Tibetan
་བ་སྨྲས་ཏེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་པུ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ནི་བགོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱར་ཞིང་དེས་དེ་ལ་བྱོན་ཟིན་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་པ་གཞན་མེད་པས་ཁྱེད་ན་རེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དེ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་འགྲོ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་པས་འགྲོ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་མི་འཐད་དོ། །དེས་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་ལྡོག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་མེད་པའི་འགྲོ་བ་གཞན་མི་འཐད་པས། ཁྱེད་ན་རེ། འདི་ལྟར་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དེ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་འགྲོ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་པས་དེས་ན་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་མི་རུང་སྟེ། འགྲོ་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཅི་སྟེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་གྱི་ཉེན་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་འདོད་པས་བགོམ་པ་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པར་འདོད་ཅིང་འགྲོ་བ་ཉིད་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་འགྲོ་བ་སྨྲ་བ་དག་སྔར་དབུ་མ་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་ཉེན་ནས། འགྲོ་བ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་ཀྱང་བགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་དེ་ནི་མི་འདོད་ན། འགྲོ་བའི་བྱ་བས་བགོམ་པ་ལ་དོན་ བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་མེད་པའི་འགྲོ་བ་གཞན་མི་འཐད་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་ལྡོག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་འདོད་པས་བགོམ་པ་ནི་དོན་དམ་པ་པའི་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་ལྡན་པས་བགོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དོན་དམ་པ་པའི་འགྲོ་བ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བགོམ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་ནས་ཕྱིས་བགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །ད་སྐད་ཅེས་ཟེར་བ་དེའི་ལན་དུ། འདིར་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཡང༌། བགོམ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་ན་ནི། །འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ་།གང་གིས་བགོམ་པ་དེ་དང་ནི། །དེ་ལ་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། །དོན་དམ་པ་པའི་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པའི་བགོམ་པ་འགྲོ་བ་ཡོད་པར་རྟོག་ན་ནི་བགོམ་པ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་རྟོག་ན་འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་གང་ཞེ་ན། འགྲོ་བ་གང་གིས་བགོམ་པ་དེ་བགོམ་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་སྟེ། དོན་དམ་པའི་འགྲོ་བ་གང་དང་ལྡན་པས་བགོམ་པའི་ལམ་དེ་བགོམ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་པའོ། །འགྲོ་བ་གང་
Chinese
说了。存在的行为唯一的就是趋近于叫做“行”的那个，并且已经到达了那个，因为没有其他的第二个存在的行为，所以您说，存在的行为就是我们所说的“行”的声音，因此存在是存在的，这样说是不可理喻的。这样就无法避免如前所说的过失，因为那样不存在的行是不合理的。您说，像这样存在的行为就是我们所说的“行”的声音，因此它存在，所以说理由的意义没有成立，这是不行的。不存在本身就这样存在，这是最后的结论。如果想要完全避免如前所说过失的危险，想要认为行具有存在，并且存在本身就是存在，那么，如果存在论者们因为先前中观派所说的不存在的过失所威胁，认为行有存在，但是行进却没有存在，这样就会导致过失，如果他们不希望这样，因为存在的行为已经完成了对行进的意义。 因为不存在的行是不合理的，所以如前所说的过失是无法避免的，为了想要完全避免所显示的那个，行进就是与胜义谛的存在相合，因此叫做行进。像那样，胜义谛的存在的自性就是存在的行为，因为它与那个相合，所以行进的自性成立，之后行进具有的存在，那就是世俗谛的存在。现在是这样说的回答。这里导师亲自这样说：如果行进有存在，那么就会导致存在成为两个，凭借什么行进的那个和，那个的哪个存在。这样说，如果认为与胜义谛的存在相合的行进是存在的，那么就会导致行进成为两个。如果那样认为，就会变成存在成为两个的过失。两个是什么呢？凭借哪个存在，行进的那个会变成行进，这一个，凭借与哪个胜义谛的存在相合，行进的道路会变成行进。哪个存在
English
said. The only act of going that exists is that which is close to what is called "going," and because it has already reached that, since there is no other second act of going, you say that the act of going is what we call the sound of "going," therefore existence exists, that is unreasonable. Thus, the fault as previously stated cannot be avoided, because that non-existent going is unreasonable. You say that, like this, the act of going is what we call the sound of "going," therefore it exists, so it is not the case that the meaning of the reason is not established, that is not right. Non-existence itself remains as it is, that is the final conclusion. If one wants to completely avoid the danger of the fault as previously stated, wanting to consider going as having existence, and existence itself is existence, then, if those who speak of existence are threatened by the fault of non-existence as previously stated by the Madhyamikas, thinking that going has existence, but walking does not have existence, this would lead to a fault, if they do not want this, because the act of going has already accomplished the meaning of walking. Because non-existent going is unreasonable, the fault as previously stated cannot be avoided, in order to completely avoid what is shown, walking is combined with whatever is the ultimate truth of existence, therefore it is called walking. Like that, the nature of the ultimate truth of existence is the act of going, because it is combined with that, so the nature of walking is established, and later the existence that walking has, that is the conventional truth of existence. Now this is the answer to what is said. Here the teacher himself says: Even so, if walking has existence, then it would follow that existence becomes two, by what the walking and, which existence of that. Thus it is said, if one thinks that walking, which is combined with the ultimate truth of existence, exists, then it would follow that walking becomes two. If one thinks like that, it will become the fault of existence becoming two. What are the two? By which existence, that of walking will become walking, this one, by which combined with which ultimate truth of existence, the path of walking will become walking. Which existence
Tibetan
གིས་བགོམ་པ་དེ་ལ་ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་པ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་སྟེ། ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བ་གང་དང་ལྡན་པས་བགོམ་པའི་ལམ་དེ་ལ་ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་སྐྱོན་གཞན་འདིར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ན། །འགྲོ་བ་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ན་རེ། འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ན། ཅིའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེས་འདྲི་བའོ། །དེའི་ཕྱིར། གང་ཕྱིར་འགྲོ་པོ་མེད་པར་ནི། །འགྲོ་བ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་པ་དང་ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བ་གཉིས་བརྗོད་ལ། འགྲོ་བ་པོ་གཅིག་ལ་འགྲོ་བ་གཉིས་མི་སྲིད་པ་དེའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པ་པའི་འགྲོ་བ་པོ་གཅིག་དང༌། ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བའི་འགྲོ་བ་པོ་གཅིག་དང་གཉིས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ཕྱིར་འགྲོ་ཕོ་མེད་པར་ནི། །འགྲོ་བ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་དེའི་ལྷག་མ་ནི། འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ན། །འགྲོ་བ་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་པར་གོ་རིམས་བཟློག་སྟེ་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཡང་མི་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་པོ་མེད་པར་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་དེ་ཡང་ཕ་རོལ་པོས་མི་འདོད་པས་སོ། །དེ་མི་འདོད་པས་ཕ་རོལ་པོ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཁས་ལེན་ཅིང༌། དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་གྱི་དྲི་མ་ངེས་པར་བསལ་བར་འདོད་པས་ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བ་གཅིག་ཁོ་ན་ཁས་ལེན་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཕ་རོལ་པོ་དག་འགྲོ་བ་པོ་མེད་པར་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་དེ་ཡང་མི་འདོད་པས་དེའི་ཕྱིར། སྔར་དབུ་མ་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་གྱི་དྲི་མ་འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། འགྲོ་བ་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ངེས་པར་བསལ་བར་འདོད་ཅིང་འགག་པར་འདོད་པས་ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བ་གཅིག་ཁོ་ན་ཁས་ལེན་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་བརྟགས་ན་འགྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བ་གཅིག་ཁས་ལེན་ཅིང་ངོ༌། །དེ་ལ་ལྟོས་པས་འགྲོ་བ་པོ་དང་བགོམ་པ་འགྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བ་གཅིག་ཁོ་ན་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པས་ཐ་སྙད་པའི་འགྲོ་བ་པོ་དང་ཐ་སྙད་པའི་བགོམ་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་ངོ༌། །དོན་དམ་པ་པའི་འགྲོ་བ་ཡང་མི་འཐད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡང
Chinese
因为以什么而行走，才会有世俗的行走，这是第二个问题。具备什么样的世俗行走，行走之路才会有世俗的行走呢？如果这样，另一个过失也会出现，即：如果行走变成两种，那么行者也会变成两种。这是为什么呢？对方说：如果行走变成两种，为什么行者也会变成两种呢？因此，说了：因为没有行者，所以行走不会成立。因为你们说了胜义谛和世俗谛两种行走，而一个行者不可能有两种行走，因此，就会有过失，即胜义谛的行者一个，世俗行走的行者一个，变成两种行者。这是这句话的剩余部分。
English
Because of what does walking have conventional walking? This is the second question. What kind of conventional walking does the path of walking have that makes it have conventional walking? If so, another fault will also appear here: If walking becomes two, then the walker will also become two. Why is that? The other party says: If walking becomes two, why does the walker also become two? Therefore, it is said: Because there is no walker, walking cannot be established. Because you say there are two kinds of walking, ultimate and conventional, and it is impossible for one walker to have two kinds of walking, therefore, there will be a fault, that is, one ultimate walker and one conventional walker, becoming two walkers. This is the remainder of the sentence.
Tibetan
་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དོན་དམ་པ་པའི་འགྲོ་བ་འབའ་ཞིག་མི་འཐད་པར་ཡང་མི་ཟད་ཀྱི། དོན་དམ་པ་པའི་འགྲོ་བ་པོ་ཡང་མི་འཐད་པས་ཞེས་བྱ་བ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་ཡུལ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར། ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འགྲུབ་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་དོན་དམ་པ་པའི་འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བ་པོ་ཡང་མི་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱེད་ཀྱི་སྔར་འགྲོ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་སྐབས་སུ་ནང་གི་དངོས་པོ་ རྣམས་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་ཡུལ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་གང་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་ནི་དེ་དག་གི་ཡུལ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་མེད་དེ། དཔེར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །ལྷས་བྱིན་དང་ཁྱབ་འཇུག་བཤེས་གཉེན་ནི་དེ་ལྟར་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་དང་དཔེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་མི་འགྲུབ་པོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་འོང་བ་མེད་པ་དང་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཕ་རོལ་པོའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་མ་གྲུབ་པས། བསྟན་བཅོས་མཛད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱད་པར་འོང་བ་མེད་པ་དང་འགྲོ་བ་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་གྲུབ་པོ། །སྒྲ་པ་དག་ན་རེ་འགྲོ་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་ཟད་དེ། དེ་ཉིད་ཁོ་བོ་ཅག་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲོ་བར་བརྗོད་ཅིང༌། དེ་གཞི་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་ནི་བགོམ་པ་ཡིན་ལ། འགྲོ་བ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་པོ་དང་འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་དག་ལ་སྒྲའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡོད་པ་དེ་དག་ནི་སྒྲ་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་བརྡ་སྤྲོད་པ་པ་དག་གོ །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་པ་དག་ན་རེ། དཔེར་ན་གཅོད་པའི་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་ཟད་དེ། དེ་ཉིད་ཁོ་བོ་ཅག་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅོད་པར་བརྗོད་ཅིང༌། གཅོད་པའི་བྱ་བ་དེས་གཅད་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་གཅད་པ་ཡིན་ལ། དེ་བྱེད་པའི་མི་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་
Chinese
名为“的”这个词，不仅仅是不承认胜义谛的行，而且为了概括不承认胜义谛的行者。说“为了施设与那些对境相应的名言”是因为作为理由的意义本身没有成立，而且没有比喻。说“内部的诸事物仅仅是生”是不成立的，说“因为那样，胜义谛的行和行者也不被承认”，所以在您之前建立行的前提时，内部的诸事物仅仅是生，因为要施设与那些对境相应的名言。对于不生的事物，不会施设与那些对境相应的名言，例如石女的儿子不会行走一样。天授和遍入朋友不是那样不行走，因此，内部的诸事物仅仅是生，这样所说的理由的意义和比喻没有成立，因此内部的诸事物仅仅是生，这个要成立的宗义是不成立的。说“具有缘起的不来和不去的差别成立”是因为那样，对方的前一个观点没有成立，因此，论著作者要成立的般若波罗蜜多的意义，作为差别的基础，缘起被称为具有不来和不去的差别而成立。声明者们说，行只是一个，它本身我们说是行，它存在的基础是所行处，行者是作者，因此不会成为行者和行二者。说“他们这样说”是指，那些具有声明究竟的人被称为声明者，也就是语法学家们。因此，声明者们说，例如断的行为只是一个，它本身我们说是断，断的行为所断的基础，木头等存在的地方是所断处，做这件事的人等是
English
The word "of" does not only deny the going of the ultimate truth, but also to summarize the one who does not admit the going of the ultimate truth. Saying "in order to establish the terms corresponding to those objects" is because the meaning of the reason itself is not established, and there is no metaphor. Saying "internal things are only born" is not established, saying "because of that, the going and the goer of the ultimate truth are not admitted", so when you previously established the premise of going, the internal things are only born, because to establish the terms corresponding to those objects. For things that are not born, the terms corresponding to those objects will not be established, just like the son of a barren woman will not walk. God-given and pervasive friends are not like that, so internal things are only born, so the meaning and metaphor of the reason are not established, so internal things are only born, this established sect is not established. Saying "the difference between arising dependently, not coming and not going is established" is because the other party's previous view is not established, therefore, the meaning of the Prajna Paramita that the author of the treatise wants to establish, as the basis of the difference, arising dependently is called the difference between not coming and not going is established. The declarers say that the line is only one, it itself we say is the line, the basis of its existence is the place to go, the walker is the author, so it will not become the walker and the line. Saying "they say so" means that those who have the ultimate statement are called declarers, that is, grammarians. Therefore, the declarers say, for example, the act of cutting is only one, it itself we say is cutting, the basis of the cutting action, the place where wood and so on exist is the place to be cut, the person who does this is