Tibetan
ད་མི་མཐོང་ཞེས། །གང་ཞིག་མངོན་སུམ་སྤོང་བྱེད་པ། །དེ་ནི་བདེན་སྨྲ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །དེ་ནི་ཡོད་ཀྱང་མི་གསལ་བས། །དེས་ན་བྱ་བ་མངོན་མ་མཐོང༌། །ཞེ་ན་མི་གསལ་མེད་མིན་པས། །ཨེ་མའོ་བསྟན་བཅོས་ཤིན་ཏུ་ལེགས། །དབུ་མའི་སྙིང་པོ་ལས་གྲངས་ཅན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་ལེའུ་དྲུག་པའོ།། །།བློ་སོགས་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བཅས། །དྲུངས་ནས་ཕྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཡིད་ལ་བདག་ཅེས་གནས་པ་ནི། །བྱེ་བྲག་པ་ཡིས་ཐར་པར་ཤེས། །རྒྱས་པར་སྔར་བསྟན་རིམ་པ་ཡིས། །མི་བདེན་སྐྱེ་བ་བཀག་པའམ། །དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་བཀག་པས་ན། །འདོད་དང་སྡང་སོགས་ཡོན་ཏན་མེད། །མ་སྐྱེས་བྱེད་པོར་མི་རུང་སྟེ། །བྱ་བ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ། །བྱེད་པོ་ཡིན་ཕྱིར་སྦྲང་རྩིའི་རྒྱུ། །ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་མིན་པ་བཞིན། །མ་སྐྱེས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་མ་སྐྱེས་བཞིན། །འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་ཀྱི། །དོན་དམ་པར་ན་ཡོད་མིན་ཏེ། །རྟག་པའི་བདག་ལ་ཤེས་མི་བརྟེན། །རྒྱུ་དང་ལྡན་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན། །བློ་ནི་བདག་གི་ཡོན་ཏན་དུ། །མི་རིགས་སྐྱེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་དུ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་འདོད་བཞིན། །འདུ་བ་ཡིན་ཕྱིར་བདག་མེད་པས། །རིགས་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས། །དགག་པ་མཐར་ཐུག་ཤེས་པར་བྱ། །ཡིད་ནི་རྟག་པ་མིན་པར་ འདོད། །བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན། །འདི་ནི་བདག་གི་བྱེད་པ་མིན། །དངོས་པོ་ཡིན་ཕྱིར་བདེ་བ་བཞིན། །བདག་ཡོད་པ་ནི་བཀག་ཟིན་ཀྱང༌། །འདིར་ཡང་བརྟག་པར་བྱ་བ་སྟེ། །བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །བདག་མེད་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན། །དེ་ཡི་སྤྱི་ནི་ཡོད་པར་ཡང༌། །ཁས་ལེན་པ་ཡང་བརྟག་པར་བྱ། །འདི་ནི་ཁྱབ་མིན་རྟག་པ་མིན། །རྟོགས་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན། །བློ་སྐྱེ་འགྱུར་དང་བཅས་ཤེ་ན། །ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་འགྱུར་མེད་ཤེས་པ་མིན། །ཤེས་དང་ཤེས་མིན་ཇི་ལྟར་རུང༌། །འདུ་བ་དགག་པ་བྱས་པས་ན། །དེ་དང་འབྲེལ་པའང་རིགས་པ་མིན། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་འབད་དང་འདོད། །སྡང་ལ་སོགས་ཀྱང་ཚུལ་འདི་ཡིན། །བརྟག་པའི་བདག་ལ་བདེ་མི་རྟེན། །རྒྱུ་དང་ལྡན་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན། །ཡང་ན་བདག་གི་ཡོན་ཏན་ནི། །བདེ་བ་ཡིན་པར་མ་རྟོགས་ཏེ། །སྐྱེ་དང་ལྡན་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས། །དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་མི་འདོད་བཞིན། །ཡང་ན་འདི་དག་འདུ་བ་ནི། །བདག་ལ་ཡོད་པར་མ་རྟོགས་ཉིད། །ལྷན་ཅིག་ཡོད་ཆེན་དང་འབྲེ
Chinese
如今说不见，凡是驳斥现量的，那又怎能是说真话的呢？那是存在却不明显，因此事情显现却未见，如果说不明显就不是没有，唉玛吙！这论著真是太好了！《中观心髓》中，进入数论的真如品，即第六品。 具有智慧等我之功德，从根拔除的瑜伽士，心中安住“我”的，胜论派认为是解脱。广说如前所说次第，以不真实的生遮止，或者以事物完全遮止，因此没有贪和嗔等功德。未生者不应是作者，因为事情必定是对于事情，是作者的缘故，如蜂蜜之源，如同不是虚空之花。未生不是已生，如同虚空之花未生一样。地界自性等等，胜义中不是有，因为常我的缘故，识不依赖，具有因的缘故，如瓶子。智慧不是我的功德，不应理，因为具有生，如同不承认色等等是它的功德一样。是积聚的缘故，无我，因为是行蕴的缘故，是无常的缘故。如是对于乐和苦等，要知道最终的遮止。心不是常，他们这样认为。是所说之事的缘故，如瓶子。这不是我的作用，是事物的缘故，如乐。我的存在虽然已经遮止，但在此也应当观察，因为不是依赖而生，无我，如同虚空之花。它的总相也是有，如果承认也应当观察。这不是周遍，不是常，是所了知的缘故，如瓶子。如果说智慧具有生和变异，你的自性就会坏灭。如果是不变异，就不是识。识和非识怎么能行？因为已经做了积聚的遮止，和它的关联也不应理。乐和苦，勤奋和贪，嗔等等也是这个道理。对于所观察的我，乐不依赖，具有因的缘故，如瓶子。或者我的功德，没有认识到是乐，因为具有生，如同不承认色等是它的功德一样。或者这些积聚，没有认识到存在于我，与俱有大者关联
English
Now, saying "unseen," whoever refutes direct perception, how can that be speaking the truth? That is existent but not clear, therefore, things appear but are not seen. If you say that not clear is not non-existent, alas! This treatise is extremely good! From the Essence of Madhyamaka, Entering the Suchness of the Samkhyas, which is the sixth chapter. The yogi who has wisdom and other qualities of the self, and who has uprooted them, the Vaisheshikas consider liberation to be the abiding of the self in the mind. As explained in detail in the previous order, by preventing untrue birth, or by completely preventing things, therefore there are no qualities such as desire and hatred. The unborn should not be an agent, because things must be for things, because it is an agent, like the source of honey, like not being a flower in the sky. The unborn is not the born, like the flower in the sky is unborn. The nature of the elements and so on, in the ultimate sense, is not existent, because of the permanent self, consciousness does not depend, because it has a cause, like a pot. Wisdom is not a quality of the self, it is unreasonable, because it has birth, like not accepting form etc. as its quality. Because it is an accumulation, it is selfless, because it is an aggregate, it is impermanent. Thus, for happiness and suffering etc., one should know the ultimate negation. The mind is not permanent, they think so. Because it is what is said, like a pot. This is not the action of the self, because it is a thing, like happiness. Although the existence of the self has been negated, it should also be examined here, because it is not born from dependence, it is selfless, like a flower in the sky. Its generality is also existent, if you admit it, you should also examine it. This is not pervasive, not permanent, because it is what is to be known, like a pot. If you say that wisdom has birth and change, your self will be destroyed. If it is unchanging, it is not consciousness. How can consciousness and non-consciousness work? Because the accumulation has been negated, the connection with it is also unreasonable. Happiness and suffering, diligence and desire, hatred etc. are also the same principle. For the self that is examined, happiness does not depend, because it has a cause, like a pot. Or the quality of the self, not realizing that it is happiness, because it has birth, like not accepting form etc. as its quality. Or these accumulations, not realizing that they exist in the self, associated with the great co-existent.
Tibetan
ལ་བར། །ཡོད་དང་མེད་པ་མི་རིགས་སོ། །ཡོད་ནའང་དེ་སྦྱོར་དོན་མེད་ལ། །མེད་ན་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། །གསལ་བར་བྱེད་པ་ཆོས་གཞན་ཕྱིར། །དེ་ནི་གསལ་བྱེད་ཇི་ལྟར་ཡིན། །གྲངས་ལ་སོགས་དང་འབྲེལ་བ་ཡང༌། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ལན་བཏབ་བོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་སོགས་དང་འབྲེལ་བས། །སྐྱེས་བུ་སྤྱི་དང་གཅིག་རྟོགས་པར། །དེ་སོགས་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ཙམ་གྱིས། །སྐྱེས་བུ་འབྱུང་བར་འདོད་ན་ནི། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་དུ་མ་མིན། །གཅིག་མིན་ཕྲ་མིན་ཆེན་པོ་མིན། །འདི་ནི་རྟག་མིན་མི་རྟག་མིན། །གཞན་མིན་གཞན་མིན་མིན་དེ་ཉིད། །ཇི་ལྟར་བདག་བཞིན་ཚིག་གི་དོན། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་སྟོང་པ་དེ། །འབད་ནས་གསངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ནི། །གཟེགས་ཟན་པ་ཡིས་གསལ་བར་བྱས། །འདི་དག་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་མཐོང་བར་མི་རིགས་སོ། །མཚན་མ་མི་བདེན་པར་སྐྱེས་པའི། །ངོ་བོ་རྟག་པར་མི་བདེན་འདོད། །བདག་ལས་ཐ་དད་གྱུར་པའི་དོན། །དེ་དང་འབྲེལ་པར་མི་འདོད་དེ། །ཡོད་པའི་བློ་ཕྱིར་བློ་སྤྱི་ལ། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ པ་བཞིན། །དེ་བཞིན་གྲངས་སོགས་འབྲེལ་བ་ཡང༌། །བདག་གམ་གཞན་པ་ལ་ལ་ལ། །མཁས་པས་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་བཞིན། །བློ་དེ་མིན་པར་རྟོགས་པར་བྱ། །བདག་ནི་བློ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང༌། །བདེ་སོགས་ཡོན་ཏན་དང་མི་འབྲལ། །ཡོན་ཏན་ཡིན་ཕྱིར་གྲངས་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མེད་བདག་མིན། །ཡུལ་དང་ངོ་བོར་དབྱེར་མེད་ཀྱང༌། །གང་ཞིག་རང་གི་བདག་ཉིད་འགྱུར། །བདག་དང་སྦྱོར་བར་འདོད་པ་ལས། །དྲན་ནས་ཤེས་པ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང༌། །མ་མཐོང་ངེས་པའང་སྔར་བཞིན་དུ། །ཐལ་འགྱུར་ལན་ཡང་འདི་ལ་ཡིན། །མེད་པའི་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་ན། །དེ་ཡི་སྦྱོར་བའང་མི་འདོད་དོ། །ཡིད་དང་བདག་གི་མེད་པ་ལ། །རྟེན་དང་བརྟེན་པར་མི་འདོད་དོ། །བདག་དང་ཡིད་ནི་ཡོད་ན་ཡང༌། །རྟེན་དང་བརྟེན་པར་མི་འདོད་དོ། །རྣམ་རྟོག་རྒྱུ་མཚན་བཅས་པའི་ཕྱིར། །རྫས་སོགས་མཐོང་བས་གྲོལ་བར་ནི། །ཇི་ལྟར་འུག་པ་མི་འདོད་པ། །དེ་བཞིན་འུག་པ་པ་མི་འདོད། །ས་སོགས་དེ་ཉིད་འབྱུང་བའི་བློ། །ཐར་པ་མིན་པར་གཟེགས་ཟན་འདོད། །ཁྱད་པར་དག་ནི་མི་འཛིན་ཕྱིར། །འཚོ་བའི་དེ་ཉིད་བློ་བཞིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་པ་ཡི་དེ་ཉིད་ལའང༌། །ལྟ་ངན་རབ་རིབ་སྐྱེས་པས་ན། །དེས་ན་རིགས་པ་དང་བྲལ་ཕྱིར། །བློ་ནི་དགའ་བར་མི་བྱའོ། །དབུ་མའི་སྙིང་པོ་ལས་བྱེ་བྲག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་ལེའུ་བདུན་པའོ།། །།རིག་བྱེད་མཐར་སྨྲས་སྨྲས་པ་ནི། །འདུས་བྱས་སྟོང་པ
Chinese
于彼。 有与无者不应理。 纵有彼合无意义， 若无彼亦成非有。 为显了故为他法， 彼为显了云何成？ 数等连系亦复然， 即此已答彼诸难。 设若与彼总等连， 士夫与总一体觉， 彼等唯由与缘合， 若谓士夫得生者， 有非有及非二俱， 一非一微非大亦非， 此非常亦非无常， 异非异及非彼性。 如自我性词句义， 复如是此空性义， 虽勤守护秘密讫， 然为食尘者所明。 此等执为相之故， 不应道理见彼性。 相由不真而生故， 体性恒常不许真。 异于自我所变义， 不许与彼有关联， 由有之智于智总， 如欲称说为总等。 如是数等有关联， 于自或于他者耶？ 智者应如理作意， 当知彼智非如是。 自我与智及痛苦， 乐等功德不相离， 是功德故如数然， 是故无德非自我。 境与体性虽无别， 然何为自之体性？ 由欲与自相合故， 忆念而生诸了知。 未见定解亦如前， 于此亦为太过失。 由遮无有生之故， 彼之相合亦不许。 于意与我之无有， 不许能依所依性。 自我与意虽有者， 然不许为能依依。 由具分别理智故， 由见实等得解脱， 云何鸺鹠不欲乐？ 如是鸺鹠者不欲。 地等即彼生之智， 食尘不许为解脱， 由不执持差别故， 如命即彼智性然。 于胜论者彼性上， 由生邪见翳障故， 是故理智相违故， 不应于智生欢喜。 入中论自释之七、入胜论者真实品竟 吠陀究竟所说者， 有为皆空。
English
To that. Existence and non-existence are not reasonable. Even if there is existence, that combination is meaningless, If there is no existence, then it becomes non-existent. Because it clarifies for the sake of other dharmas, How does that become a clarifier? Even the connection with numbers and so on, Has been answered by this itself. If it is connected with generality and so on, To realize the identity of the individual and the general, If those and so on only meet with conditions, If it is asserted that an individual arises, Neither existent nor non-existent, nor both, Neither one nor many, neither small nor large, This is neither permanent nor impermanent, Neither other nor non-other, nor that nature itself. Like the meaning of the word "self", Also like this, the meaning of emptiness, Although diligently guarded as a secret, It is clarified by the grain-eaters. Because these are grasped as signs, It is not reasonable to see that nature. Because signs are born from untruth, It is asserted that the essence is not truly constant. The meaning that is different from the self, It is not asserted to be related to that, Because of the thought of existence, to the generality of thought, Like wanting to call it generality and so on. Likewise, the connection with numbers and so on, To self or to others? Wise ones should contemplate reasonably, Know that that thought is not like that. The self is inseparable from thought, suffering, Happiness and other qualities, Because it is a quality, like numbers, Therefore, without qualities, it is not the self. Although there is no difference between object and essence, Then what is one's own essence? Because of wanting to combine with the self, All knowledge arises from memory. Unseen ascertainment is also as before, This is also an excessive fault. Because of preventing the birth of non-existence, That combination is also not asserted. In the absence of mind and self, The nature of support and supported is not asserted. Even if self and mind exist, They are not asserted to be support and supported. Because of having discriminating reasons, By seeing substance and so on, one is liberated, How does the owl not desire? Likewise, the owl-like one does not desire. The thought of earth and so on arising from that, The grain-eaters do not assert as liberation, Because differences are not grasped, Like life, that is the nature of thought. On the nature of the Vaisheshikas, Because of the arising of the darkness of wrong views, Therefore, because it contradicts reason, One should not rejoice in thought. The seventh chapter of the Madhyamaka-hrdaya-vrtti, Entering the Reality of the Vaisheshikas, is complete. What is said at the end of the Vedas, All conditioned things are empty.