Chinese
于彼有损则无乐，不应彼为此之主，如虚空非提婆设摩。设若地狱等中，以苦恼损及身，于我亦生损害，若于天界等中，受用安乐，亦于此有益，则应说此是一切之主。以何缘故，此是常恒不变之体性故，非安乐及苦恼所损，此如何能说是我是我？如虚空不应是提婆设摩之主。若欲解脱暂有之主，以禅定智等，以于无我义精勤，死者如何不死？若此暂有之主，素为死亡之体性，故为获得不死，而勤修禅定之智，虽为最胜我之义而精勤，然亦不能成办，以其不能变异死亡之体性故，云何能成不死性耶？以其不离自性故。若舍弃死亡之体性，而转成不死性者，如是则将生起无常等过失。若如是暂有之主与殊胜我二者，并非异体，则应如是观察：暂有之主异于我，若言异者，则一切皆是士夫。如是则违越二者（暂有与我）及外境之誓立。若言暂有之主非异于我，亦违越誓立。又，我之安乐痛苦等，有情不能知，故非为主宰。如是等，若言非异体性，彼如何能策动？亦应如是告彼外道：若此非小非暂有，若是大者则非小。亦非为一，乃是色法，云何能为无色我之所有？若是有色之物，则于此将生起微小、广大、一、多等分别。又，于无体性之士夫，则应如是说：若是微小，则大
English
If there is harm to it, there is no happiness. It should not be the master of that. Like the sky is not Deva Sharma. If in hell and so on, suffering harms the body, harm will also arise to me. If in the heavens and so on, experiencing happiness also benefits this, then it should be said that this is the master of all. For what reason, this is the nature of permanence and immutability, so it is not harmed by happiness and suffering. How can this be said to be I am I? Just as the sky should not be the master of Deva Sharma. If one wants to liberate the temporary master, with meditation, wisdom, etc., by striving for the meaning of no-self, how can the dead become immortal? If this temporary master is inherently mortal, then in order to attain immortality, one diligently cultivates the wisdom of meditation, and even if one strives for the sake of the supreme self, it will not be accomplished, because it cannot change the nature of death. How can it become immortality? Because it does not deviate from its own nature. If one abandons the nature of death and transforms into immortality, then faults such as impermanence will arise. If the temporary master and the supreme self are not different entities, then one should examine as follows: The temporary master is different from me, if one says different, then everything is Purusha. Thus, the vow of the two (temporary and self) and the external object is violated. If one says that the temporary master is not different from me, the vow is also violated. Moreover, sentient beings cannot know my happiness, pain, etc., so it is not the master. If one says that it is not a different entity, how can it motivate? One should also tell the heretics like this: If this is neither small nor temporary, if it is large, then it is not small. It is also not one, but a form of dharma, how can it be the property of the formless self? If it is a colored object, then here will arise discriminations such as small, large, one, many, etc. Also, to the Purusha without substance, one should say: If it is small, then large
Chinese
是怎样的呢？如果说是大的话，又是如何小的呢？如果说是一个的话，又是如何变成众多的呢？如果说是众多的话，又是如何变成一个的呢？因此，这是与自己的言辞相违背的。这里，对方会用大象来作比喻，许多盲人聚集在一起，想要通过各自的感知来了解大象的真实面貌。其中，触摸到鼻子的人认为大象像犁杖一样。触摸到腿的人认为像木桩一样。触摸到耳朵的人认为像簸箕一样。无论谁触摸到哪个部位，就认为大象是那个样子。同样，对于“我”来说，那些没有见到真相的人会以多种方式来看待，有些人认为“我”是遍布一切的，另一些人认为“我”只有身体的大小，还有些人认为“我”只是微尘的性质。如果认为像大象的自身一样，既是一个，又像肢体一样是众多的话，那么，应该这样说：一个即是众多的性质，用大象作比喻是不恰当的，因为鼻子不被认为是象，各种各样的东西也不是一个。大象的鼻子只是鼻子，腿只是腿，耳朵只是耳朵，因为没有大象本身。一个的性质是不存在的，对于鼻子等众多事物来说，一个的性质是不存在的。 另外，如果“我”是像太阳一样的颜色，那么如何是没有颜色的呢？如果“我”是众多的性质，那么就不能用树叶来作比喻。因为如果没有形体，所以是没有颜色的，如果像太阳一样变成具有多种颜色，那么如何能像树叶一样以一个遍布一切呢？如果像树叶一样，一个遍布一切，就像树叶有根、树干、树枝、小树枝以及树枝的枝条等等一样，它也是众多的性质，因为有很多原因。那么，这是不真实的，因为：单独没有树叶，以及遍布一切的自性，如何能像根等众多事物一样，被因缘等所区分呢？树叶的树是幼小的，以及
English
How is it? If it is said to be large, how is it small? If it is said to be one, how does it become many? If it is said to be many, how does it become one? Therefore, this contradicts one's own words. Here, the opponent will use the elephant as an example. Many blind people gather together, wanting to understand the true nature of the elephant through their respective perceptions. Among them, those who touch the nose think that the elephant is like a plowshare. Those who touch the leg think it is like a wooden post. Those who touch the ear think it is like a winnowing fan. Whoever touches which part thinks that the elephant is like that. Similarly, for the "self," those who have not seen the truth will view it in many ways. Some think that the "self" is all-pervasive, others think that the "self" is only the size of the body, and still others think that the "self" is only the nature of a dust particle. If it is thought that like the elephant itself, it is both one and, like limbs, it is many, then it should be said: One is the nature of many, and it is not appropriate to use the elephant as an example, because the nose is not considered an elephant, and the various things are not one. The elephant's nose is only a nose, the leg is only a leg, the ear is only an ear, because there is no elephant itself. The nature of one does not exist, and for the many things such as the nose, the nature of one does not exist. Furthermore, if the "self" is a color like the sun, then how is it without color? If the "self" is the nature of many, then it cannot be compared to a palasha tree. Because if it is formless, then it is without color. If it becomes many colors like the sun, then how can it be one that pervades everything like a palasha tree? If, like a palasha tree, one pervades everything, just as a palasha tree has roots, a trunk, branches, twigs, and branches of branches, etc., it is also the nature of many, because there are many causes. Then, this is not true, because: there is no single palasha leaf, and how can the self that pervades everything be distinguished by conditions, etc., like the many things such as roots? The palasha tree is young, and
Tibetan
། བར་མ་དང༌། ཐ་མའི་གནས་སྐབས་སུ་འགྱུར་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པ་དང༌། མེ་དང༌། རླུང་དང༌། སྟ་རེ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ལ། བདག་ནི་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་དང༌། རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པ་ཡིན་པས་དེས་ན་པ་ལ་ཤའི་དཔེས་དཔེ་བསྟན་པའི་དོན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱོན་མང་པོ་གཞན་འདི་ཡང་ཡོད་དེ། གཙོ་བོ་ཉིད་དང་དམ་པ་ཉིད། །དེ་ལས་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་འདོད། །གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་ཚུལ་འདི་ཉིད། །ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བྱ། །འདི་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན། འདི་ཡང་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། འདི་དག་གམ། འདི་རྣམས་གཙོ་བོར་མ་གྱུར་པ་དག་ལས་ཤིན་ཏུ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དམན་པར་གྱུར་པ་མང་པོ་དག་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཞན་དག་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ལྟོས་ནས། བདག་དེ་གཙོ་བོའམ། དམ་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདི་གཞན་གང་ལ་ལྟོས་ནས་གཙོ་བོ་ཉིད་དང་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར། ཡང་འདི་རྫས་ཉིད་དང་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་རིགས་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་དེ་རྫས་ ཡིན་ན། །རྫས་ཡིན་ཕྱིར་ན་ཀུན་ཁྱབ་མིན། །བུམ་པ་བཞིན་དུ་རྟག་མི་འགྱུར། །དེས་ན་འགྲོ་བ་རྒྱས་ཅི་ལྟར། །བཀོད་པར་བྱས་ན་རྫས་ཡིན་ཏེ། །ཇི་སྲིད་ཕྱིན་པར་བྱ་བར་རོ། །རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡིན་ལ། དེ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་དང་ཀུན་ལ་མ་ཁྱབ་པ་ལ་ཡང་མཐོང་ལ། དེས་ན་གལ་ཏེ་བདག་རྫས་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང༌། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ཡང་བྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་བྱུང་བ་དང༌། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་དེ་ལ་ཡང༌། རྫས་ནི་རྟེན་དུ་རིགས་འགྱུར་ན། །བདག་ནི་རྫས་སུ་མི་རིགས་ཏེ། །ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ཇི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་མ་སྐྱེས་ཕྱིར་རྫས་མེད། །རྫས་ཉིད་ཡོད་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཆུ་སྟེང་ལ་ཤིང་ཐོག་ཤིང་ལ་བྱ་ཚང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བདག་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་བདག་རྫས་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པས་དེས་ན་འདིར། ཐམས་ཅད་བྱུང་གྱུར་བྱུང་བ་དང༌། །འབྱུང་འགྱུར་བདག་མེད་ཇི་ལྟར་མཐོང༌།
Chinese
并且是变成中间和最后阶段的自性，以及火、风、斧头等因素也能使其各不相同。而自性是不变的法性，各种因素也不能区分它，因此，用芭拉夏的比喻来显示的比喻意义是不会成功的。还有许多其他的过失，即：主宰性和殊胜性，是从依赖于其他事物而设想的。如果是一体的，那么这种方式，如何能认为存在呢？这是主宰，这也是主宰，这些或者这些不是主宰的，而是非常主宰的，这样说是合理的。同样，从许多低劣的事物中，最殊胜的称为殊胜，如果依赖于其他非主宰和非殊胜的事物，自性才能成为主宰或殊胜，因为与一切事物没有差别，那么这依赖于什么才能成为主宰性和殊胜性呢？又，这如何能是实体性和遍及一切呢？如果自性是实体，那么，因为是实体所以不是遍及一切。像瓶子一样不是常恒的，那么众生如何增长呢？如果被安排，就是实体，应该做到什么程度呢？是实体的特征，那在瓶子等事物上也能看到是常恒和不遍及一切的。因此，如果自性是实体，那么就是无常和不遍及一切，因为是实体，就像瓶子等一样。对于所说的所有将要发生、已经发生和将要发生的事物都是补特伽罗，如果这样说，那么，如果实体可以作为所依，自性就不应该是实体，就像虚空中的花朵一样，因为没有产生所以没有实体。如果实体存在，那么就存在于能依和所依的自性中，就像水上的水果，树上的鸟巢一样。自性不能成立为实体，因为没有产生，就像虚空中的花朵一样。因为自性没有成立为实体，因此，在这里，所有已经发生、正在发生和将要发生的事物，如何能看到没有自性呢？
English
And is the nature of becoming the intermediate and final stages, and also factors such as fire, wind, and axes can make them different. But the self is of an unchanging nature, and various factors cannot distinguish it, therefore, the meaning of the metaphor shown by the example of Palasha will not be successful. There are also many other faults, namely: lordship and excellence, are conceived from relying on other things. If it is one, then this way, how can it be thought to exist? This is the lord, this is also the lord, these or these are not the lord, but are very lordly, it is reasonable to say so. Similarly, from many inferior things, the most excellent is called excellent, if relying on other non-lords and non-excellents, the self can become lordly or excellent, because there is no difference from all things, then what does this rely on to become lordship and excellence? Also, how can this be substance and all-pervading? If the self is substance, then, because it is substance, it is not all-pervading. Like a pot, it is not constant, then how do beings increase? If it is arranged, it is substance, to what extent should it be done? It is the characteristic of substance, and it can also be seen in things such as pots that it is constant and not all-pervading. Therefore, if the self is substance, then it is impermanent and not all-pervading, because it is substance, like pots and so on. For what is said that all things that will happen, have happened, and will happen are persons, if it is said like this, then, if substance can be the basis, the self should not be substance, like a flower in the sky, because it has not arisen, so there is no substance. If substance exists, then it exists in the nature of the dependent and the basis, like fruit on water, a bird's nest on a tree. The self cannot be established as substance, because it has not arisen, like a flower in the sky. Because the self has not been established as substance, therefore, here, how can all things that have happened, are happening, and will happen be seen as without self?