Tibetan
་ཏེ་ཞེས་བྱ་བས་ནི། ད་ལྟར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་འདི་སྔོན་གྱི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་བདག་གིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དཔེ་ནི་ད་ལྟར་གྱི་ཕུང་པོ་འདི་དག་ལ་བརྟེན་ནས། ད་ལྟར་གྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ཕྱི་མ་དག་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ལྷས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ལྷས་བྱིན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་སྲིད་པ་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ཕྱི་མ་དག་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཆོས་ཅན་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཆོས་དང༌། སྒྲུབ་པའི་ཆོས་དང༌། དཔེ་ཡིན་པར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དཔེར་ན་ད་ལྟར་གྱི་སྲིད་པ་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོའི་རྒྱུན་ཕྱི་མ་དག་ནི་ད་ལྟར་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོའི་རྒྱུ་ན་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་བདག་ཉིད་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལྷས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བའི་ད་ལྟར་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དག་ཀྱང་ཚེ་སྔ་མའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་ལྷས་བྱིན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྔ་མ་ཤོས་དེ་ཉིད་མུ་སྟེགས་བྱེ་བྲག་པ་དག་གི་གཞུང་དགག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ན་བྱེ་བྲག་པ་དག་ན་རེ་ལུས་དང༌། དབང་པོ་དང༌། བློའི་ཚོགས་དག་ཞིག་ཀྱང་བདག་ནི་མི་འཇིག་ལ་དེ་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ལ་བྱེད་པ་པོ་དེ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་གཅིག་པུ་ ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དེས་བྱས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་བདག་གིས་བྱས་པ་ཞེས་བྱར་རུང་གི །གང་ལ་འདུ་བྱེད་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པའི་དད་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་གང་ལ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་དེ། བྱེད་པ་པོ་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པས་བདག་གིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མི་སྲིད་པས་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མཛད་པའི་མཐའ་དང་འགལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་བས་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བྱེ་བྲག་པ་དག་ན་རེ་ཚེ་སྔ་མའི་ལུས་དང་དབང་པོ་དང༌། བློའི་ཚོགས་དག་ཞིག་ཀྱང་བདག་ནི་མི་འཇིག་ལ། བདག་དེ་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ལ་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡང་ཡིན་ཞིང༌། ཚེ་སྔ་མའི་བདག་
Chinese
名为“彼”者，意为现在的痛苦是依赖于往昔的因和缘而产生的，为了成立并非我所造，符合正法的比喻是，依赖于现在的这些蕴，显示了现在的蕴的后后相续产生。因此，这里的比量是，就究竟而言，名为天授的五蕴并非与作者天授相应，因为是依赖而生的缘故，譬如属于同一有（生命）的后后五蕴是从先前的五蕴之因所生一样。如是宣说，这些依次是法，所要成立之法，能成立之法，以及比喻。譬如现在的属于同一有的五蕴的后后相续，是依赖于现在的五蕴之因的先前而产生的缘故，并非与作者自性相应，同样，名为天授的现在的五蕴也是依赖于前世的因和缘而产生的缘故，并非与作者天授本身相应，因此痛苦并非我所造。或者，将最先的偈颂置于驳斥外道胜论派的宗义的角度。为了以其他方式进行辨析，或者胜论派说，身体、根、意识的集合虽然坏灭，但是“我”是不坏灭的，而且“我”在他们的宗派中是与作者同在的唯一的存在，因此由它所造的痛苦可以说是我所造。对于相信诸行于每一刹那坏灭的信徒来说，生起痛苦的心识刹那，并非与作者同在，因此并非我所造，而且享受他人所造的业果是不可能的，因此也不是他所造，因为与作者的边际相违背。如是说，胜论派说，前世的身体、根、意识的集合虽然坏灭，但是“我”是不坏灭的，而且那个“我”在他们的宗派中也是善与非善的作者。
English
That which is called 'that', means that the present suffering arises depending on the causes and conditions of the past. In order to establish that it is not made by me, the example of the side conforming to the Dharma is that, depending on these present aggregates, it is shown that the subsequent continuum of the present aggregates arises. Therefore, the inference here is that, in reality, the five aggregates called Devadatta are not in accordance with the maker Devadatta, because they arise dependently, just as the later five aggregates belonging to the same existence arise from the cause of the earlier five aggregates. Thus it is said, these are respectively the subject, the dharma to be established, the dharma that establishes, and the example. For example, the later continuum of the five aggregates belonging to the same existence now arises depending on the earlier cause of the five aggregates now, therefore it is not in accordance with the nature of the maker, similarly, the five aggregates of Devadatta now also arise depending on the causes and conditions of the previous life, therefore it is not in accordance with the maker Devadatta himself, therefore suffering is not made by me. Alternatively, the very first verse is placed from the perspective of refuting the tenets of the Vaisheshika school of heretics. In order to analyze in other ways, or the Vaisheshikas say that although the body, senses, and collection of consciousness are destroyed, the 'self' is indestructible, and that 'self' is the only existence that exists together with the maker in their school, therefore the suffering created by it can be said to be created by me. For the faithful who believe that all phenomena perish in every moment, the moment of consciousness in which suffering arises is not with the maker, therefore it is not made by me, and it is impossible to enjoy the fruits of the actions made by others, therefore it is not made by others either, because it contradicts the limits of the maker. Thus it is said, the Vaisheshikas say that although the body, senses, and collection of consciousness of the previous life are destroyed, the 'self' is indestructible, and that 'self' is also the maker of good and non-good deeds in their school.
Tibetan
དེ་ཚེ་སྔ་མའི་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡང་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་གྱི་ལུས་ལ་གནས་པའི་ཟ་བ་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ད་ལྟར་གྱི་ལུས་ཀྱི་བདག་ནི་ཚེ་སྔ་མའི་བདག་དེ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཐ་མི་དད་པར་གནས་པ་གཅིག་བུ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་བདག་དེས་བྱས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་བདག་གིས་བྱས་པ་ཞེས་བྱར་རུང་གི །ཁྱེད་སངས་རྒྱས་པ་གང་ལ་འདུ་བྱེད་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ལ་འཇུག་པའི་དད་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་གང་ལ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་དེ། དེ་ཉིད་དུ་འགག་པས་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་ལ་བྱེད་པ་པོ་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཁྱེད་སངས་རྒྱས་པ་དག་འདི་སྐད་ཅེས་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མ་ལ་ལས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་གཞན་ལ་སེམས་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མའི་སེམས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པ་མི་སྲིད་པས་སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གིས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཁྱེད་སངས་རྒྱས་པ་དག་འདི་སྐད་ཅེས་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་ཐ་དད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྔ་མ་ལས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ཡང་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་མཛད་པའི་མཐའ་དང་འགལ་བས་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་རང་གིས་བྱས་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྱུང་ལ། ད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མ་ལ་གཞན་ གྱིས་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་ལ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བས་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ལ་བྱེད་པ་པོ་བདག་བརྟག་པ་གཅིག་པུ་དེས་ཚེ་སྔ་མའི་ལུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ལས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ད་ལྟར་གྱི་ལུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་མྱོང་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བྱས་པ་ཞེས་བྱར་རུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་སྐད་ཅེས་ཟེར་བ་དེའི་ལན་དུ་འདིར་འགྲེལ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས། དེ་དག་ལ་ཡང་དེ་ནི་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །སྡུག་བསྔལ་དེ་ནི་བྱ་བར་མི་རུང་སྟེ་བདག་དེ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བྱེ་བྲག་པ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་བདག་བརྟག་པ་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེས་སྡུག་བསྔལ་དེ་བྱ་བར་མི་རུང་བས་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་མ་བྱས་སོ། །དེ་ལ་འདིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ནི་བྱེད་པ་པོ་མ
Chinese
那时，前世的业既是善业也是不善业的作者，现在也是住于身体的享受者，因此现在的身体之我与前世的我无差别地安住为一体，因此，那个我所造的痛苦可以称为我所造的。你们佛教徒相信诸行刹那生灭，那么，生起痛苦的心之刹那，在那一刹那就灭尽了，后一刹那不具有作者，因此痛苦不是我所造的。如果你们佛教徒说，前一刹那造业，后一刹那感受果报，那也是不行的。因为在其他刹那，其他心所造的业之果报，后一刹那的心不可能享受，因此痛苦也不是他人所造，而是我所造。如果你们佛教徒说，刹那的相续虽然各不相同，但前一刹那所造的果报后一刹那会感受，那也与你们自己所立的宗义相违背，因为你们的宗义中说，自己所造的会自己感受。现在说前一刹那他人所造，后一刹那他人感受，这与你们的承诺相违背。因此，我们这一方认为，能作者、常一的我，在前世身体的状况下造业，在现在身体的状况下感受果报，所以痛苦可以称为我所造。对于他们这样说，这里解释者回答说：对于那些，那也是不行的。那个痛苦是不行的，因为以比量推知常一的我存在是有妨害的。因为胜论派所承许的能作者、常一的我，不能成立为作者，因此他所造的痛苦是不行的，所以痛苦不是我所造。对此，这里的比量是：补特伽罗不是作者，
English
At that time, the karma of the previous life is both the doer of good and non-good deeds, and now it is also the enjoyer residing in the body. Therefore, the self of the present body abides as one without difference from the self of the previous life. Therefore, the suffering created by that self can be called created by me. You Buddhists believe that all phenomena arise and cease momentarily. Then, the moment of mind in which suffering arises ceases in that very moment. The subsequent moment does not possess the doer, therefore the suffering is not created by me. If you Buddhists say that the previous moment creates karma and the subsequent moment experiences the result, that is also not possible. Because in other moments, the result of karma created by other minds cannot be enjoyed by the mind of the subsequent moment, therefore the suffering is not created by others, but created by me. If you Buddhists say that although the continuum of moments is different, the result created by the previous moment will be experienced by the subsequent moment, that is also contrary to your own established tenets. Because in your tenets it is said that what one creates oneself, one will experience oneself. Now saying that the previous moment is created by others and the subsequent moment is experienced by others contradicts your commitment. Therefore, we on this side believe that the agent, the permanent and singular self, creates karma in the state of the body in the previous life, and experiences the result in the state of the body in the present life, so suffering can be called created by me. In response to their saying this, the commentator here replies: For those, that is also not possible. That suffering is not possible, because inferring the existence of a permanent and singular self is harmful. Because the agent, the permanent and singular self, as accepted by the Vaisheshikas, cannot be established as the agent, therefore the suffering created by him is not possible, so the suffering is not created by me. Regarding this, the inference here is: the person is not the agent,