྲས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྩ་བའི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་བསྟན་བཅོས་མཛད་པས་སྔར་དོན་དམ་པར་དུས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་དེ་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་པའི་དགོངས་པ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ།། །།བམ་པོ་དྲུག་ཅུ་དགུ་པ། ད་ནི་ཕ་རོལ་པོ་དག་འདོད་པ་ལྟར་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན། རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དངོས་དེ་ནི། རྟག་དང་མི་རྟག་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྟག་པ་ནི་མི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རྟག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། མི་རྟག་པ་ནི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་ནི་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་དེ་ཁས་བླངས་ན་འཇིག་པ་དང༌། མི་འཇིག་པར་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདིར་སྨྲས་པ། དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང༌། །ཆད་པར་མི་འགྱུར་རྟག་མི་འགྱུར། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར། འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཡི་འབྱུང་འཇིག་གི །རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་འགག་བཞིན་པ་ལ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཆད་པར་མི་ འགྱུར་ལ། འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་ནི་རྒྱུ་འགག་པའི་ཕྱིར་རྟག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་དག་ན་རེ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོར་ལྟ་བ་ཡོད་ན་སྲིད་པ་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་དང་རྒྱུ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རྟག་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ལ་གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་འགག་བཞིན་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ཆད་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བའི་ཚིག་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་ཅེས་ཟེར་བ་དེའི་ལན་དུ་འགྲེལ་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས། འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་
Chinese
时乃生起与坏灭随逐时之因，是故时乃是真实存在，是故彼有显现之故，立宗成立，所欲之义成就也。如是所说之立宗，其根本义不成，故造论者云，先前胜义中时无自性，故彼是显现之因，如是立宗不成之故，胜义中内之事物皆是无自性，如是立誓之意旨乃成立也。第六十九卷。今彼外道如所欲求，若承许胜义中诸事物有自性，则有堕入常断二边之过失，为显示此过失故，胜义中若承许事物存在，则有堕入常断二边之过失。何以故？如是事物者，以是常与无常之故。其中，常者，以不坏灭之故，则有常之过失；无常者，以坏灭之故，则有堕入断见之过失。如是说者，如是事物乃是常与无常之自性，故若承许彼，则以坏灭与不坏灭之见解，有堕入常断二边之过失。此处说：虽承许事物存在，然不堕入断，亦不变为常。何以故？如是：果之因之生灭之，相续即是有之故。其中，因灭之时果生之故，故不堕入断；果生之时乃因灭之故，故不变为常。如是乃是彼外道之言，彼等云：虽承许事物存在，然不堕入常断二边之见解，若有事物之见解，则有是合理，如是果之生起与因之坏灭之因，彼乃是有之故。其中，以何之故因坏灭，故不堕入常之过失；以何之故因灭之时果生起，故不堕入断之过失。如是说之语也。如是说之答复，乃是解释者所作。此处说：若
English
Time is the cause of arising and ceasing, following time, therefore time is truly existent, therefore it is manifest, therefore the proof is established, and the desired meaning is accomplished. The root meaning of such a statement is not established, therefore the author of the treatise says that previously, in the ultimate sense, time has no essence, therefore it is the cause of manifestation, therefore such a proof is not established, therefore in the ultimate sense, internal things are all without essence, thus the intention of the vow is established. Sixty-ninth fascicle. Now, if the opponents, according to their desires, acknowledge that things in the ultimate sense have an essence, then there will be the fault of falling into the views of permanence and annihilation. To show this fault, if one acknowledges that things exist in the ultimate sense, then there will be the fault of falling into the views of permanence and annihilation. Why? Because such a thing is permanent and impermanent. Among them, the permanent is permanent because it does not perish, and the impermanent is impermanent because it perishes, and there will be the fault of falling into annihilation. Thus it is said that things are of the nature of permanence and impermanence, so if one acknowledges them, then through the views of perishing and not perishing, there will be the fault of falling into the views of permanence and annihilation. Here it is said: Although things are acknowledged to exist, they do not fall into annihilation, nor do they become permanent. Why? Like this: The continuity of the arising and ceasing of the cause of the effect is existence. Among them, because the effect arises when the cause ceases, it does not fall into annihilation; because the effect arises, the cause ceases, so it does not become permanent. Thus, the opponents say that although things are acknowledged to exist, they do not fall into the views of permanence and annihilation. If there is a view of things, then existence is reasonable, like this, the cause of the arising of the effect and the destruction of the cause, that is existence. Among them, because of what the cause is destroyed, it does not fall into the fault of permanence; because of what the effect arises when the cause ceases, it does not fall into the fault of annihilation. Such is the word. The reply to that saying is made by the commentator. Here it is said: If