Tibetan
ཅས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཡང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་མི་མྱོང་བར་མི་རིགས་ཏེ། དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་རྣམས་བདག་གིས་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མི་རྟག་པ་དང་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞིང་པ་ལ་རྐུན་མོ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །གང་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ། །གཅིག་པུ་ཀུན་ཁྱབ་རྟག་པ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། །གང་གི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་ལ་ནི་མ་ལྟོས་པར། །གཅིག་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མི་རིགས། །གཅིག་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ཤེ་ན། །དེ་ནི་དེ་དང་ལྡན་མ་ཡིན། །གཉིས་མེད་པའི་གཅིག་པུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བོ་དབུལ་པོ་མང་པོའི་ནང་ན་མིའི་བདག་པོ་ནི་གཅིག་པུའོ་ཞེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ལྟོས་ནས། མིའི་བདག་པོ་གཅིག་པུ་ཡིན་པར་རྗོད་པར་བྱེད་ལ། ཡང་བདག་ནི་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ཉིད་གནས་པ་ཡིན་པས་གང་ལ་ལྟོས་ནས་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཡང་གྲངས་གཅིག་ཉིད་དང་ལྡན་པས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་ལས་གཞན་པའི་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། སོར་མོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོར་མོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྩེ་མོ་ལ་རེག་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་དུ་མ་ཉིད་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་བདག་གཅིག་དུ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ ཞེ་ན། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་མི་རིགས་ཏེ། །དུ་མ་ཉིད་དུ་བཏགས་པ་དག །བསལ་བ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། །ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཕྱིར། །དེས་ན་གཅིག་དེ་དོན་དམ་མིན། །གཅིག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་མེད་པས་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་བཏགས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། གང་བཏགས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། བཏགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང༌། རྟག་དང་གཅིག་སོགས་ངོ་བོ་ཡིས། །དོན་དམ་དེ་ཡོད་ཡིན་ཞེ་ན། །གཅིག་སོགས་སྒྲ་དང་བློ་འཇུག་པ། །དོན་ཡོད་ན་ནི་སྐྱོན་མེད་འགྱུར། །སྒྲ་གང་དག་གིས་རྟག་པ་ཉིད་དང༌། གཅིག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལ་བློ་གང་དང་གང་གིས་རྟག་པ་ཉིད་དང༌། གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་སྒྲ་དེ་དག་དང་བློ་དེ་དག་འཇུག་པ་ནི་དེ་དག་མེད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ནི་མེད་པས་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་དང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་གཉིས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལུགས་འདི་ནི་སྐྱོན་དང་བཅ
Chinese
就像田地变化一样，人也不会不经历善与非善的果报。善与非善的果报都由我来经历。因此，会有无常和非普遍的过失，就像农夫遇到盗贼等情况一样。还有，你所说的“唯一、遍在、常恒”等也不真实。因为，不依赖外境，唯一自性是不合理的。如果说是具有唯一性，那么它就不是与它自身具有。所谓无二的唯一，就像在众多贫困的人中，人们会说“人主是唯一的”，这是依赖于众多外在的人，才说人主是唯一的。而且，我存在于内外一切处，依赖于什么而成为唯一呢？如果又说，因为具有数字一本身，所以是唯一。那么，从我之外的“一”是不存在的，因此，它怎么能与它自身具有呢？就像手指不能用它自身去触碰它自身的指尖一样。或者，如果说是将境和有境的自性假立为多种，并通过消除这些来宣说我是唯一的。那么，这也是不合理的。如果消除假立的多种，就是唯一，那么，因为假立是世俗谛，所以，这个一不是胜义谛。因为没有唯一性的自性，所以所谓的一是假立的。凡是假立的，就不是胜义谛的唯一，因为假立是世俗谛的缘故。如果又说，以常和一等的自性，胜义谛是存在的。如果一等的词语和心识的运用，在意义存在的情况下，就没有过失。如果以词语来表达常性以及唯一性等，以及以心识来领悟常性以及唯一性等的词语和心识的运用，如果这些不存在，因为没有其他的事物，所以不是不确定，因为心识和所领悟的二者是唯一的。这个宗派是有过失的。
English
Just as fields change, so too, a person will not fail to experience the results of virtue and non-virtue. I will experience the results of virtue and non-virtue. Therefore, there will be the faults of impermanence and non-pervasiveness, just as a farmer encounters thieves and the like. Furthermore, what you say, such as "one, pervasive, constant," is also not true. Because, without relying on external objects, a single nature is unreasonable. If it is said to possess oneness, then it does not possess it with itself. The so-called non-dual oneness is like saying, "The lord of men is the only one" among many poor people, relying on many external people. And since I exist in all places, internal and external, relying on what does it become one? If it is said again that it is one because it possesses the number one itself, then a "one" other than myself does not exist. Therefore, how can it possess itself? Just as a finger cannot touch its own fingertip with itself. Or, if it is said that the nature of object and subject is nominally established as many, and by eliminating these, I am declared to be one, then this is also unreasonable. If eliminating the nominally established many is oneness, then because the nominal is conventional truth, therefore, this one is not ultimate truth. Because there is no nature of oneness, the so-called one is nominal. Whatever is nominal is not the ultimate truth of oneness, because the nominal is conventional truth. If it is said again that by the nature of permanence and oneness, the ultimate truth exists, if the application of words and minds to one, etc., is meaningful, then there is no fault. If the words that express permanence and oneness, etc., and the application of words and minds that understand permanence and oneness, etc., if these do not exist, because there is no other thing, it is not uncertain, because the mind and what is understood are one. This system is flawed.
Tibetan
ས་པ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ལ་སོགས་པར་རྣམ་རྟོག་པ། །འདི་ནི་ཅི་ལྟར་མི་རྟོག་ཉིད། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དོན་ལ། །ཚིག་འཇུག་པ་ནི་མ་བཀག་གོ །གལ་ཏེ་བློས་འདི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་རྣམས་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ཀྱི། ཡང་འདི་ཉིད་ནི་གང་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ་བློ་དང་བདག་ལ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་བདག་ཀྱང་འཇུག་པ་ཡོད་པས་དེས་ན། འདི་ལྟར་བློ་ཡི་ཡུལ་མིན་དང༌། །ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ཇི་ལྟར། །བརྗོད་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡང༌། །སྔར་བསྟན་རིགས་པས་བརྫུན་པ་ཉིད། །བློས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤའི་གོང་བུ་ལ་ལྷས་བྱིན་ཞེས་ངག་བརྗོད་པར་ཡང་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་བ་ཉིད་ནི་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་ངག་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བརྗོད་པ་མེད་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་སྔར་སྨྲས་པའི་རིགས་ པས་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པས་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ཀྱང་ངག་དང་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ནི་དོན་དམ་པའོ་ཞེས་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ན་འོན་ཀྱང་རིགས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཡེ་ནས་མ་གྲུབ་པས། །བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་མི་རིགས་སོ། །བློ་ཡི་ཡུལ་ལས་ལོག་པས་ན། །ངག་གི་ཡུལ་ལས་ལོག་པའང་ཡིན། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་བྱ་ཡོངས་སུ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ནི་ཡོངས་སུ་བཏགས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་མེད་པས་ཡུལ་དེ་ལ་བློ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་ལོག་པར་གྱུར་པས་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་དག་ཀྱང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་འདི་ལྟར་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མི་བརྫུན་པའི། །ལུགས་འདི་དགེ་བར་ཤེས་ནས་ནི། །དེ་ཕྱིར་མུ་སྟེགས་འདོད་སྐྱེས་ཏེ། །དེ་ལ་བདག་གིར་བྱས་པ་ཡིན། །བརྒྱ་ལ་རེས་འགའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་བར་གྱུར་ཅིང༌། དེས་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་ལུགས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བསྟན་ནས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་བསྟན་པ་ན་དེའི་ལུགས་དེ་ལ་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་འདོ
Chinese
是故如是。于一等起分别，此如何是不分别？于分别之境义，言词之安立未遮止。若以心于此常等之体性而作分别，然此自性于任何亦无分别。是故此是无分别性耶？此不真实，以心与我无有差别之故。于何有分别之安立，于彼我亦有安立，是故，如是心非境，语非行境云何？不可说，无觉亦然，先示之理乃虚妄。如以心近取之肉团，亦安立言说为天授，如是，一等成为心之境性，亦是一等言词安立之境。是故不可成立无言说与无分别，此以先说之理 是不真实性，如兔角般不存在。若佛教徒亦不许言语及心之行境外是胜义谛耶？若是真实，然理是此：所知从本未成立，故不应是心之境。由离心之境故，亦离言之境。于世俗中，六识之境之所知是假立，然于胜义中，假立是于一切种皆无成立，故于彼境心亦不生，故亦非是心之行境，由离心之行境故，以无所依故，亦不应安立，故如是于胜义谛中，亦非是言语之行境。如来之不虚妄，知此理善后，是故外道生欲，于彼作我所。百中偶有如来出现于世间，彼亦善说不虚妄之经律，示现圆寂后，其理彼外道
English
Therefore, it is so. When conceptualizing about one, etc., how is this non-conceptualization? For the object of conceptualization, the establishment of words is not prohibited. If the mind conceptualizes about the nature of this as permanent, etc., then this very nature has no conceptualization about anything. Therefore, is this the nature of non-conceptualization? This is not true, because there is no difference between the mind and the self. Wherever there is an establishment of conceptualization, there is also an establishment of the self. Therefore, how can it be that the mind is not an object and speech is not a field of activity? Unspeakable, without awareness, the previously shown reasoning is false. Just as the mind closely grasps a lump of flesh and establishes the speech as 'given by the gods,' similarly, the very nature of one, etc., becoming the object of the mind is also the object of the establishment of words for one, etc. Therefore, it is not established as without speech and without conceptualization. This, with the previously stated reasoning, is the nature of untruth, like a rabbit's horn, it does not exist. If Buddhists also do not accept that the ultimate truth is beyond the realm of speech and mind, then if it is true, the reasoning is this: Since the knowable is not established from the beginning, it should not be the object of the mind. Because it is separate from the object of the mind, it is also separate from the object of speech. In the relative truth, the knowable, which is the object of the six consciousnesses, is imputed. However, in the ultimate truth, the imputed is not established in any way. Therefore, the mind does not arise in that object, so it is not the field of activity of the mind. Because it is separate from the field of activity of the mind, since there is no basis, it should not be established. Therefore, in the ultimate truth, it is not the field of activity of speech. The Tathagata is not false. After knowing this principle to be good, therefore, desire arises in the non-Buddhists, and they make it their own. Occasionally, one in a hundred, a Tathagata appears in the world, and he also teaches well the sutras and vinaya that are not false. After showing complete nirvana, that principle is adopted by those non-Buddhists.