Tibetan
ག་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་མེད་ན། ཡང་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། དེས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཁྱོད་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་མང་པོ་ཞིག །བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ་ཁོ་ན་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གྲུབ་པའི་མཐའ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་པ་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འདི་དག་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་མཐོང་བར་མི་རིགས་སོ། །མཚན་མ་མི་བདེན་པར་སྐྱེས་པའི། །ངོ་བོ་རྟོག་པར་མི་བདེན་འདོད། །བློ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་མི་བདེན་པར་སྐྱེས་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆད་པ་ཡིན་ལ། ས་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟག་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་ལྡན་པར་འབྱུང་བས་རྟག་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པ་འདི་གཉི་ག་ཡང་མཚན་མར་ལྟ་བས་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐར་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ། །གལ་ཏེ་འདིའི་དོན་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་ཡང་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་གྱུར་པ་ལ་སྤྱི་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ལས་ཐ་དད་གྱུར་པའི་དོན། །དེ་དང་འབྲེལ་བར་མི་འདོད་དེ། །ཡོད་པའི་བློ་ཕྱིར་བློ་སྤྱི་ལ། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་པ་བཞིན། །བདག་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པས་བདག་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སོ། །བདེན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། གང་དང་གང་བདེན་པའི་བློ་འབྱུང་བ་དེ་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མ་མཐོང་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ལ་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གྲངས་སོགས་འབྲེལ་པ་ཡང༌། །བདག་གམ་གཞན་པ་ལ་ལ་ལ། །མཁས་པས་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་བཞིན། །བློ་དེ་མིན་པར་རྟོགས་པར་བྱ། །གང་ཡང་གྲངས་གཅིག་དང་ལྡན་པ་ལས་བདག་ཀྱང་གཅིག་ཅེས་རྗོད་པར་བྱེད་ཀྱི་ཡང་དེ་ཉིད་ནི་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན་དུ་མ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བློ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ལས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གཞན་ས་ལ་སོགས་པ་ཡང་གྲངས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ལས་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཐམ
Chinese
也不是没有可能。为什么呢？如果色本身也不存在，又怎么会有常与无常的观点呢？因此，因为自性是空性，你即使说出各种各样的话，也只是在充分地阐述空性，所以只是在成办我们自己的意愿。如果说，因为是唯一的成立的宗派，所以在分别部中是极度成立的，因此成立为唯独见到那个真如，那么，因为执著于这些相状，所以不应理见到那个真如。因为相状产生于不真实，所以想要将本体认知为不真实。心等那些不真实产生的事物，因为是无常，所以是断灭；而地等事物，因为与常恒的极微相合而产生，所以被认为是常恒。 因此，认为这两种形态都是相状是不好的，最终会成为一种极端的观点，这是所思考的。如果说，即使这个意义不是应该表达的，但与被称为“总”的事物的意义相关联，才会被称为“总”，而不是成为存在等本体，那么，对此应该说：与我不同的意义，不应与它相关联，就像因为有存在的念头，所以在念头的总集上，想要称之为“总”一样。与我不同的总集相关联，就不会产生“我有”这样的念头，这是一个论点。因为是真实的念头，所以这是一个理由：无论何时产生真实的念头，都不会看到与它不同的意义相关联，就像在那个大存在本身中产生被称为“总”的念头一样。同样，数字等关联，无论是对于我还是对于其他人，智者都应根据道理，认识到那不是那种念头。任何与数字一相合的事物，也会说“我也是一”，但那个事物本身既不是一，也不是多。同样，因为与正确的念头相合，所以会有被称为认识等的情况。另外，其他如地等事物，也因为与数字相同而相合，所以用一等的词语来表达，但它本身既不是一的体性，也不是多的体性。
English
It is not impossible either. Why? If form itself does not exist, how can there be views of permanence and impermanence? Therefore, because its own nature is emptiness, even if you say all sorts of things, you are only fully explaining emptiness, so you are only accomplishing our own wishes. If it is said that because it is the only established tenet, it is extremely established in the Vaibhashika school, and therefore it is established as seeing only that suchness, then, because of clinging to these characteristics, it is not reasonable to see that suchness. Because characteristics arise from untruth, it is desired to recognize the essence as untrue. Those things like mind that arise untruly are annihilation because they are impermanent, while things like earth are considered permanent because they arise in conjunction with permanent atoms. Therefore, it is not good to regard both of these aspects as characteristics, as it is thought that it will ultimately become an extreme view. If it is said that even if this meaning is not to be expressed, it is called "general" only when it is related to the meaning of the thing called "general," but not when it becomes the nature of existence, etc., then it should be said: The meaning that is different from me should not be related to it, just as because there is a thought of existence, one wants to call it "general" on the collection of thoughts. Because it is related to a collection that is different from me, the thought "I have" will not arise, which is an argument. Because it is a true thought, it is a reason: whenever a true thought arises, one does not see a meaning different from it related to it, just as the thought called "general" arises in that great existence itself. Similarly, relations such as numbers, whether for myself or for others, the wise should recognize that it is not that kind of thought, according to reason. Anything that is combined with the number one will also say "I am one," but that thing itself is neither one nor many. Similarly, because it is combined with the correct thought, there will be cases called recognition, etc. Furthermore, other things such as earth are also expressed by words such as one because they are combined in the same way as numbers, but it itself is neither the nature of one nor the nature of many.
Tibetan
ས་ཅད་དུ་ཡང་ཚུལ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མཁས་པས་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། གྲངས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ལས། །བདག་དང་ས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ཏེ་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་གྲངས་དེ་ཉིད་ལ་གྲངས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་འབྱུང་བ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། བདག་གི་བློ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང༌། །བདེ་སོགས་ཡོན་ཏན་དང་མི་འབྲལ། །ཡོན་ཏན་ཡིན་ཕྱིར་གྲངས་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མེད་བདག་མིན། །བློ་ དང་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང༌། འདོད་པ་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། འབད་པ་དང༌། ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་དང༌། ཤེས་པ་དང༌། བྱས་པའི་ཤུགས་ཞེས་བྱ་བ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །དེ་དོན་དམ་པར་བདག་དང་མི་འབྲལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་སོ། །ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གང་དང་གང་ཡོན་ཏན་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བདག་དང་མི་འབྲལ་ཏེ། དཔེར་ན་གྲངས་བཞིན་ནོ། །གྲོལ་བར་གྱུར་པ་ན་ཡང་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་གྲངས་ཀྱི་གཅིག་ལས་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་བློ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཡོན་ཏན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་ཡིད་རང་གི་བདག་ལ་གནས་པ་ན་ཐར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ལ་ཡང༌། ཡུལ་དང་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཀྱང༌། །གང་ཞིག་རང་གི་བདག་མེད་འགྱུར། །བདག་དང་སྦྱོར་བ་འདོད་པ་ལས། །དྲན་ནས་ཤེས་པ་ཀུན་དུ་འབྱུང༌། །བདག་གཟུགས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ན་ནི་ཕྱོགས་དང་ཡང་ལྡན་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱོགས་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིད་རང་ཉིད་གནས་པར་གྱུར་ན་ཕྱོགས་དང་མི་ལྡན་པའི་བདག་ལ་ཅི་ལྟར་ཡིད་རང་ཉིད་ལ་གནས་པར་འགྱུར། གང་གི་ཚེ་བདག་ཉིད་ཕྱོགས་ཀྱི་རང་གི་གནས་ལ་ཡིད་སྦྱོར་བར་གྱུར་ན་ནི་འཁོར་བའི་དུས་ན་ནི་དྲན་པ་དང༌། ཤེས་པ་འབྱུང་བར་འདོད་ལ། ཐར་པའི་དུས་ན་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་འདོད་པ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཆ་དབྱེར་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཡང༌། མ་མཐོང་ངེས་པའང་སྔར་བཞིན་དུ། །ཐལ་འགྱུར་ལན་ཡང་འདི་ལ་ཡིན། །མེད་པའི་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་ན། །དེ་ཡི་སྦྱོར་བའང་མི་འདོད་དོ། །མ་མཐོང་བའི་ངེས་པ་ནི་ངེས་པར་ཆོས་ལ་མངོན་པར་སྦྱོར་བ་ན་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྤངས་པའོ། །དེ་ནི་ཕྱོགས་ཆ་མེད་པའི་བདག་ལ་མི་རིགས་སོ། །ཆོས་དང་བདག་གཉིས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་ན་ཡང་ཅི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་སྦྱོར་རམ་འོན་
Chinese
在任何地方，智者都应以这种方式进行驳斥。如何驳斥呢？因为与数字相同，所以不可能产生对我和地等事物为一等的想法，因为它是想法。例如，就像对数字本身与数字相同而产生一等的想法一样。另外，我的想法和痛苦，快乐等功德不可分离，因为是功德，就像数字一样。因此，没有功德就不是我。想法和快乐，痛苦和欲望，嗔恨和努力，非正法和正法，知识和业力，这些被称为我的所有功德都是有法。它们在究竟上与我不可分离，这是法。因为是功德，这是理由。凡是功德，就与我不可分离，例如数字。即使获得解脱，因为仍然是我，就像数字的一样无法解脱一样，从想法等中也无法完全解脱，因为我与功德分离的状态并未成立。还有人说，当心安住于自己的我时，就是解脱，对于这种说法：即使境和自性没有区别，什么会变成没有自己的我呢？从想要与我结合中，记忆和知识会普遍产生。如果我具有形色，那么也会具有方位。如果具有方位的我安住于自己的心中，那么不具有方位的我如何安住于自己的心中呢？当我在方位的自己的位置上用心结合时，轮回时会产生记忆和知识，解脱时会产生无分别的智慧，这种说法是错误的。因为方位部分没有区别，所以未见之确定也如先前一样。对这个也有同样的驳斥。因为遮止了不存在的产生，所以也不希望它的结合。未见之确定是指在确定地与法相结合时，舍弃非正法。这对于没有方位部分的我是不合理的。即使法和我二者结合，是以一个方位结合呢，还是
English
Everywhere, the wise should refute in this very way. How to refute? Because it is the same as number, it is not reasonable to have the thought of self and earth, etc., as one, because it is a thought. For example, just as the thought of one, etc., arises because the number itself is the same as the number. Furthermore, my thought and suffering, happiness, etc., are inseparable from qualities, because they are qualities, like numbers. Therefore, without qualities, there is no self. Thought and happiness, suffering and desire, hatred and effort, non-dharma and dharma, knowledge and karma, all these qualities of self are the subject of dharma. That they are ultimately inseparable from self is the dharma. Because they are qualities is the reason. Whatever is a quality is inseparable from self, like numbers. Even when liberation is attained, because it is still self, just as one cannot be liberated from the number one, one cannot be completely liberated from thought, etc., because the state of self being separated from qualities is not established. And someone says that when the mind abides in its own self, it is liberation, to that I say: Even if the object and nature are not different, what will become a self without self? From wanting to unite with self, memory and knowledge will universally arise. If the self has form, then it will also have direction. If the self with direction abides in its own mind, how can the self without direction abide in its own mind? When I unite my mind with the position of my own direction, then in the time of samsara, memory and knowledge are desired to arise, and in the time of liberation, non-conceptual wisdom will arise, this assertion is flawed. Because the directional parts are not different, the ascertainment of the unseen is also the same as before. The same refutation applies to this as well. Because the arising of the non-existent is prevented, its union is also not desired. The ascertainment of the unseen is the abandonment of non-dharma when one is definitely united with dharma. This is not reasonable for the self without directional parts. Even if dharma and self unite, do they unite with one direction, or...