Tibetan
བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཟབ་པོར་ཡང་དེ་ནི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ལ་སྐྱེ་ཇི་ལྟར། །དེ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་ཅི་ལྟར། །མཁའ་ལ་མེ་ཏོག་མེད་པ་ལ། །ཇི་ལྟར་སྐྱེ་འཇིག་བརྟགས་པ་བཞིན། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་བདག་མེད་པའི་བདག་ལ་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སྐྱེ་ཞིང་འགག་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན། སྐྱེ་བ་དང༌། འགག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་དག་ལ། །ཇི་སྲིད་བློ་ནི་འཇུག་གྱུར་པ། །བློ་ཡིས་བརྟགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་ཕྱིར། །དེ་སྲིད་གཅིག་ལ་སོགས་པར་འདོད། །དངོས་པོ་ཉིད་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ། ཡུལ་དེ་ལ་དུས་ཇི་སྲིད་དུ་བློ་འཇུག་པར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཅིག་ཉིད་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བློས་བརྟགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་བཅས་རྟོག་པ་མེད་པ་ལས། །གང་ཚེ་བློ་ནི་ལོག་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་བློ་ནི་ཡུལ་མེད་ཕྱིར། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞི་བ་ཉིད། །ངོ་བོ་དང་བཅས་པའམ་ངོ་བོ་མེད་པར་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་གཉི་ག་ཡང་མེད་པའི་བདག་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལས་གང་གི་ཚེ་བློ་ལོག་པར་གྱུར་ཅིང༌། བློའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། ཐམས་ཅད་དུ་གང་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ཉེ་བར་ཞི་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངག་དང་བློ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པར་རིགས་ཀྱི་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བསྟན་པའི་སྐྱོན་རྣམས་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། གཞན་ཡང་རྔན་པ་བྱིན་ནས་ཉལ་བའི་བུད་མེད་བཞིན་ནམ། བླུན་པོ་ཐ་མར་ གྱུར་བ་ཞིག་ལ་བ་ལང་གི་ཤན་བས་དབང་པོ་བཅོལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་གནོད་པ་མེད་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མའི་སྙིང་པོའི་འགྲེལ་བ་རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། རིག་བྱེད་ཀྱི་མཐའ་རྒྱུར་སྨྲ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་ལེའུ་བརྒྱད་པའོ།། །།དེ་ནས་ད་ནི་དཔྱོད་པ་ཅན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་འཇུག་པས་ལེའུ་དགུ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། ངོ་ཚ་མེད་པ་ཁ་ཅིག་ནི།
Chinese
作者和深奥，这也是合理的，因为自性是无自性的。例如，就像寡妇的儿子一样。既然如此，如何产生？又如何从中消失？就像虚空中没有花朵一样，如何考察生灭？像这样，对于无我的我来说，所有众生如何生灭？无物的自性就像虚空中的花朵一样，生和灭是不合理的。在无物的境中，只要心识进入，因为心识的考察而妄加分别，所以一直执着于一等等。实际上，没有事物就是没有事物。只要心识进入那个境，就会产生一等等的分别念。为什么呢？即使已经确定没有一，但由于心识的考察而妄加分别，所以说一等等。从有分别念和无分别念中，当心识返回时，那时心识没有对境，所以戏论止息，是寂静。对具有自性或不具有自性进行分别的那些分别念，从对二者都没有的无我所缘的无分别念中，当心识返回，并且心识的所有对境都消失时，那时所有事物都没有完全成立的自性就是真如，因为完全没有什么可以言说，所以是寂静的。同样，对于远远超出言语和心识的真如来说，认为是真如是合理的，但你所普遍考察的我见是不对的，因为会存在之前所说的那些过失，而且就像给了报酬后睡觉的女人一样，或者就像愚蠢至极的人被屠夫委托看管牛一样。因此，如前所述的真如是无损地存在的。中观心要释·燃灯论中，进入吠陀边际论者的真如，第八品结束。然后，现在开始进入对具有智慧者的真如进行决定的第九品的分别，要开始撰写了。有些无耻的人是：
English
The agent and the profound, that is also reasonable, because self-nature is without self-nature. For example, like the son of a widow. Since it is like that, how can it arise? And how can it disappear from it? Just like there are no flowers in the sky, how can one examine arising and ceasing? In this way, how can all beings arise and cease for the self of no-self? The self-nature of non-things is like flowers in the sky, it is not reasonable to arise and cease. In the realm of non-things, as long as the mind enters, because of the mind's examination and imputation, it is always attached to one, etc. In reality, not having things is not having things. As long as the mind enters that realm, thoughts of one, etc., will arise. Why? Even if it has been determined that there is no one, but because of the mind's examination and imputation, it is said to be one, etc. From having conceptual thought and not having conceptual thought, when the mind returns, at that time the mind has no object, so the elaboration ceases, it is peaceful. Those conceptual thoughts that discriminate as having self-nature or not having self-nature, from the non-conceptual thought that focuses on the selflessness that does not have either, when the mind returns, and all the objects of the mind disappear, at that time the self-nature of all things that are not completely established is the suchness, because there is completely nothing that can be said, so it is peaceful. Similarly, for the suchness that is far beyond speech and mind, it is reasonable to think of it as suchness, but the view of self that you universally examine is not right, because there will be those faults that were mentioned before, and also like a woman who sleeps after giving a reward, or like a very foolish person being entrusted with the care of a cow by a butcher. Therefore, the suchness as described above exists without harm. The eighth chapter, Entering the Suchness of Those Who Speak of the Limit of the Vedas, from the Commentary on the Essence of the Middle Way, the Blazing Lamp of Reasoning, is finished. Then, now we will begin to write the ninth chapter, which begins to enter into determining the suchness of those with discernment.