Tibetan
བྱེད་པས། དེ་ལྟ་ན་གཞན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་དེས་དངོས་པོ་གཞན་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་པས་ནི་དངོས་པོ་འདི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་བར་བྱ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་པའི་ཚིག་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གཞན་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གཞན་དེ་ གཞན་ཉིད་དུ་གསལ་བ་ཞིག་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་གཞན་ཉིད་དུ་མི་གསལ་བ་ཞིག་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་གྲང་ན། བརྟག་པ་སྔ་མ་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ་བརྟག་པ་ཕྱི་ནི་དགག་པ་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་གཞན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་དོན་གཞན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་གཞན་ཉིད་དུ་གསལ་བ་ཞིག་གིས་དངོས་པོ་གཞན་གསལ་བར་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་གཞན་ཉིད་དུ་མི་གསལ་བ་ཞིག་གིས་དངོས་པོ་གཞན་གསལ་བར་བྱེད་གྲང་ན། དེ་ལ་ཡང་བརྟག་པ་སྔ་མ་ལ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་བདག་ཉིད་དང་གང་དག་ལ་དེ་ཡོད་པ་ན་མི་གསལ་བ་མེད་པས་གསལ་བར་བྱ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བརྟག་པ་ཕྱི་མ་ལ་ནི་བདག་ཉིད་མི་གསལ་བས་གཞན་གསལ་བར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་པ་དག་གི་ཚིག་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་པ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་གཞན་ཉིད་མི་འཐད་པས། ཕྲད་པ་མེད་པར་བསྒྲུབས་པ་ཅི་སྐད་སྨོས་པ་འདི་ནི་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་འདིས་བྱེ་བྲག་པ་དག་འདོད་པའི་ཚིག་གི་དོན་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་དགག་པ་སྟོན་ཏོ། །ཕྱོགས་འདིས་དགག་པ་ལྷག་མ་དག་གང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འདིས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཚད་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་དགག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བྱེ་བྲག་པའི་གཞུང་ལས་དངོས་པོ་གང་ལ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། དཔེར་ན་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ་བ་ལང་ལ་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་བ་ལང་གི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་སྤྱི་ཡང་མ་ཡིན་ཁྱད་པར་ཡང་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་དང་ལྡན་པས་བ་ལང་གི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་ཡང་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་བརྗོད་དོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་དགག་པ་ཡང་སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་འདོད་ན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡང་རང་ལས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་
Chinese
因此，如果这样，那么“他性”这个词的意义，如果清楚地表明其他事物是其他，那将变得毫无意义。如果不是他性，就不能清楚地表明这个事物是其他，因此胜论派的这个说法是不合理的。如此宣示：由他性所要清楚表明的其他事物，是以他性清楚表明的，还是以他性不清楚表明的？如果是前者，那将变得毫无意义；如果是后者，那将变成不一致的驳斥。同样，清楚表明其他事物的词的意义，也就是所谓的“他性”，是以他性清楚表明的来清楚表明其他事物，还是以他性不清楚表明的来清楚表明其他事物？对于此，如果是前者，因为清楚表明者自身以及那些具有清楚表明者，没有不清楚表明的，所以不需要清楚表明；如果是后者，因为自身不清楚表明，所以不能清楚表明其他，因此胜论派的这个说法是不合理的。这只是略微地显示了一点，也就是说，因为胜论派所考察的他性是不合理的，所以如前所说，没有相遇就已经成立了，这只是略微地显示了一点。通过这个方面，也同样显示了对胜论派所承认的剩余词义的驳斥。通过这个方面，驳斥的剩余是什么呢？因此，说了“通过这个，也应当驳斥总相、自相、有性以及量等”，在胜论派的论典中，凡是具有总相和自相的事物，都被认为是具有总相和自相的。例如，“牛”这个词是总相，而牛与其他事物不同的特性是自相。对于此，牛的事物本身既不是总相也不是自相，但是因为具有总相和自相这两个词的意义，所以也说牛的事物本身具有总相和自相。如果这样说，那么驳斥它，如果因为具有总相和自相而认为是总相和自相，那么没有总相和自相的事物也应当从自身成为总相和自相。
English
Therefore, if that is the case, then the meaning of the word "otherness," if it clearly indicates that other things are other, that would become meaningless. If it is not otherness, it cannot clearly indicate that this thing is other, therefore that statement of the Vaiśeṣikas is not reasonable. This is how it is shown: That other thing that is to be clearly indicated by otherness, is it clearly indicated as otherness by otherness? Or is it clearly indicated by otherness as something that is not clearly indicated as otherness? If it is the former, that would become meaningless; if it is the latter, that would become an inconsistent refutation. Similarly, the meaning of the word that clearly indicates other things, which is called "otherness," is it that something clearly indicated as otherness clearly indicates other things? Or is it that something not clearly indicated as otherness clearly indicates other things? Regarding that, if it is the former, because the one that clearly indicates itself and those that possess it, there is nothing that is not clearly indicated, so there is no need to clearly indicate; if it is the latter, because it itself is not clearly indicated, it cannot clearly indicate others, therefore that statement of the Vaiśeṣikas is not reasonable. This is just a brief indication, that is to say, because the otherness examined by the Vaiśeṣikas is unreasonable, therefore, as previously stated, it has already been established without encountering it, this is just a brief indication. Through this aspect, it also shows the refutation of the remaining meanings of words that the Vaiśeṣikas accept. What are the remaining refutations through this aspect? Therefore, it is said, "Through this, one should also refute the universal, the particular, existence, and valid cognition, etc." In the Vaiśeṣika texts, whatever things possess the universal and the particular are considered to possess the universal and the particular. For example, the word "cow" is the universal, and the characteristic that distinguishes a cow from other things is the particular. Regarding that, the thing itself of a cow is neither the universal nor the particular, but because it possesses the meaning of the words "universal" and "particular," it is also said that the thing itself of a cow possesses the universal and the particular. If that is said, then refuting it, if it is considered the universal and the particular because it possesses the universal and the particular, then something without the universal and the particular should also become the universal and the particular from itself.
Tibetan
འགྱུར་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་མེ་གྲང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཚ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ དངོས་པོ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་རྟོག་ན་ཡང་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། དངོས་པོ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་བློའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ལ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་ནི་བློ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རམ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་དང་ལྡན་པར་རྟོག་ན་ཡང་དོན་མེད་པ་ཉིད་དང་དགག་པ་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དུས་ཕྱིས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་དང་ལྡན་པར་རྟོག་ན་ཡང༌། དངོས་པོ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཞིན་པས། རང་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་གནོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔར་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ལུགས་བཞིན་དུ་ཅི་རིགས་པར་དགག་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཡོད་པ་ཞེས་མི་བྱ་མོད་ཀྱི། ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་དང་ལྡན་པས་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་དང་ལས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བས་དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པས། རྫས་དང་ཡོན་ཏན་དང་ལས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་འདོད་ལ། ཚད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་རིང་ཐུང་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཚད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་དང་ལྡན་པས་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ནི་རིང་ཐུང་ལ་སོགས་པའི་བློ་སྐྱེ་བས་དེའི་ཕྱིར་ཚད་དང་ལྡན་པས་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རིང་ཐུང་ལ་སོགས་པའི་བློ་སྐྱེ་བར་འདོད་ཅེས་གྲག་གོ །དེ་དགག་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཚད་དང་ལྡན་པས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཚད་ཉིད་དུ་འདོད་ན། ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཚད་མེད་པ་ཡང་རང་ལས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཚད་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་མེ་གྲང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཚ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཚད་མེད་པ་དངོས་པོ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཚད་ཉིད་དུ་རྟོག་ན་ཡང་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། དངོས་པོ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དང་ཚད་ཉིད་ཀྱི་བློའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་
Chinese
转变，因为是它的自性，例如火不依赖寒冷等，也以自己的自性转变为热性一样。一般和特殊没有 不依赖于其他事物的法，如果认为是普遍和特殊，也只是臆想而已。依赖于其他事物才是普遍和特殊之心的因，而普遍和特殊是那个心的果。如果认为普遍和特殊或者非普遍和特殊具有普遍和特殊性，那么也会变成无意义和与否定不一致。如果认为不可言说的事物后来具有普遍和特殊性，事物不是具有普遍和特殊性的，因为是事物，例如不可言说的事物本身的刹那。损害自己的随念等等，像以前所说的那样，应该尽可能地驳斥。同样，所谓“有性”，物质和性质等事物虽然不被称为“有”，但由于具有“有性”这个词的意义，因此物质、性质和作用等事物会产生“有性”的念头，因此具有“有性”。物质、性质和作用等事物也被认为是“有性”。所谓“量”，事物本身的性质虽然没有长短等的量，但由于具有“量”这个词的意义，因此事物会产生长短等的念头，因此具有量，因此事物会产生长短等的念头，据说如此。如果驳斥它，因为具有有性和量，所以认为是有性和量，那么没有有性和量也会从自己变成有性和量，因为是它的自性，例如火不依赖寒冷等，也以自己的自性转变为热性一样。没有有性和量，如果认为不依赖于其他事物的法具有有性和量，也只是臆想而已。依赖于其他事物才是量之心的因，而有性
English
Transforms, because it is its own nature, for example, fire does not depend on coldness, etc., and also transforms into heat by its own nature. General and special without A dharma that does not depend on other things, if it is considered universal and special, it is just speculation. Dependence on other things is the cause of the mind of universality and specificity, and universality and specificity are the fruit of that mind. If it is thought that universality and specificity or non-universality and specificity have universality and specificity, then it will also become meaningless and inconsistent with negation. If it is thought that the unspeakable thing later has universality and specificity, the thing is not with universality and specificity, because it is a thing, such as the moment of the unspeakable thing itself. Damage to one's own recollection, etc., as said before, should be refuted as much as possible. Similarly, the so-called "beingness", although substances and qualities and other things are not called "being", but because they have the meaning of the word "beingness", substances, qualities and actions and other things will produce the idea of "beingness", so they have "beingness". Substances, qualities, actions and other things are also considered to be "beingness". The so-called "measure", although the nature of things themselves does not have lengths and other measures, but because they have the meaning of the word "measure", things will produce thoughts of lengths and other things, so they have measure, so things will produce thoughts of lengths and other things, it is said so. If it is refuted, because it has beingness and measure, it is considered to be beingness and measure, then without beingness and measure it will also become beingness and measure from itself, because it is its own nature, for example, fire does not depend on coldness, etc., and also transforms into heat by its own nature. Without beingness and measure, if it is thought that the dharma that does not depend on other things has beingness and measure, it is just speculation. Dependence on other things is the cause of the mind of measure, and beingness