Tibetan
འོ། །འདིར་ནི་ས་ཉིད་ཀྱིས་སའི་མཚན་ཉིད་དེ་དེ་ལྟར་མཚོན་པར་མི་རིགས་ཏེ། གལ་ཏེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ས་ཉིད་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་གང་གིས་དེ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་སྲ་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། གླང་གི་མཚན་ཉིད་གླང་ཉིད་ཀྱིས། །ནོག་དང་ལྐོག་ཤལ་སོགས་མི་འདོད། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློས་བརྟག་ཕྱིར། །དཔེར་ན་བོང་བུའི་མཚན་ཉིད་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་འགོག་སྟེ། གླང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་གླང་ཉིད་ཀྱིས་ནོག་དང་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་མཚོན་པར་མི་འདོད་དེ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་བོང་བུའི་མཚན་ཉིད་བཞིན་ནོ། །གླང་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་ནི་གླང་གི་དངོས་པོ་སྟེ། རྟ་ལ་སོགས་པ་རིགས་མི་མཐུན་པ་དག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གླང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་གླང་གི་རྫས་ཀྱི་མཐུན་པ་ཉིད་ནོག་དང་ལྐོག་ཤལ་དང་མཇུག་མ་དང༌། རྨིག་པ་དང་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་མཚོན་པར་མི་འདོད་དེ། གལ་ཏེ་གླང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དང་གླང་གི་རྫས་གཉིས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དཔེར་ན་གླང་ཉིད་ཀྱིས་བོང་བུའི་མཚན་ཉིད་ མཚོན་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་རང་གི་སྡེ་པ་དག་ན་རེ། །མཚན་གཞི་ལས་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ལས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་རྣམས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་བཤད་པ། གཅིག་ན་ཇི་ལྟར་མཚན་ཉིད་ཡིན། །དེས་ནི་དེ་ཉིད་མི་མཚོན་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་གཞི་དང་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། མཚན་གཞི་ནི་གང༌། མཚན་ཉིད་གང་ཞེས་ཐ་སྙད་གདགས་པ་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་ན་མཚན་གཞི་གཅིག་ཁོ་ནས་སམ་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཁོ་ནས་འགྲུབ་པས་གཉིས་སུ་སྨོས་པ་ཟློས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །བྱེ་བྲག་པ་དག་ནི་མཚན་གཞི་དང་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། །འདིས་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་ན་ཇི་ལྟར་མཚན་ཉིད་ཡིན། །གཞན་གྱིས་གཞན་ཉིད་མི་མཚོན་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་གཞི་དང་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་གཞན་མཚོན་པར་གྱུར་ན་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཀྱང་རྟ་མཚོན་པར་འགྱུར་བ་དང༌། མཚན་གཞི་མ་སྐྱེས་པའམ་ཞིག་པ་ན་ཡང་མཚན་ཉིད་དམིགས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མཚན་གཞི་ལས་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་མ
Chinese
哦！在此，土地本身不应该那样体现土地的特征，如果是一体的话，除了土地本身之外，没有什么可以体现它的坚硬性。同样地，“牛的特征，牛本身，不需要驼峰和垂肉等，因为要用特殊的心识来观察，例如驴的特征一样。”这是否定了差别性。牛的特征，牛本身，不希望体现为驼峰和垂肉等，因为要用特殊的心识来观察，例如驴的特征一样。牛本身的作用是牛的本体，是空无马等不同种类的事物。所谓的“牛本身”，不希望体现为牛的物质的共同之处，如驼峰、垂肉、尾巴、蹄子和角等，因为如果所谓的“牛本身”和牛的物质是不同的，那么就要用特殊的心识来观察。例如，牛本身不能体现驴的特征一样。对此，自方的一些人说：“特征与所依不是不同的，因为它是要被体现的，例如，伟大的人与伟大的人的特征不是不同的。”为了反驳他们，说：“如果是一体，怎么会有特征？因为它不能体现自身。”意思是，如果所依和特征是一体的，那么就没有必要安立所依是什么，特征是什么这样的名称了。或者，如果只用一个所依或者只用一个特征就能成立，那么重复说两个就会变成重复的过失。胜论师们认为所依和特征是不同的，因为“它是特征，因为它能体现”。为了反驳他们，应该说：“如果是他体，怎么会有特征？因为它不能体现其他。”意思是，如果所依和特征是不同的，如果他体能体现其他，那么垂肉等也能体现马，而且在所依没有产生或者坏灭时，也能见到特征，因此，所依和特征不是一体的。
English
Oh! Here, the earth itself should not represent the characteristics of the earth in that way. If it is the same, then apart from the earth itself, there is nothing that can represent its hardness. Similarly, "The characteristics of a cow, the cow itself, do not require humps and dewlaps, etc., because they are to be examined with a special mind, like the characteristics of a donkey." This negates the difference. The characteristics of a cow, the cow itself, do not want to be represented as humps and dewlaps, etc., because they are to be examined with a special mind, like the characteristics of a donkey. The function of the cow itself is the essence of the cow, which is devoid of horses and other dissimilar kinds of things. The so-called "cow itself" does not want to be represented as the commonality of the cow's substance, such as humps, dewlaps, tails, hooves, and horns, etc., because if the so-called "cow itself" and the substance of the cow are different, then they are to be examined with a special mind. For example, the cow itself cannot represent the characteristics of a donkey. To this, some of our own party say, "The characteristic is not different from the basis, because it is to be represented, for example, the great man and the characteristics of the great man are not different." To refute them, it is said, "If it is one, how can there be a characteristic? Because it cannot represent itself." This means that if the basis and the characteristic are the same, then there is no need to establish the names of what is the basis and what is the characteristic. Or, if it can be established with only one basis or only one characteristic, then repeating the two becomes the fault of repetition. The Vaibhashikas consider the basis and the characteristic to be different, because "it is a characteristic because it can represent." To refute them, it should be said, "If it is other, how can there be a characteristic? Because it cannot represent the other." This means that if the basis and the characteristic are different, and if the other can represent the other, then dewlaps, etc., can also represent a horse, and the characteristic can be seen even when the basis has not arisen or has perished, therefore, the basis and the characteristic are not one.
Tibetan
་ཡིན་ལ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལ་མཚན་ཉིད་དང་བཅས་པ་ཞིག་གམ་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་གྲང་ན། གལ་ཏེ་མཚན་ཉིད་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། ཡང་དེ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་གཞན་དང་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་བས་ཐུག་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟར་ན་ཡང་མཚན་ཉིད་གཏན་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལ་འདིར་ཁུངས་ནི། ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། །གང་ཆོས་གང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང་མཚན་ཉིད་མངོན་པར་ འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཆོས་འགའ་ཡང་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་དག་ཡིན་ནོ།། །།དབུ་མའི་སྙིང་པོའི་འགྲེལ་པ་རྟོག་གེ་འབར་བ། བམ་པོ་ལྔ་པ། འདིར་སྨྲས་པ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དག་ནི་དོན་དམ་པར་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ལ་ཐ་སྙད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བྱ་བ་མི་སྐྱེ་སྟེ། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་འགྲོ་བ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ལྷ་སྦྱིན་ལ་ནི་དེའི་ཡུལ་ལ་འགྲོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བྱ་བ་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་མ་བརྟགས་ན་གྲགས་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཡོད་པར་འདོད་ན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དག་ལ་དོན་དམ་པར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པར་ཡོད་པར་འདོད་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་དོན་དམ་པར་དེའི་ཡུལ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡོད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་གྱུར་ན་དེ་སོང་བའམ་མ་སོང་བའམ་བགོམ་པའི་ལམ་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་གྲང་སྟེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་བྱེ་བྲག་པ་དག་མ་སོང་བ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་དག་དགག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། མ་སོང་བ་ལ་དོན་དམ་དུ། །འགྲོ་བ་ཡོད་པར་མི་འདོད་དེ། །ལམ་ཡིན་ཕྱིར་དང་འགྲོ་མེད་ཕྱིར། །དཔེར་ན་མ་འོངས་ལམ་བཞིན་ནོ། །
Chinese
也不是各异的。再者，如果问它是有自性的，还是无自性的呢？如果是有自性的，那么它又会有其他的自性，而且它又会有其他的自性，这样就会有无穷无尽的过失。如果它是无自性的，那么它就完全是无自性的，就像虚空中的花朵等不存在一样。因此，成立了它不是有自性的。对此，这里的依据是：《舍利弗》，一切法都是无自性的。哪个法是哪个的自性，它就不是它的自性，而且因为自性显现成立的缘故，任何法都不是真实存在的。等等。同样地，世间是虚空的自性，虚空也没有自性。等等，就像所说的那样。//《中观心要释·论理之火》第五品。这里说道：蕴、界、处等在胜义中是有自性的，因为在它的境上不会产生特殊的言说作用，就像石女的儿子没有行走一样。对于天授来说，在他的境上有行走等等特殊的言说作用，因此诸法都是有自性的。这里解释说：如果未经观察，因为名声而认为世间有行走等等的言说，那么这就是对已成立之事的重复论证。然而，对于瑜伽士，通过等持的智慧，如实地辨析诸法的自性，如果认为在胜义中存在行走等等，那么这就是理由的意义没有成立。就像这样，在胜义中，它的境上不应存在特殊的理由言说。如果问为什么，如果行走在胜义中存在，那么它就会存在于已行、未行或正在行走的道路上。对此，为了驳斥分别说者和胜论者认为在未行之处存在行走，所以说道：未行之处胜义中，不应有行走存在，因为是道路且无行走，譬如未来的道路。
English
Nor are they different. Furthermore, if asked whether it is with characteristics or without characteristics, if it is with characteristics, then it will have other characteristics, and again it will have other and other characteristics, so there will be the fault of being endless. If it is without characteristics, then it will be completely without characteristics, because there are no flowers in the sky and so on. Therefore, it is established that it is not with characteristics. For this, here is the source: Sharadvatiputra, all dharmas are without characteristics. Whatever dharma is the characteristic of whatever, it is not its characteristic, and because the characteristic is manifestly established, no dharma is truly existent. And so on. Similarly, the world is the characteristic of space, and space has no characteristic. And so on, as it is said. // Commentary on the Essence of the Middle Way, The Blazing of Reasoning, Volume Five. Here it is said: The aggregates, elements, and sense bases are truly with characteristics, because in their realm no special verbal activity arises, just as there is no going for the son of a barren woman. For Devadatta, there is special verbal activity such as going in his realm, therefore all things are truly with characteristics. Here it is explained: If, without investigation, one assumes that there is talk of going and so on in the world due to fame, then this is proving what is already proven. However, if yogis, through the wisdom of meditative equipoise, analyze the nature of things as they are, and if they assume that going and so on exists in the ultimate sense, then the meaning of the reason is not established. Thus, in the ultimate sense, it is not appropriate for there to be special reasoning talk in its realm. If asked how, if going exists in the ultimate sense, then it would exist in the gone, not-gone, or the path being gone. To this, in order to refute the Vaibhashikas and Vaisheshikas who assume that going exists in the not-gone, it is said: In the not-gone, in the ultimate sense, going should not exist, because it is a path and there is no going, like the future path.