Tibetan
་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་སྐྱོན་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་ཡང་གལ་ཏེ་སྤྱི་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ། སྤྱི་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་གཙོ་བོའི་གནས་སྐབས་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱི་ནི་སྔོན་དུ་སོང་འདོད་དེ། །སྤྱི་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། །སྤྱི་ཉིད་དམ་ནི་ཁྱད་པར་ལ། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་དཔེ་ཡང་མེད། །འདིར་ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་འདི་ལ་དཔེ་མེད་དེ། གཙོ་བོ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་གཞན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་དཔེ་བསྟེན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དམ། གཞན་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ཕྱེད་ཕྱོགས་སྔ་མར་བྱས་ནས། ཕྱེད་ཕྱི་མས་ལན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐུན་མོང་ལ་ཐུན་མོང་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་དབྱེ་བ་མེད་པས་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། གཙོ་བོ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཁྱོད་སྤྱི་སྔོན་དུ་སོང་བའི་སྒྲུབ་པར་ནུས་པའི་དཔེ་ཡང་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །སྣོད་ཆག་པའི་དུམ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་འདིར་སྨྲས་པ། ཁྱོད་དཔེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟ་བུའི་ཚིག་མ་སྨྲ་ཅིག །བདག་ཅག་གི་ཕྱོགས་ལ་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་དཔེ་ཡོད་དོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། གཏི་མུག་གི་ངོ་བོའི་ཕུང་པོ་སྟེ། ཕུང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདེ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་བཞིན་མི་འདོད། །ཕུང་པོ་ཡིན་ཕྱིར་བདེ་སྡུག་སོགས། །སོ་སོར་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན། །བདེ་བའི་ངོ་བོའི་ཕུང་པོ་ནི། །ཕུང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་འདི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚོར་བ་ནི་གསུམ་སྟེ། དེ་ལ་ཕུང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཚོར་བ་བདེ་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར་རམ། འོན་ཏེ་ཡང་ཕུང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རམ། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་ན་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ཉིད་
Chinese
对于变化等等的理由，也同样会受到这个缺陷的损害。然后，如果 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）先于存在，因为具有 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），或者因为对于 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）没有差别，就像之前的“主”的情况一样，这是什么意思呢？对此，应该这样说： பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）想要先于存在，如果说因为具有 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），那么是 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）本身，还是对于差别？就像之前一样，也没有例子。在这里，你的这个论证没有例子，难道不能以“主”作为例子，来论证安乐等等一切的自性以不同的方式存在，并随之而行吗？因为对于其他人来说，这是没有成立的，所以先做了辨析的前半部分，然后用后半部分来回答。对于共同来说，没有被称为“共同”的差别的区分，就像之前一样，没有像“主”一样随之而行等等，因为你没有能够论证 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）先于存在的例子。破碎的器皿碎片等等也具有安乐等等的自性，因此没有差别，所以在这里说了，不要说“你没有例子”这样的话。在我们的宗派中，有对于两者都成立的例子。如果问是什么样的例子，那就是安乐、痛苦和愚痴的自性的蕴，因为是蕴，所以就像受蕴一样。对此，也应该这样说：因为是安乐等等的自性，所以不像受蕴一样。因为是蕴，所以安乐、痛苦等等，各自是不确定的。安乐的自性的蕴，因为是蕴，所以就像受蕴一样，这个理由是不确定的。为什么呢？因为感受有三种，那么因为是蕴，感受是否会像安乐一样，成为安乐自性的蕴呢？或者，因为是蕴，感受是否会像痛苦一样，成为痛苦的自性呢？痛苦也不是，安乐也不是，这唯一的一种说法是不确定的。如果论证为痛苦的自性，也会有同样的过失。
English
This very flaw also harms the reasoning of change, etc. Then, again, if the general (common, *jāti*, *sāmānya*, class) exists prior, because it possesses the general (common, *jāti*, *sāmānya*, class), or because there is no difference in the general (common, *jāti*, *sāmānya*, class), like the previous case of the "chief," what is the meaning of that? To that, it should be said: The general (common, *jāti*, *sāmānya*, class) is asserted to exist prior, if it is said because it possesses the general (common, *jāti*, *sāmānya*, class), then is it the general (common, *jāti*, *sāmānya*, class) itself or the difference? Like before, there is no example either. Here, there is no example for your proof, is it not that you cannot rely on the example to prove that the chief exists in all the natures of happiness, etc., and follows after the other? Because it is not established for others, the first half of the analysis is done first, and then the second half is used to answer. For the common, there is no distinction of difference called "common," like before, there is no following after like the chief, etc., because you do not have even a little example that can prove that the general (common, *jāti*, *sāmānya*, class) exists prior. The broken pieces of vessels, etc., also have the nature of happiness, etc., so because there is no difference, it is said here, do not say such words as "you have no example." In our side, there is an example that is established for both. If you ask what kind of example, it is the aggregate of the nature of happiness, suffering, and delusion, because it is an aggregate, so it is like the aggregate of feeling. To this, it should also be said: Because of the nature of happiness, etc., it is not desired to be like the aggregate of feeling. Because it is an aggregate, happiness, suffering, etc., are individually uncertain. The aggregate of the nature of happiness, because it is an aggregate, so it is like the aggregate of feeling, this reason is uncertain. Why? Because there are three kinds of feeling, so because it is an aggregate, will the feeling become an aggregate of the nature of happiness like happiness? Or, because it is an aggregate, will the feeling become a nature of suffering like suffering? Neither suffering nor happiness, the one that becomes one is uncertain. If you prove it to be the nature of suffering, there will be the same consequence.
Tibetan
ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ནི་གཏི་མུག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། །ཚོར་བ་ནི་གཏི་མུག་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དཔེའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འདི་སྐད་དུ། གཏི་མུག་ཀྱང་ཚོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ངེས་པ་ཡི་སྤངས་པས་ན། །དེ་ལྟར་དོན་བྱེད་བདག་ཉིད་ཡིན། །རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཅི་གཏི་མུག་ཚོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རམ། འོན་ཏེ་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར། དེས་འདི་ལྟར་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། རྗེས་འགྲོ་སོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གི །དམ་བཅས་སྐྱོན་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན། །གཙོ་བོ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་རྟག་པ་དང་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་སྤངས་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། སྐྱེ་མེད་མཐའ་མེད་ཉིད་སོགས་ཀྱི། །དེ་ཡིས་ཁྱད་པར་སྤངས་པས་ན། །གཙོ་བོའི་ཡོན་ཏན་འདོད་པ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའི་སྣོད་ཆག་པའི་དུམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་བ་བཞིན་གཙོ་བོ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དང༌། མཐའ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་གཙོ་བོ་ནི་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། མཐའ་ མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེས་ན་དེའི་ཁྱད་པར་སྤངས་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དང་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཙོ་བོའི་ངོ་བོ་ནི་གཙོ་བོའོ། །ཡོན་ཏན་ནི་སྙིང་སྟོབས་དང་རྡུལ་དང་མུན་པ་རྣམས་ཏེ་གཙོ་བོ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་སོ། །གཙོ་བོའི་ཡོན་ཏན་དེ་རྣམས་ནི་བྱེད་པ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱང་དབྱེ་བ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ
Chinese
确实，蕴是愚痴的自性，因为是蕴，就像受蕴一样。因为受不是愚痴的体性，所以所立是空性，因此是譬喻的过失。如果又这样说：愚痴也是受的体性，因为具有因，就像受乐和受苦一样。那么，因为不决定的舍弃，因此，那样是成办义的自性，因为具有因。难道愚痴会变成受的唯一体性吗？或者因为具有因，就像瓶子等一样，会变成不是乐等体性的东西？因此，像这样因为不决定性而完全舍弃，所以也像如何显现所欲之义一样，没有成立。另外，随行等的随推，以立宗的过失所损害。主物是存在的，这是立宗，与随推所作的随行等相违，如何呢？随行等以无常和不遍等随推，因为舍弃了常和周遍等，所以也舍弃了有法自己的体性。另外，以无生无边等，以那舍弃差别，因此，主物的功德所欲的，是因不决定性。随行等的因也像如何随行和完全变化等存在的器物破裂的碎片等存在一样，主物也成立，同样也成立生和具有边际，所以说主物是无生和无边的，因此以那舍弃差别，所以也舍弃了有法的差别，因此与义相违。主物的体性是主物。功德是勇气、尘和黑暗等，是依赖于主物的那些。那些主物的功德，因为作者无因，所以是没有作者的。这些随行和完全变化等也是在差别上存在的。
English
Indeed, aggregates are of the nature of ignorance, because they are aggregates, just like the aggregate of feeling. Since feeling is not of the nature of ignorance, what is to be established is emptiness, therefore it is a fault of example. If one were to say again: ignorance is also of the nature of feeling, because it has a cause, just like feeling pleasure and feeling pain. Then, because of the abandonment of uncertainty, therefore, that is the nature of accomplishing meaning, because it has a cause. Does ignorance become the sole nature of feeling? Or because it has a cause, like a pot and so on, does it become something that is not of the nature of pleasure and so on? Therefore, like this, because of the abandonment of uncertainty, it is just like how the meaning that is desired to be manifested is not established. Furthermore, the subsequent inference of following, etc., is harmed by the fault of the proposition. 'The chief is existent' is the proposition, and it contradicts what is inferred, such as following, etc. How so? Following, etc., infers impermanence and non-pervasiveness, etc., because it abandons permanence and all-pervasiveness, etc., therefore it also abandons the own nature of the subject. Furthermore, by unborn, unbounded, etc., by that abandoning the distinction, therefore, the qualities of the chief that are desired, are the very reason for uncertainty. The reason of following, etc., also, just as the chief is established like the fragments of a broken vessel, etc., where following and complete change, etc., exist, similarly, it also establishes birth and having an end, so it is said that the chief is unborn and unbounded, therefore, by that abandoning the distinction, so it also abandons the distinction of the subject, therefore it contradicts the meaning. The nature of the chief is the chief. The qualities are courage, dust, and darkness, etc., which are those that depend on the chief. Those qualities of the chief are without an agent because the agent is without a cause. These following and complete changes, etc., also exist in the distinctions.