Tibetan
ཆོས་གཏན་ཚིགས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲགས་པ་དེ་གཉིས་ཡོད་པ་ཡིན་པར་སྦྱར་རོ། །དེ་ཉིད་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པ་ལས་སྔོ་པོ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་ཕྱོགས་འདི་ན་དངོས་པོ་མེད་དེ་དམིགས་པའི་རིགས་བྱར་གྱུར་པའི་བུམ་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ལས་མི་རྟག་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་འདི་ནི་ཤིང་ཡིན་ཏེ། ཤིང་ཤ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ། ཚང་མང་འདི་ན་མེ་ཡོད་དེ་དུ་བ་འཐུལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐབས་འདིར་ནི་དཔེར་ན་ཆོས་ཅན་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་རྒོལ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲགས་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲགས་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཆོས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྒོལ་བ་དང༌། ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲགས་པ་དང༌། བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲགས་པ་དེ་གཉིས་ཡོད་པས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཅན་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་ལ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་ཆོས་ཅན་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་རྒོལ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་གནས་སུ་བྱས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲགས་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡུལ་འཛིན་ནུས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲགས་པ། དཔེར་ན་སྒྲ་ལ་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲགས་པ་དང་འདྲ་བ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཆོས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ། རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲགས་པ་དང༌། བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་རྒོལ་ བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲགས་པ་དེ་གཉིས་ཡོད་པས་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཅན་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ཡང་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ངེས་ཏེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་དང་གང་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཤེས་པ་ཡོད་པ་
Chinese
关于法称论式方面的“法存在性”，应安立为辩论者和反驳者双方都认可的这二者存在。这即是所谓的“同法之例”。所谓的“同法之例”是指，从所缘境推知无有蓝色，同法之例为：此方无有事物，因为不可见属于所缘境范畴的瓶子。以及，从自性推知无常，同法之例为：这是树木，因为是娑罗双树。以及，从结果推知原因，同法之例为：厨房里有火，因为有烟升起。此处，例如，作为有法，所谓的“识存在性”，在辩论者一方，被称为“识存在性”而存在，在反驳者一方，则被称为“世俗名言中之识”而存在，对于此，所要成立的法为“无自生”，是辩论者和反驳者双方都认可的。并且，无自生是所要成立的法存在性，是辩论者和反驳者双方都认可的，这二者存在，因此这是有法，即：有法识存在性，它无自生，因为它存在。同样地，此处，作为有法，所谓的“内六处”，在辩论者一方，被称为“由我所加持并安住”，而在反驳者一方，则被称为“世俗名言中能取境”，类似于声音刚发出时就被认为存在一样，对于此，所要成立的法为“无自生”，是辩论者和反驳者双方都认可的。并且，无自生是所要成立的法存在性，是辩论 者和反驳者双方都认可的，这二者存在，因此这也是有法，即：有法内六处，也必定无自生，因为它存在。例如，如同识存在性一样安立。因此，凡是存在的，就没有产生，例如，识存在性。
English
Regarding the aspect of Dharmakīrti's reasoning, the "existence of dharma" should be established as the existence of these two, which are recognized by both the proponent and the opponent. This is what is called the "example of similar dharma." The so-called "example of similar dharma" refers to inferring the absence of blue from the object of perception, the example of similar dharma being: there is no object in this place because the pot, which belongs to the category of objects of perception, is not visible. And, inferring impermanence from its nature, the example of similar dharma being: this is a tree because it is a sal tree. And, inferring the cause from the result, the example of similar dharma being: there is fire in the kitchen because smoke is rising. Here, for example, as the subject, the so-called "existence of consciousness," on the proponent's side, it is known to exist as "existence of consciousness," while on the opponent's side, it is known to exist as "consciousness in conventional terms." For this, the dharma to be established is "no self-origination," which is recognized by both the proponent and the opponent. And, no self-origination is the existence of the dharma to be established, which is recognized by both the proponent and the opponent, these two exist, therefore this is the subject, namely: the subject, the existence of consciousness, it has no self-origination because it exists. Similarly, here, as the subject, the so-called "internal sense bases," on the proponent's side, it is known to exist as "blessed and established by me," while on the opponent's side, it is known to exist as "capable of apprehending objects in conventional terms," similar to how sound is considered to exist as soon as it is produced. For this, the dharma to be established is "no self-origination," which is recognized by both the proponent and the opponent. And, no self-origination is the existence of the dharma to be established, which is recognized by both the proponent and the opponent, these two exist, therefore this is also the subject, namely: the subject, the internal sense bases, are also definitely without self-origination because they exist. For example, establish it like the existence of consciousness. Therefore, whatever exists, there is no origination, for example, the existence of consciousness.
Tibetan
ཉིད་བཞིན་ནོ། །ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཉིད་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འདྲ་བ་ལས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་འདོད་ལ། ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པར་འདོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་འདིས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་འདོད་ལ། རྒྱུ་འདི་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་འདོད་དོ་ཞེས་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བ་དག་ལ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་པོ། །གཞན་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་འདོད་ཅེ་ན། བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་དག་ལ་སྐྱེ་བའི་སྔ་རོལ་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པར་གྱུར་ན་དེ་དག་ལས་སྐྱེ་བར་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དགག་པ་མི་མཐུན་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ལ། ཅི་སྟེ་སྐྱེ་ན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ནི་འགལ་ཏེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་བུམ་པ་སྦྲང་རྩི་དང་ཆུ་དང་འོ་མ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པ་གསལ་བར་ཡོད་པ་ནི་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་འགག་པ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འདིར། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཉི་ཚེ་ཆོས་ཅན་དུ་གཞག་ཅེ་ན། དེ་ནི། དངོས་པོ་གཅིག་ལ་གང་མཐོང་བ། །དེ་ནི་ཀུན་ལའང་མཐོང་བར་འདོད། །གཅིག་གི་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཉིད་ཀུན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་རིགས་པས། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གྲུབ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ སོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཆོས་ཅན་དུ་བཞག་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེར་གཞག་ཏུ་རུང་བས་དེའི་ཕྱིར་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཉི་ཚེ་ཆོས་ཅན་དུ་གཞག་གོ། །། བམ་པོ་བརྒྱད་པ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོ
Chinese
也是如此。内部的生处本身也是存在的，因此，对于它们来说，也没有产生。如果因为相似于存在，就认为内部的生处有产生，而认为知识的存在没有产生，那么，在这种情况下，就必须陈述一种特殊的理由，以此理由认为内部的生处有产生，而此理由认为知识的存在没有产生，从而作出区分。因为对于那些声称从自性产生的人来说，他们不认为知识的存在在存在的状态下会产生。因此，内部的生处也应该从自性存在而没有产生。另外，为什么你们认为事物会产生呢？如果是因为要获得尚未获得的自性本质而认为会产生，那么，如果这些内部的生处在产生之前就已经具有自性的本质，那么考察从它们产生又有什么用呢？因为（经中）说，对于已经产生的，也没有产生。另外，这也会变成不一致的否定，如果存在，就不会产生，如果产生，就不会存在。另外，在世间，存在本身产生是矛盾的，就像在世间，瓶子能够明显地进行盛放蜂蜜、水和牛奶等作用，却不会再看到它产生。如果从胜义谛的角度来看，内外的一切事物都被确定为不是从自性产生的，那么为什么在这里，要将内部的生处作为次要的法呢？这是因为： 事物于一所见者， 彼即一切亦见之， 一之空性为何者， 彼即一切之空性。 按照此理，如果内部的生处被证实不是从自性产生的，那么外在的生处等一切法也同样会被证实不是从自性产生的。并且，如果将内部的生处作为法，那么外在的生处等其他事物就可以作为理由和例子，因此，才将内部的生处作为次要的法。 第八品。 如果理由的存在本身与不一致的方面相违背
English
It is just so. The internal sources of arising are themselves existent, therefore, for them, there is no arising either. If, because of being similar to existence, one considers that the internal sources of arising have arising, but considers that the existence of knowledge does not have arising, then, in that case, one must state a special reason, by which reason one considers that the internal sources of arising have arising, and this reason considers that the existence of knowledge does not have arising, thereby making a distinction. Because for those who claim arising from self, they do not consider that the existence of knowledge in the state of existence will arise. Therefore, the internal sources of arising should also be without arising from self-existence. Furthermore, why do you consider that things arise? If it is because one considers arising in order to obtain the essence of self that has not yet been obtained, then, if these internal sources of arising already have the essence of self before arising, then what is the use of examining arising from them? Because (in the sutra) it is said that for what has already arisen, there is no arising either. Furthermore, this will also become an inconsistent negation, if it exists, it will not arise, and if it arises, it will not exist. Furthermore, in the world, existence itself arising is contradictory, just as in the world, a pot that is clearly able to perform the actions of holding honey, water, and milk, etc., is not seen to arise again. If, from the point of view of ultimate truth, all internal and external things are determined to not arise from self, then why here, are the internal sources of arising placed as a secondary subject? This is because: Whatever is seen in one thing, That is considered to be seen in all as well. Whatever is the emptiness of one, That itself is the emptiness of all. According to this reasoning, if the internal sources of arising are proven to not arise from self, then all phenomena such as external sources of arising will also be proven to not arise from self. And, if the internal sources of arising are placed as a subject, then other things such as external sources of arising can be used as reasons and examples, therefore, the internal sources of arising are placed as a secondary subject. Eighth Chapter. If the existence of the reason itself contradicts the inconsistent side