Tibetan
ར་དགོངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གྲངས་ཅན་དག་ཚོགས་པ་རྫས་སུ་འདོད་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ཚོགས་པ་ཡིན་གྲང་ན། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། རྒྱུ་རྐྱེན་དང་དམག་དང༌། ནགས་ཚལ་དང། ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པ་ཚོགས་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཡང་སྔར་བསྟན་ཟིན་པས་དེའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། འབྲས་བུའི་རྐྱེན་གྱིས་ཚོགས་པ་རྫས་སུ་ག་ལ་ཡོད། དེས་ན་གྲངས་ཅན་དག་གི་དཔེ་ཚོགས་པའི་ཡན་ལག་དག་གི་བདག་ཉིད་བཞིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཏན་ཚིགས་རང་གི་ཡན་ལག་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་དང༌། དམག་དང་ནགས་ཚལ་དང༌། ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པར་བཏགས་པར་ཡོད་པ་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་སྔར་བསྟན་ཟིན་པས། གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གྲངས་ཅན་དག་གི་སྒྲུབ་པ་དེ་མ་གྲུབ་པོ། །ཚོགས་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཁུངས་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷས་མཛད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡང༌། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཇི་སྙེད་མིང༌། །ཚོགས་པ་ཉིད་ལ་སྣང་འགྱུར་བ། དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དངོས་མེད་ཚོགས་པའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་སྙེད་མིང་དུ་བརྗོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པ་ཉིད་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ལ་མ་གཏོགས་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་ན་ཚོགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་འདིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དོན་ནི་དུས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགག་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བ་དང༌། ཚད་མའི་འབྲས་ བུ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་པའི་སྐབས་འདིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དོན་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་བལྟ་བ་ནི་སྔར་དུས་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དགུ་པའི་སྐབས་སུ་ད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགག་པས་དུས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དགུ་པ་བརྩམ་མོ་ཞེས་བྱ་བས་དུས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལ་འདིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་པ་བརྩམ་པའི་སྐབས་སུ་ཕ་རོལ་པོ་དག་གིས་དོན་དམ་པར་དུས་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་
Chinese
说了“如是思维”之后，数论师认为聚合是实有，如果是产生果的聚合，那么没有果的产生，以及原因、军队、森林和车辆等聚合是实有的情况，之前已经阐述过了，因此，如果没有果，怎么会有果的因缘聚合是实有呢？因此，数论师的例子如同聚合的支分一样，因为没有成立，并且理由本身不是支分之外的，对于原因、军队、森林和车辆等假立存在的事物，之前已经阐述过它们既不是同一也不是他异，因此，没有成立为他异，所以数论师的立论没有成立。为了阐述聚合不是实有的出处，是圣天论师所造的，因此这样说：‘因为世间所有名，都显现为聚合，因此事物非有，无事物聚合亦非有。’就像这样说，因为世间所有称为名字的事物，都显现为聚合，因此，除了聚合之外的事物是不存在的，如果没有事物，聚合也不存在。这里论述的意义是，通过遮破与时间自性不存在相违的方面，阐述了因和果的自性不存在，这是总结和量（ प्रमाण ）的果。在关于观察因果的第二十品中，观察论述的意义，量（ प्रमाण ）的果，就像之前在观察时间的第十九品中，现在通过遮破与空性相违的方面，以阐述时间自性不存在的意义，而造了第十九品一样，对于阐述时间自性不存在，在这里造第二十品的时候，对方认为胜义中时间是不存在的，因为它是成果的因。
English
Having said, "Thus contemplate," the Samkhyas consider the aggregate to be real. If it is an aggregate that produces a result, then there is no production of a result. Also, the fact that aggregates such as causes, armies, forests, and vehicles are real has already been explained. Therefore, if there is no result, how can there be a real aggregate of causes for the result? Therefore, the Samkhyas' example is like the nature of the limbs of an aggregate, because it is not established. And the reason itself is not other than the limbs. It has already been explained that things that are nominally existent, such as causes, armies, forests, and vehicles, are not to be spoken of as being the same or different. Therefore, since it is not established as being other, the Samkhyas' proof is not established. To show the source for demonstrating that aggregates are not real, it was composed by the teacher Aryadeva, therefore, it is like this: 'Because all names in the world appear as aggregates, therefore things are not existent, and aggregates of non-things are also not existent.' It is said like this, because all things in the world that are called names appear as aggregates, therefore, things other than aggregates are not existent, and if there are no things, then aggregates are also not existent. Here, the meaning of the refutation is that by refuting the distinctions of the opposing side that are incompatible with the demonstration of the non-existence of time's own nature, the non-existence of the own nature of cause and effect is demonstrated. This is the conclusion and the result of valid cognition (pramana). In this context of the twentieth chapter on examining cause and effect, the meaning of the refutation, the result of valid cognition (pramana), is to be seen as in the nineteenth chapter on examining time. Now, by refuting the distinctions of the opposing side that are incompatible with emptiness, the nineteenth chapter was composed by the power of the meaning of demonstrating the non-existence of time's own nature. Regarding the demonstration of the non-existence of time's own nature, here, when composing the twentieth chapter, the opponents think that in the ultimate sense, time is non-existent, because it is the cause for the accomplishment of the result.
Tibetan
དུས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྨྲས་པ་དེ་དགག་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡོད་པ་དང༌། དེ་བསྟན་པ་འདི་ལ་གཞན་དག་ན་རེ་རྟོག་གེ་སྐམ་པོའི་བསྟན་བཅོས་ཙམ་ཉིད་ཚེས་བསྒྲུབས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་བཙལ་བའི་ཕྱིར་འདིར་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་གི་ཁུངས་ལས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཕགས་པ་སྲིད་པ་འཕོ་བའི་མདོ་ལས། འདྲེན་པས་གང་དུ་ཚོགས་ཉིད་ཀྱི། །ལྟ་བ་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་དེ། །བློ་ཅན་རྣམས་ནི་དོན་དམ་གྱི། །ཉེ་བར་གདགས་པའི་སར་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་གསུངས་པ་དེ་དག་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདྲེན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་གང་དུ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བར་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་ཅན་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པའི་ཉེ་བར་གདགས་པའི་ས་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། །དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་དུ་ཚོགས་པ་བསྟན་པ་མཛད་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་འདུ་བ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྫས་སུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་སྐབས་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་དེ་དག་གྲུབ་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ཁུངས་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྟོག་གེ་སྐམ་པོ་ཙམ་ཉི་ཚེས་བསྒྲུབས་ པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་བསྟན་བཅོས་འདིས་རྣམ་པར་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་མཁྱེན་རླབས་དང་འགྲེལ་པ་བྱེད་པའི་མཁས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དབུ་མ་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་པ་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་སློབ་དཔོན་སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་རྫོགས་སོ།། །།ད་ནི་དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགག་པས་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་གཅིག་པ་བརྩམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བའི
Chinese
由于驳斥了所说的，在时间上显示为无自性的相违品之差别，因而显示了因和果无自性。显示因和果无自性有什么功德呢？为了寻找驳斥那些说此显示仅仅是完成了干枯的思辨论著的说法，所以在此也应从可信的教证之来源加以论证。因此，世尊在《圣者转有经》中说：“导师于何处，善说集合之见，智者即于彼，示以真谛之近处。”等等，凡是所说的那些都成立。如是说：导师，即佛陀世尊，在何处经部中善说了集合之见，菩萨智者们就于彼处显示为接近真谛之处。而且，世尊所作的显示集合之处，即显示为进入真谛之方便。因为集合、积聚不是实有之物，因此彼即是真谛。如此，因为在非实有中没有对境之缘故。因此，在此，此论著本身就已由其他场合证实了无生性。如是，那些可信的教证成立，就是显示因和果无自性的功德和来源。因此，并非仅仅是完成了干枯的思辨。这些被此论著所诠释的对境，也是阿阇黎的智慧光芒和注释者的贤能。阿阇黎乐善所著的《中观根本慧论释·般若灯论》中的《观察因果品》——第二十品广释，由阿阇黎观世音苦行者所著圆满。现在，同样，由于驳斥空性的相违品之差别，为了显示生起和坏灭无自性，以意义的力量而造第二十一品，名为以力量。
English
By refuting the stated differences of the opposing side that shows time to be without inherent existence, it is shown that cause and effect are without inherent existence. What is the merit of showing that cause and effect are without inherent existence? In order to find and refute those who say that this showing is merely the completion of a dry speculative treatise, therefore, here too, it should be proven from the source of reliable scriptures. Therefore, the Blessed One said in the Sutra of the Noble Transference of Existence: "The guide, wherever, the view of collection itself, is well shown, the wise ones, then, show it as the place of approaching the ultimate truth." And so on, whatever is said, those are established. Thus it is said: The guide, the Buddha Blessed One, in whatever sutra well shows the view of collection itself, the wise Bodhisattvas show that as the place of approaching the ultimate truth. Moreover, the place where the Blessed One shows the collection is shown as the means of entering the ultimate truth. Because collection, accumulation, is not a real thing, therefore that itself is the ultimate truth. Thus, because there is no object in the non-real. Therefore, here, this treatise itself has been proven by other occasions to be unborn. Thus, the establishment of those reliable scriptures is the merit and source of showing that cause and effect are without inherent existence. Therefore, it is not merely the completion of dry speculation. These objects that are explained by this treatise are also the wisdom of the Acharya and the skill of the commentators. The chapter on Examining Cause and Effect, the twentieth chapter, a great commentary from the Commentary on the Root Verses on the Middle Way, the Lamp of Wisdom, composed by Acharya Lekdenjey, is completed by Acharya Chenrezig Drultshuk. Now, similarly, by refuting the differences of the opposing side of emptiness, in order to show that arising and ceasing are without inherent existence, the twenty-first chapter is composed by the power of meaning, called By Power.