Tibetan
་བཞིན་མིན་རྗེས་འགྲོ་མེད། །རྒྱུན་ཆགས་ཡུལ་གཞན་འབྱུང་བ་ཡི། །འདུ་བྱེད་རྒྱུན་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །མེ་ལ་སོགས་བཞིན་འཁྲུལ་པའི་འགྲོ། །དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་མིན། །སེར་སྐྱ་པ་ཡིས་རྣམ་བརྟགས་པའི། །འགྲོ་པོ་དོན་དམ་ཉིད་མི་རིགས། །ཚོགས་པ་རྫས་སུ་མེད་ཕྱིར་དང། །ཡང་ན་གཡོ་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་རྫས་ཡོད་དེ། །ཚོགས་བྱེད་མ་བཟུང་གཟུང་མེད་ཕྱིར། །དེ་ཡི་བདག་བཞིན་དེ་མི་རིགས། །དེ་དག་རྫས་སུ་མེད་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་ལྷག་མ་དགག་པ་ཡང༌། །ཕྱོགས་དེས་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དངོས་ཉིད་ཡོད་འདོད་དེ། །འཁོར་དང་ཐར་པ་ཡོད་ཕྱིར་ན། །གང་ཚེ་ཇི་ལྟར་རྣམ་བརྟགས་པ། །དེ་དག་རང་བཞིན་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེས་གཟུང་མེད་པ་དེ་ཡི་ཚེ། །ཇི་ལྟར་བཅིངས་ཤིང་གང་ནས་ཐར། །ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན་པ། །སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་དང༌། །རང་གི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དབང་ལས། །བདག་ཉིད་ཁྱད་པར་འཐོབ་ལ་འཐད། །མིང་དང་གཟུགས་ནི་དོན་དམ་དུ། །འཁོར་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །འདུས་བྱས་ཡིན་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི། །ས་ལ་སོགས་པ་མི་འདོད་བཞིན། །མིང་གཟུགས་དོན་དམ་ཉིད་དུ་ན། །ཇི་ལྟར་ཡང་ནི་ཐར་མི་འགྱུར། །སྐྱེ་དང་ལྡན་ཕྱིར་འཇིག་པའི་ ཕྱིར། །ཕྱི་རོལ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན། །གང་ཟག་ཡང་དག་ཉིད་དུ་ནི། །འཁོར་དང་ཐར་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །གདགས་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་ཁང་པ་བཞིན། །བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་རི་དང་འདྲ། །ཡང་ན་གང་ཟག་གང་ཟག་མིན། །རྒྱུ་དང་ལྡན་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན། །སྐྱེ་དང་ལྡན་ཕྱིར་འཇིག་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་འོང་བ་བཞིན། །གང་ཟག་བརྗོད་དུ་མེད་ཕྱིར་བས། །རྫས་སུ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་སྟེ། །དྲི་དང་དཀར་སྡོར་བརྗོད་མེད་པའི། །མོ་གཤམ་བུས་ནི་མ་ངེས་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་བདག་མེད་ཅིང༌། །སྲོག་མེད་སེམས་ཅན་ཡོད་མིན་པ། །མཁས་པས་གཟུ་བོའི་བློ་དག་གིས། །ཅི་རིགས་པར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། །ལུས་དང་དབང་པོའི་ཚོགས་རྣམས་ལ། །དེ་ཉིད་དུ་ན་བདག་མེད་འདོད། །རྒྱུ་དང་ལྡན་ཕྱིར་ཀ་བ་བཞིན། །ཡང་ན་བསགས་ཕྱིར་གྲོག་མཁར་བཞིན། །དྲན་པ་དང་ནི་ངོ་ཤེས་དང༌། །ཤེས་སྐྱེ་ལ་སོགས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི། །བདག་ཡོད་ཉིད་དུ་དམ་འཆའ་བ། །གཏན་ཚིགས་རྣམས་ནི་མ་གྲུབ་ཉིད། །གལ་ཏེ་དབང་བཅས་ལུས་ལ་ནི། །བདག་ཡོད་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་ན། །གཏན་ཚིགས་ཐུན་མོང་ཉིད་མི་འགྱུར། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་སྒྲ་དོན་བཞིན་ཏེ། །འགའ་ལ་ཉེ་བར་གདགས་པའི་ཕྱིར། །སེང་གེའི་སྒྲ་དང་འདྲ
Chinese
如其不然无随行，恒常他处生起之，依于行蕴之相续，如火等般惑乱行。彼亦非是世俗谛，数论师所分别之，行者胜义不成理，以无实事集合故，抑或无有动摇故。设若集合为实有，集者未取无所取，如彼之我彼非理，彼等无有实体故。余事遮遣亦为此，彼方善为宣说也。设若欲许实事有，以有轮回解脱故，何者何时如何想，彼等自性若分析，彼无所取彼之时，如何系缚何处脱？本体实有非为有，如幻如梦之类也，由自之因与缘力，自性获得差别宜。名与色者胜义谛，轮回非理以是有，为有为故如外之，不欲地等诸物般。名色若为胜义谛，如何亦终不解脱，以具生故坏灭故，如外之水等物般。补特伽罗真实中，不转轮回不解脱，以是假立如房屋，是所说故如山岳。抑或有情非有情，以具有因如陶瓶，以具有生坏灭故，是所知故如来临。以是不可说有情，不转成实有体性，香及白合不可说，石女之子不定变。如是诸蕴无有我，无命有情非有故，智者以公正之心智，如其所应当了知。身及诸根之聚集中，若于彼认无我则可，以具有因如柱子，亦或积聚如蚁穴。忆念以及能认识，识生等理立宗之，有我自性之论断者，彼等立宗皆未成。设若有根身之上，成立有我自体性，彼之立宗不成共，以无随行之事故。设若我声如其义，为于某者近取故，如是狮子之声等
English
If not, there is no following. Constantly arising in another place, relying on the continuum of formations, wandering in delusion like fire and so on. That is not the conventional truth either. The traveler, as distinguished by the Samkhyas, is not reasonable as the ultimate truth, because the collection is not a substance, or because there is no movement. If the collection were a substance, since the collector is not grasped, there is nothing to grasp. Like that self, that is not reasonable, because those are not substances. The negation of other things is also well explained by that side. If one wants to admit that reality exists, because there is samsara and liberation, when and how is it conceived? If those natures are analyzed, when it is not grasped, how is it bound and from where is it liberated? The essence is not existent, like illusion and dream, and it is appropriate to obtain its own distinction from the power of its own causes and conditions. Name and form are not reasonable in the ultimate truth to be in samsara, because they are compounded, like external things such as earth, which are not desired. If name and form were the ultimate truth, how would they ever be liberated? Because they have birth and destruction, like external things such as water. A person does not turn in samsara or liberate in reality, because it is imputed like a house, because it is spoken of like a mountain. Or sentient beings are not sentient beings, because they have causes like a pot, because they have birth and destruction, because they are knowable like coming. Because a person is unspeakable, it does not become a real entity, the fragrance and white mixture are unspeakable, the son of a barren woman changes indefinitely. Thus, the aggregates are without self, and there are no soulless sentient beings. The wise should understand this with an impartial mind as appropriate. In the collection of body and senses, it is acceptable to recognize no self, because it has causes like a pillar, or it is accumulated like an anthill. Those who assert the existence of self with reasons such as memory, recognition, and the arising of consciousness, their assertions are not established. If one establishes the existence of self on the body with senses, that assertion does not become common, because there is no following. If the word self is like its meaning, because it is closely taken for someone, like the sound of a lion, etc.
Tibetan
་ཞེ་ན། །བདག་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་རྣམ་ཤེས་ཡུལ་ལ་ནི། །དོན་བཞིན་གཞན་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ན། །རྟག་དང་ཀུན་འགྲོ་སོགས་བྲལ་ཕྱིར། །འགལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གང་ལའང་དོན་དམ་དུ། །བཅིངས་དང་ཐར་པ་ཡོད་མི་འདོད། །སོང་དང་མ་སོང་འགོམ་པ་ཡིས། །དེ་བཞིན་སེམས་ལ་ལྷག་མ་བཤད། །གང་ཚེ་སེམས་ནི་འགག་པ་ལ། །མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཤིང་སྐྱེས་པའི་ཚེ། །གང་ལ་གང་གིས་ཆགས་པར་འདོད། །ཆགས་པ་འགགས་ལའང་མི་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་བཞིན་ཆགས་ཞེ་ན། །དེ་ཅི་གལ་ཏེ་སྐྱེ་མངོན་ཕྱོགས། །མ་སྐྱེས་པ་ལ་དེ་མི་འདོད། །གཞི་མེད་བྱ་བ་མི་ལྡན་ཕྱིར། །སྐྱེ་བཞིན་སྐྱེས་དང་མ་སྐྱེས་པར། །བརྗོད་པ་མིག་ལའང་ཆགས་པ་མེད། །བརྗོད་མེད་སེམས་ཀྱང་ཆགས་མིན་ཏེ། །བརྗོད་དུ་མེད་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་བཞིན། །གལ་ཏེ་སེམས་ནི་ཆགས་པ་ཡི། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆགས་འདོད་དེ། །ཤེལ་ལ་ཚོན་ཆགས་བློ་བཞིན་ན། །དེའི་བློ་ཇི་ལྟར་ཆགས་ཉིད་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འདོད་ཆགས་རྟོག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། །འདོད་ཆགས་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །ཅི་རིགས་པར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། །དངོས་པོ་རྫས་ལ་རྟེན་རིགས་ན། །དེ་ཡང་དེ་ལས་དབྱེར་ཡོད་མིན། །དེ་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ཇི་བཞིན་དུ། །སེམས་ལའང་ཆགས་པ་འཐད་མི་འགྱུར། །འདོད་ཆགས་ཆགས་ལས་གཞན་མི་རིགས། །ཆགས་པ་མ་བཟུང་གཟུང་མེད་ཕྱིར། །ཆགས་པ་ཉིད་བཞིན་ཐ་དད་ནའང༌། །དེས་ནི་མི་ཆགས་གཞན་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་རྣམ་པར་རིག་པའི་སེམས། །འདོད་ཆགས་ལས་གཞན་ཡོད་མིན་ཏེ། །དམིགས་པ་ལ་སོགས་མཚུངས་ཕྱིར་དང༌། །ཐ་དད་རྒྱུ་གཞན་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་འདུས་པ་གཅིག་རང་ཉིད། །སྐྱེས་ལ་ལྟོས་ནས་འདུས་པ་ཅན། །ཐ་དད་བསྟན་པ་ཉིད་འདོད་དེ། །མེ་ཏོག་རྒྱས་པས་ཤིང་བཞིན་ནོ། །དེ་སྤངས་ཕྱིར་ནི་མྱ་ངན་འདས། །མི་རིགས་དེ་ཉིད་མི་འཐད་ཕྱིར། །མྱ་ངན་འདས་པ་དོན་དམ་དུ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་མཚན་ཉིད་མིན། །གལ་ཏེ་མྱ་ངན་འདས་དངོས་ན། །དངོས་པོ་ཡིན་ཕྱིར་དེ་འདུས་བྱས། །གཉེན་པོ་མ་ཡིན་འདུས་བྱས་ཕྱིར། །དཔེར་ན་འདུས་བྱས་འགགས་པ་བཞིན། །གལ་ཏེ་དངོས་མེད་གཞན་བརྟེན་འགྱུར། །དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་ཞིག་པ་བཞིན། །དེ་ནི་གཉེན་པོར་མི་འདོད་དེ། །གཞན་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་ཞིག་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་མི་རིགས། །དགག་པ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །གྲངས་ཅན་དག་གིས་རབ་བརྟགས་པའི། །གྲོལ་བའི་སེམས་ལས་ཁྱད་ཅི་ཡོད། །ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་གཙུབ་ཤིང་ལས། །བྱུང་བ་ར
Chinese
如果这样，我不会变成成就者。如果识对境，如实为他者成立，因为远离常和遍行等，会变成相违。因此，对任何事物，我都不希望有胜义谛的束缚和解脱。以已去和未去遮盖，同样对心不作剩余的解释。当心灭尽时，显现趋向和产生时，希望以什么对什么产生贪着？对灭尽也不希望有贪着。如果说正在产生时贪着，那么，如果显现趋向产生又有什么关系？对未产生不希望如此，因为无基没有作用。正在产生、已产生和未产生时，说眼也没有贪着。不可言说的心也不是贪着，因为不可言说如贪欲。如果心是贪着的，识希望贪着，如颜料附着在玻璃上一样，那么，它的心如何是贪着的呢？因此，因为没有贪着，贪欲的分别都是世俗的。如贪欲一样，所有诸法，都应如理了知。如果事物依赖于实体，那么，它也与它没有区别。因此，如贪欲一样，心也不可能产生贪着。贪欲不可能与贪着分离，因为不执着贪着就没有所执着。即使贪着本身是不同的，它也不会像其他事物一样不贪着。事物能辨识的心，与贪欲没有不同，因为所缘等相同，并且没有其他不同的原因。因此，聚合是一个自性，依赖于产生而有聚合，希望显示不同，如花开在树上一样。因为舍弃了它，所以是寂灭。因为那种理路不合理。寂灭在胜义谛中，不是有和无的体性。如果寂灭是实有，因为是事物，所以是有为法。因为是有为法，所以不是对治，例如有为法的灭尽。如果无实有则会依赖他者而变化，因为没有事物，就像毁灭一样。那不被希望是对治，因为依赖他者就像毁灭一样。那不可能是非有为法，因为上面已经显示了遮破。与数论者所臆测的，解脱的心有什么区别？从烦恼分别的钻木中，产生的
English
If so, I will not become an accomplished one. If consciousness is directed towards an object, and it is established as real for others, it will become contradictory because it is separate from permanence and pervasiveness, etc. Therefore, for anything, I do not wish for bondage and liberation in the ultimate truth. By concealing what has gone and what has not gone, similarly, no further explanation is given to the mind. When the mind ceases, and when it manifestly inclines and arises, what is it that one wishes to be attached to? One does not wish for attachment even to cessation. If it is said that one is attached while arising, then what does it matter if one manifestly inclines to arise? One does not wish for that in the unarisen, because there is no action without a basis. When arising, arisen, and unarisen, it is said that even the eye has no attachment. The inexpressible mind is also not attachment, because it is inexpressible like desire. If the mind is attached, consciousness wishes to be attached, like paint adhering to glass, then how is its mind attached? Therefore, because there is no attachment, all discriminations of desire are conventional. Like desire, all phenomena should be understood accordingly. If a thing depends on substance, then it is not different from it. Therefore, just like desire, it is not reasonable for attachment to arise in the mind. Desire cannot be different from attachment, because without grasping attachment, there is nothing to grasp. Even if attachment itself is different, it does not become unattached like other things. The mind that discerns objects is not different from desire, because the object and so on are the same, and there is no other different cause. Therefore, aggregation is one's own nature, having aggregation in dependence on arising, one wishes to show difference, like flowers blooming on a tree. Because it is abandoned, it is nirvana. Because that reasoning is not reasonable. Nirvana in the ultimate truth is not the nature of existence and non-existence. If nirvana is real, because it is a thing, it is conditioned. Because it is conditioned, it is not an antidote, for example, the cessation of conditioned things. If it is unreal, it will change depending on others, because there is no thing, like destruction. That is not wished to be an antidote, because depending on others is like destruction. That cannot be unconditioned, because the refutation has been shown above. What is the difference from the liberated mind that is thoroughly contemplated by the Samkhyas? Arising from the churning stick of afflictive emotions and conceptual thoughts,