Tibetan
རོ་དང༌། རེག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ལ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དུ་བ་ལས་མེ་ཡོད་པ་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་དང༌། ཉི་མ་དང༌། སྐར་མ་ལ་སོགས་པ་ མཐོང་བ་ལས་དེ་ལས་གཞན་བའི་མཐོ་རིས་ཀྱང་ཡོད་པར་ཤེས་ལ། བདེ་བ་ཉིད་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དང༌། རིགས་དམན་པ་དང༌། རིགས་མཆོག་དང༌། ཕྱུག་པོ་དང༌། དབུལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་བོ་མཐོང་བ་ལས་སྔོན་མེད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ཏེ། ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་སྤངས་པ་ལས་འདི་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་མཐོང་ལ་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་དང་བཅས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱེ་མ་ལེབ་དང༌། སྦྲང་མ་དང༌། གླང་པོ་དང༌། འདོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་མཐོང་བ་ལས་ངན་འགྲོ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་ཅིང་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་བདེན་པར་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔགས་ནས་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡང་བདེན་པར་འགྱུར་བས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་བྲལ་བའི་ལུང་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་མཐོ་རིས་དང་སྔོན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གཏན་ལ་དབབ་པར་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པ་གཏན་ལ་ཕེབས་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ན། རིག་བྱེད་བཏགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །གང་ཡང་སྔར་སྒྲ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པ་བྱས་པ་དེ་སུན་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ལན་ཅིག་འཇུག་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་འདིར། །མར་མེའང་ལན་ཅིག་ཉིད་འཇུག་པས། །གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །སྒྲ་ཡི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་བརྫུན། །མར་མེ་ཡང་རབ་ཏུ་འབར་བ་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བར་འདོད་པའི་དོན་མཐོང་བར་འགྱུར་གྱི། དེ་འབར་བ་གཉིས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ལན་ཅིག་འཇུག་པ་ཡིན་པས་ཅི་མར་མེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་འདི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཞིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ལན་ཅིག་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ཉིད་བཞིན་དུ་རྟག་པ་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྒྲ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སུན་དབྱུང་བ་བྱས་ནས་རང་གི་ཚད་མ་ཉེ་བར་འགོད་པར་བྱེད་པ་ནི། ཡོད་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། །ཅི་ཕྱིར་བྱ་བ་ བཞིན་མི་གཟུང༌། །ཡང་ན་ལུས་ཀྱི་གཡོ་བ་བཞིན། །བློ་ཡི་རྒྱུ་ཕྱིར་ཉམས་པར་འགྱུར། །སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །མི་རྟག་པ
Chinese
味道和触觉等等。有些是通过推理得出的，就像从烟雾中可以推断出有火一样。同样，通过看到月亮、太阳和星星等，可以知道有比这更高的天界。通过看到快乐、痛苦、低劣的种姓、高贵的种姓、富有和贫穷等众生，可以知道前世不存在的事物是存在的。通过舍弃对世俗的贪恋，可以看到此生也具有功德；而看到沉溺于世俗的飞蛾、蜜蜂、大象和具有欲望的人们的过失，可以推断出恶趣也是存在的，并且要确定地接受它。同样，世尊说“一切有为法都是无常的”，通过看到这是真实的，并由此进行推理，可以知道天界和解脱也是存在的，因此所显示的也是真实的。因此，仅仅依靠与推理无关的教证，是无法确定天界和前世不存在的事物等存在的。因此，如果像这样仅仅通过推理就能确定天界等，那么为什么还要设立吠陀呢？如果有人为了证明声音是常住的而进行论证，为了驳斥这种论证，就说了：因为只出现一次。就像灯也只出现一次一样，所以理由是不确定的。因此，声音的常住也是虚假的。灯在第一次猛烈燃烧时，就能看到想要看到的事物，而不需要依赖第二次燃烧。因此，因为只出现一次，那么声音会像灯一样变成无常吗？或者，因为只出现一次，所以会像声音一样变成常住吗？这是不确定的。因此，声音是常住的说法是错误的。驳斥了他人提出的推理后，自己提出量论：因为存在，所以声音是无常的。为什么不像行为一样无法把握呢？或者像身体的运动一样，因为是智慧的原因而消失。声音是所立宗，是无常的。
English
Taste and touch, and so on. Some are inferred, just as one infers the existence of fire from smoke. Similarly, by seeing the moon, the sun, and the stars, and so on, one knows that there are higher realms beyond them. By seeing beings with happiness, suffering, lower castes, higher castes, wealth, and poverty, and so on, one knows that things that did not exist before exist. By abandoning attachment to worldly things, one sees that even in this life there are qualities; and by seeing the faults of moths, bees, elephants, and beings with desires who are attached to worldly things, one infers that there are also lower realms, and one should definitely accept it. Similarly, by seeing that the Blessed One's statement that "all conditioned things are impermanent" is true, and by inferring from that, one knows that the heavens and liberation also exist, and therefore what is shown is also true. Therefore, one cannot ascertain things like the heavens and things that did not exist before by relying solely on scriptures that are unrelated to inference. Therefore, if one can ascertain things like the heavens through inference alone, why establish the Vedas? If someone argues to prove that sound is permanent, to refute that argument, it is said: Because it occurs only once. Just as a lamp also occurs only once, the reason is uncertain. Therefore, the permanence of sound is also false. A lamp, in its first intense burning, can see what one wants to see, and does not need to rely on a second burning. Therefore, because it occurs only once, will sound become impermanent like a lamp? Or, because it occurs only once, will it become permanent like sound? This is uncertain. Therefore, the statement that sound is permanent is wrong. Having refuted the inference put forward by others, one puts forward one's own valid cognition: Because it exists, sound is impermanent. Why is it not apprehended like action? Or, like the movement of the body, it disappears because it is the cause of wisdom. Sound is the subject, it is impermanent.
Tibetan
་ཉིད་ནི་ཆོས་སོ། །ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། གང་དང་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། དཔེར་ན་འགྲོ་བ་དང་བཙོ་བླག་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྒྲ་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། བློའི་རྒྱུ་ཡིན་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དང་གང་བློའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དེ་དང་དེ་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྟེང་དུ་འབྱིན་པ་དང་འོག་ཏུ་གནོན་པ་དང༌། བརྐྱང་བ་དང་བསྐུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ཀྱི་གཡོ་བ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྔར་བསྟན་པ་དག་གི །གོམས་ཕྱིར་ཕྱིས་ཤེས་ཞེས་པ་ཡང༌། །གཏན་ཚིགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ཉིད། །གོམས་དང་ཕྱིས་ཀྱང་ཤེས་པ་ནི། །རྟག་མིན་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ཡང་དང་ཡང་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང་སྒྲ་ནི་བརྗོད་པ་ཉིད་ན་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡི་གེ་དང་པོ་བརྗོད་པའི་བློ་འགག་པར་འགྱུར་བ་ན་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་ནུས་པ་བཞག་ནས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །ནུས་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ཐོབ་ནས་ཡི་གེ་གཉིས་པ་བརྗོད་པའི་བློ་མངོན་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྲིད་དོན་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་རྣམས་ལ་ཕན་ཚུན་གྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དང༌། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར། ཡི་གེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཐོག་མ་དང༌། བར་དང༌། ཐ་མ་ལ་སོགས་པའི་དུས་མང་པོ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། རྣ་བའི་དབང་པོ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པས་སྒྲ་མ་ལུས་པ་ངེས་བར་འཛིན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་ཉིད་ཀྱང་རེ་ཞིག་བསྒྲུབ་བར་དཀའ་ན་སྒྲ་དེ་ལ་གོམས་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར། ཕྱིས་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་བློ་སྔ་མ་འགགས་པར་གྱུར་པ་དང༌། བློ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཤེས་པ་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་ནོ།། གཞན་ཡང༌། སྒྲ་ཉིད་རྟག་པ་ཉིད་མ་གྲུབ། །སྒྲ་ཉིད་དཔེ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། །མངོན་བར་གསལ་བྱེད་པ་ཡང་བཀག །འདི་ནི་ངག་གིས་གསལ་བྱེད་མིན། །སྒྲའི་རྟག་པ་ཉིད་གྲུབ་ན་ནི་སྒྲ་ཉིད་རྟག་པར་འགྱུར་ན་གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཉིད་ཀྱང་ མི་རྟག་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟ་ན་དཔེ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་དགོད་པར་བྱ། རྐན་དང༌། མཆུ་སྦྱར་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། གནས་དང༌། བྱེད་བ་དང༌། འབད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པས་སྒྲ་བྱས་པ་ཡིན་པར་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སྒྲ་ནི་མངོན་བར་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། གལ་ཏེ་སྒྲ་དེ་མཉན་བྱ་ན། །ངག་གིས་གསལ
Chinese
其自性即是法。所謂「以其存在之故」是理由，凡是存在的，都是無常的。例如行走和烹煮等行為。或者說，聲音是會壞滅的，因為它是意識的對象。凡是意識的對象，都是會壞滅的，就像向上舉起、向下按壓，伸展和彎曲等身體的動作一樣。此外，先前所說的，「習慣之後才知曉」也是，理由是沒有後續的依循。習慣和之後的知曉，都不是恆常的，因為從未見過。即使反覆習慣，聲音在發出的當下就會壞滅。當發出第一個字的意識停止時，會在六處留下能力而停止。獲得那能力完全成熟後，就會顯現發出第二個字的意識。同樣地，直到事情結束為止都是如此。因此，字母之間沒有相互關聯，而且不是剎那，怎麼會是恆常呢？每個字母都有開始、中間和結束等多個時間，而耳朵的感官是剎那的，因此不可能完全抓住所有的聲音。因此，聲音本身尚且難以成立，更何況是對聲音的習慣呢？之後的知曉也是，因為先前的意識停止，而之後的意識產生，兩者之間沒有關聯，所以之後的知曉也是恆常的。此外，聲音本身尚未成立是恆常的。聲音本身也不是例子。顯現者也被遮止。這不是語言所能顯現的。如果聲音的恆常性成立，那麼聲音本身就會是恆常的，但為什麼要證明聲音本身是無常的呢？同樣地，聲音本身也是無常的。如果這樣，怎麼能作為例子來引用呢？因為必須確定聲音是由喉嚨和嘴唇的結合，以及處所、作用和努力等組合而產生的，所以說聲音是應該被顯現的，這也是不合理的。此外，如果聲音是可以被聽到的，那麼語言就能顯
English
Its nature is Dharma. The statement "because it exists" is the reason, whatever exists is impermanent. For example, actions such as walking and cooking. Or, sound is perishable, because it is an object of consciousness. Whatever is an object of consciousness is perishable, just like the movements of the body such as lifting up, pressing down, stretching and bending. Furthermore, what was previously stated, "knowing after habituation" is also, the reason is that there is no subsequent following. Habituation and subsequent knowing are not constant, because they have never been seen. Even if repeatedly habituated, sound perishes at the moment of utterance. When the consciousness of uttering the first letter ceases, it ceases by leaving the ability in the six sources. After obtaining that ability to fully mature, it manifests the consciousness of uttering the second letter. Similarly, it is so until the matter is completed. Therefore, there is no mutual connection between the letters, and since it is not momentary, how can it be permanent? Each letter has many times such as beginning, middle, and end, and the sense of hearing is momentary, so it is impossible to grasp all the sounds completely. Therefore, if sound itself is difficult to establish for a while, how much more so is the habituation of sound? Subsequent knowing is also, because the previous consciousness has ceased, and the subsequent consciousness arises, there is no connection between the two, so subsequent knowing is also constant. Furthermore, sound itself has not been established as constant. Sound itself is also not an example. The manifestor is also blocked. This is not what language can manifest. If the constancy of sound is established, then sound itself would be constant, but why prove that sound itself is impermanent? Similarly, sound itself is also impermanent. If so, how can it be cited as an example? Because it must be determined that sound is produced by the combination of throat and lips, and the combination of place, action, and effort, so it is unreasonable to say that sound should be manifested. Furthermore, if sound is audible, then language can