Tibetan
ད་པ་པོ་ཡང་མེད་ལ་ལས་ཀྱང་མེད་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་རྒྱུ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གང་དག་བསྟན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་ཁོང་ནས་དབྱུང་བ་དེའི་ལན་དུ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ བརྟགས་ན། བྱེད་པོ་ལས་ལ་བརྟེན་བྱས་ཤིང༌། །ལས་ཀྱང་བྱེད་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ། དེའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ནི་ཐ་སྙད་པར་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་མ་གཏོགས་པར་དེ་ལས་གཞན་པ། གྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་མཐོང་ངོ༌། ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་ནི། ལས་ལ་བརྟེན་ཅིང་ལས་ལ་གནས། །ལས་ལ་ལྟོས་ནས་བྱེད་པ་པོ། །ཞེས་གདགས་ཤིང་བརྗོད་དོ། །དེའི་ལས་ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་ཞིང་དེའི་ལས་ཞེས་གདགས་ཤིང་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ནི་ལྟོས་པ་ཅན་དུ་གདགས་པ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དེ་གཉིས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་མ་བླངས་པས་དབུ་མའི་ལམ་དུ་གདགས་པ་ཡིན་ནོ། །གདགས་པ་དེ་མ་གཏོགས་པར་དེ་ཉིད་འགྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་གཞན་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་བས་ན་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དང་པོར་སྨྲས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ལན་གདབ་དཀའ་བ་དང༌། དཔེའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་དང༌། གཏན་ཚིགས་གཞན་དུ་རྟོག་ན་ཡང་དོན་འགལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བ་དང་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཕ་རོལ་པོ་དག་གིས་དོན་དམ་པར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དག་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ན་གང་མེད་པ་ལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་མ་བསྟན་ཏེ། དཔེར་ན་བོང་བུ་དང་རྔ་མོའི་རྭ་དག་བཞིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པའི་གཏན་ཚིགས་དོན་དམ་པར་སྒྲུབ་ན་ནི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྲུབ་ན་ནི་དོན་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དཔེ་ཡང་མེད་པས་ཕ་རོལ་པོ་དག་གི་ཕྱོགས་མ་གྲུབ་པོ། །གང་དག་དོན་དམ་པར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དག་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་ཉེ་བར་བླང་བ་ཉིད་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉེར་ལེན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདྲ་བར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ཕུང་
Chinese
如果作者也不存在，行为也不存在，那么你就会陷入无因的过失，凡是所指出的那些，都会与你有关，为了回答从对方提出的这个先前的观点，因为如此观察：作者依赖于行为，行为也依赖于作者本身而产生。因此，作者和行为本身，具有作者和行为的原因，这只是在名言上相互依赖，除此之外，没有见到其他的成立之因。如此说道：作者依赖于行为，安住于行为，依赖于行为而成为作者，如此安立和宣说。他的行为也依赖于作者本身而产生，并安立和宣说为他的行为。因此，这两者是作为相互依赖而安立的，没有在自性上成立或不成立。因此，像这样，由于没有承认这两者是存在或不存在，所以才安立为中观之道。除了这种安立之外，没有见到其他能够成立的体性。因此，对于最初所说的辩论中，由于论证的意义没有成立而难以回答，以及存在例子的过失，如果设想其他的论证，也会变成意义相违，这便是结论和量之果。以前，其他论者认为，在胜义谛中，蕴、界、处是真实存在的，因为世尊依赖于它们而宣说了作者和行为。在此，对于不存在的事物，世尊没有依赖它而宣说作者和行为，例如驴子和母骡的角一样。如果以胜义谛来成立这个论证，那么意义就没有成立，如果以世俗谛来成立，那么意义就相违，而且也没有例子，因此其他论者的观点没有成立。有些人认为，在胜义谛中，蕴、界、处是真实存在的，因为世尊宣说了能取者和所取，为了驳斥这些观点。应当像那样理解能取，通过这些等等来显示相似之处，这是说人我论者们
English
If there is no agent and no action, then you will fall into the fault of having no cause, and all those that are pointed out will be related to you. In order to answer the previous view raised by the other party, because it is observed in this way: the agent depends on the action, and the action also depends on the agent itself to arise. Therefore, the agent and the action itself, having the cause of the agent and the action, is only mutually dependent in name, and apart from that, no other cause of establishment is seen. Thus it is said: the agent depends on the action, abides in the action, and depends on the action to become the agent, thus it is established and declared. His action also depends on the agent himself to arise, and is established and declared as his action. Therefore, these two are established as mutually dependent, and there is no establishment or non-establishment in their own nature. Therefore, in this way, since these two are not admitted to be existent or non-existent, they are established as the Middle Way. Apart from this establishment, no other nature that can be established is seen. Therefore, in the initial debate, it is difficult to answer because the meaning of the argument is not established, and there is a fault in the example. If other arguments are conceived, they will also become contradictory in meaning, which is the conclusion and the result of valid cognition. Previously, other debaters believed that in the ultimate truth, the aggregates, elements, and sources are truly existent, because the Blessed One relied on them to teach the agent and the action. Here, for things that do not exist, the Blessed One did not rely on them to teach the agent and the action, just like the horns of a donkey and a mule. If this argument is established in the ultimate truth, then the meaning is not established. If it is established in the conventional truth, then the meaning is contradictory, and there is no example, so the other debaters' view is not established. Some people think that in the ultimate truth, the aggregates, elements, and sources are truly existent, because the Blessed One taught the taker and the taken, in order to refute these views. One should understand the taker in that way, and show the similarities through these and so on, this is what the personalists say
Tibetan
པོ་ནི་ཉེ་བར་བླང་བ་ཡིན་ལ་གང་ཟག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་ཕྱེད་གོང་མ་འདི་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་ སྐད་བསྟན་པའི་འབད་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བཞིན་དུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་བསལ་བ་བཞིན་དུའོ། །ཉེར་ལེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྟེ། དངོས་པོའི་རྐྱེན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་ཉེ་བར་བླང་བ་དག་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དེ་ལ་བྱེད་པ་པོ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དངོས་པོ་སྟེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་གང་ཟག་དང་ཉེ་བར་བླང་བ་ཕུང་པོ་གཉི་ག་ལ་སྤྱིར་སྙེགས་སོ། །གང་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དེ་ལ་བྱེད་པ་པོའི་སྡེ་ཚན་དུ་གཏོགས་པ་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དང་བྱེད་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱིན་པ་དང༌། བླང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྐད་བསྟན་པའི་འབད་པ་ནི་ཅི་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་ལས་ལ་བརྟེན་ཅིང་ལས་ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཡང་ཉེ་བར་བླང་བ་ལ་བརྟེན་ཅིང་ཉེ་བར་བླང་བ་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་ཉེ་བར་བླང་བ་དག་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་ཉེ་བར་བླང་བ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་ཉེར་ལེན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་དམ་བཅའ་བ་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྟེ་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །དེའི་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ལས་དང་བྱེད་པོ་བསལ་ཕྱིར་རོ། །བསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀག་པའོ། །ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་བསལ་བ་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་ཉེ་བར་བླང་བ་དག་ཀྱང་བསལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཅི་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ་བྱེད་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དེ་ལས་སུ་གྱུར་པ་མི་བྱེད་དོ། །བྱེད་པོ་མ་ཡིན་གྱུར་པ་ཡང༌། །ལས་སུ་མ་གྱུར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཅི་སྐད་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདིར་ཡང་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ལེན་པ་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ལྷས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ཉེ་བར་བླང་བ་ཡིན་པ་གྱུར་པ་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱ་
Chinese
说是“补特伽罗是近取，有情是近取者”，为了遮破这种说法，所以说了这句偈颂的上半部分。就像上面所说的那样，就像遮遣作者和业那样。“近取”是接近取的意思，为了说明应当看作是实物的因，所以要完全理解近取者和近取，因为凡是有实物的地方，就有许多作者。近取这个词，总的来说，是指实物，即近取者有情和近取蕴这二者。凡是有实物的地方，就有属于作者范畴的作者、业、作、正施、取等等。就像上面所说的那样，作者依赖于业，业也依赖于作者而产生，同样，近取者也依赖于近取，近取也依赖于近取者而产生，因此，近取者和近取的近取者和近取本身，就不是胜义谛。这是“如是应知近取”的解释，这是立宗的近处安立，是宗。“为了说明它的能立之法，怎么说呢？为了遮遣业和作者。”遮遣，是遮止的意思。“为了”，是因的含义，因为像那样遮遣作者和业，所以要知道近取者和近取也被遮遣了。就像在考察作者和业的时候，成为作者的，就不做成为业的；不是作者的，也不做没有成为业的。像上面所说的一切，在这里也应当适当地理解。为了说明它们的随行，所以要对它稍微说明一下：胜义中成为取者的天授，成为近取的蕴。
English
It is said that "Pudgala is the near-taken, and sentient beings are the near-taker." In order to refute this statement, the first half of this verse is spoken. Just as the effort shown above, just as the elimination of the agent and action. "Near-taken" means near taking. In order to explain that it should be regarded as the cause of reality, it is necessary to fully understand the near-taker and the near-taken, because wherever there is reality, there are many agents. The word "near-taken" generally refers to reality, that is, the near-taker sentient being and the near-taken aggregates. Wherever there is reality, there are agents, actions, deeds, right giving, taking, etc., which belong to the category of agents. Just as it is said above that the agent depends on the action, and the action also depends on the agent to arise, similarly, the near-taker also depends on the near-taken, and the near-taken also depends on the near-taker to arise. Therefore, the near-taker and the near-taken themselves are not the ultimate truth. This is the explanation of "Thus, the near-taken should be known," which is the near establishment of the proposition, which is the thesis. "In order to explain its proof, how is it said? In order to eliminate action and agent." Elimination means prohibition. "For the sake of" is the meaning of the cause, because the agent and action are eliminated in that way, so it should be known that the near-taker and the near-taken are also eliminated. Just as when examining the agent and action, the one who becomes the agent does not do what becomes the action; the one who is not the agent does not do what has not become the action. Everything that has been said above should also be understood appropriately here. In order to explain their concomitance, a little explanation will be given about it: Devadatta, who has become the taker in the ultimate sense, is the aggregates that have become the near-taken.